Είδαμε την αυτοσχεδιαστική παράσταση «Κάψε το Σενάριο Reloaded!» στο LUNAR SPACE

 Αρχικά, θέλω να αποθεώσω αυτόν που σκέφτηκε να “βαφτίσει” LUNAR SPACE, τον χώρο πίσω από τον Ελληνικό Κόσμο (εδώ παρακάτω, στη γειτονιά μας) – όντως αυτή η τεράστια έκταση με το άσπρο χαλικάκι, μοιάζει με τοπίο σεληνιακό! 

Ο νέος αυτός χώρος που θα φιλοξενεί διάφορα δρώμενα, μεταξύ αυτών και κινηματογραφικές προβολές, ως Drive In, μας φιλοξένησε πριν λίγες μέρες στη δεύτερη παράσταση του «Κάψε το Σενάριο Reloaded!». Ναι, σωστά το κατάλαβες, η ομάδα του επιτυχημένου project που είδαμε και τηλεοπτικά, δηλαδή ο Λάμπρος Φισφής, ο Δημήτρης Μακαλιάς και ο Ζήσης Ρούμπος.

Μιας και μένουμε σχετικά κοντά, ξεκινήσαμε χαλαροί να πάμε και ω, του θαύματος δεν υπήρχε είσοδος από εκεί που φανταζόμασταν, δηλαδή την Πειραιώς, αλλά πίσω από τον χώρο του Φεστιβαλ Αθηνών! Το ξεπεράσαμε σχετικά εύκολα αυτό, όμως φτάνοντας στο δρόμακι που οδηγεί στο Lunar Space, υποπτευτήκαμε πως κάτι εδώ δεν πηγαινει καλά… ή μάλλον πηγαίνει ιδιαίτερως καλά (για τους διοργανωτές). Ένα μικρό εγκεφαλικό το έπαθα, μπαίνοντας στο πάρκινγκ (μιλάμε για πάρα πολλά αυτοκίνητα!), αλλά ευτυχώς τα αστέρια εκεί, δηλαδή το προσωπικό, και μας κατηύθυναν και μας βοήθησαν για να παραλάβουμε τα εισιτήριά μας. Το δεύτερο σοκ ήταν όταν είδαμε τον τεράστιο αυτόν χώρο, να είναι σχεδόν γεμάτος και ευτυχώς βρήκαμε να κάτσουμε σε ωραίες θεσούλες (όσοι περιμέναν και ήταν πολλοί, δεν ηταν το ίδιο τυχερούληδες!).

Με 30 λεπτά καθύστερηση, λόγω συνωστισμού στην είσοδο, εμφανίστηκαν περιχαρείς οι τρεις οικοδεσπότες μας και ζητήσαν συγγνώμη που αργήσαν και, όπως επιβάλλεται σε τέτοιες περιπτώσεις, προσπάθησαν να διευρευνήσουν το κοινό της βραδιάς, για το πόση σχέση είχαμε με όσα θα επακολουθούσαν – θα έλεγα πως οι μισοί και βάλε, γνωρίζαμε τι θα συμβεί και χαμογελάγαμε πονηρά για τους “άτυχους” κοντά στην σκηνή που θα “χρησιμοποιούσαν” οι τρεις ηθοποιοί μέσα στην παράσταση.

Η δομή της παράστασης, που κράτησε περίπου 90 λεπτά, ήταν η κλασική μιας αυτοσχεδιαστικής, δηλαδή μια σειρά από “παιχνίδια” που έπαιξαν οι επί σκηνής με τη συμμετοχή του κοινού. Το κοινό σε όλες αυτές τις παραστάσεις δίνει στοιχεία όποτε του ζητηθεί και οι ηθοποιοί κράτανε από όσα τους προτείνουνε αυτά που πιστεύουν πως θα τους βοηθήσουν να αυτοσχεδιάσουν καλύτερα στην ιστορία που θα σκαρώσουν εκείνη τη στιγμή. Ομολογώ πως βρήκα τους συνθεατές όχι πολύ τολμηρούς, δίνοντας σχετικά εύκολα θέματα στην τριάδα επί σκηνής, που είχε πολύ καλή διάθεση και ήταν σαφέστατα χαρούμενη από το πλήθος του κόσμου που πήγε να τους παρακολουθήσει. Αυτό δεν τους εμπόδισε να μας χαρίσουν δυνατές στιγμές γέλιου, με τα δρώμενα σε κάποια σκετσάκια, που ήταν πολύ πετυχημένα, αλλά και κάποια πιο εγκεφαλικά που “πέρασαν” σε πιο μικρή μερίδα του κόσμου.

Προσωπικά, έκλαψα από το γέλιο στο παιχνίδι με το πρώτο φιλί (ένα ζευγάρι από το κοινό διηγείται την ιστορία του στους ηθοποιούς και δύο εξ αυτών προσπαθούν, αυτοσχεδιάζοντας, να μας παρουσιάσουν τι ακριβώς συνέβη πριν από εκείνο το φιλί, ενώ το ζευγάρι παρεμβαίνει, χτυπώντας ένα κουδουνάκι, κάθε φορά που δεν συμβαδίζει ο λόγος με τα αληθινά δρώμενα, υποχρεώνοντας τον ηθοποιό να αλλάξει την ιστορία του), στο παιχνίδι με το σκουπόξυλο (ειδικά στην κατηγορία μπουζούκια) και στην ενότητα του “φτιάξε μια ταινία” (διαλέξαμε εμείς υπόθεση, σκηνοθέτη και καταστάσεις που συμβαίνουν στο ενδιάμεσο, με τρεις επιλογές στο καθένα, που άλλαξε με την επιθυμία ενός εκ των τριών που είχε χρεη “συντονιστή”).

Σαφέστατα κι οι τρεις μας διασκέδασαν απίστευτα, αλλά ξεχώρισε ο Λάμπρος Φισφής, που κρατούσε στοιχεία από όλα όσα είχαν ακουστεί από το κοινό και τα ενσωμάτωνε στις ιστορίες, ακόμη κι αν δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που βλέπαμε, δημιουργώντας ένα όμορφο “χάος” στους άλλους δύο, που είτε αιφνιδιάζονταν και προσπαθούσαν να ανταποκριθούν είτε έβαζαν κι αυτοί τα γέλια μαζί μας. Κι οι άλλοι δύο ήταν πολύ καλοί και είχαν τις δυνατές στιγμές τους.

Στο τέλος της μέρας φύγαμε πολύ γεμάτοι από το Lunar Space, με ένα πελώριο χαμόγελο, μαζί με το υπόλοιπο κοινό, και με τη διαπίστωση του πόσο τελικά είχαμε ανάγκη, μετά από όλο αυτό που έχουμε ζήσει, να βρούμε κάτι που θα μας κάνει να γελάσουμε και να ξεφύγουμε από την μίρλα της πανδημίας. Μακάρι τον επερχόμενο χειμώνα ο κόσμος να στηρίξει όλες τις καλλιτεχνικές προσπάθειες και να υπάρχουν κωμικές παραστάσεις που θα μας προσφέρουν στιγμές χαράς και αναζωόγονησης, σαν αυτή που ζήσαμε προσφάτως!

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a. “Evil Chef”, 20/06/2021