Είδαμε τη μουσική παράσταση ‘9:05’ στο θέατρο Τζένη Καρέζη

Από την αρχή του κόσμου, οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και ενώνονται με γραμμές… γραμμές τηλεφώνου, γραμμές ακτοπλοϊκές, γραμμές σιδηροδρομικές, κ.ο.κ. 

Εμείς “ενωθήκαμε” σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, περιμένοντας τον συρμό των 09:05.

Από την αρχή του κόσμου, καλύπτουμε αποστάσεις· τις καλύπτουμε με ένα άγγιγμα, ένα φιλί, ένα ταξίδι ή ακόμα και με μουσική και και τραγούδια που μας ταξιδεύουν.

Περιμένοντας το τρένο που καθυστερεί, μία μπάντα μουσικών και ο αφηγητής της παράστασης, γράφοντας γράμμα στον πατέρα του, ξεκινάνε τις πρόβες τους και μας γεμίζουν μελωδίες, σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, προσδοκίες και καταφέρνουν μας κάνουν να γελάσουμε, να κλάψουμε, να προβληματιστούμε και γιατί όχι… να κινητοποιηθούμε.

Στον νέο κύκλο των παραστάσεων, στο Θέατρο “Τζένη Καρέζη”, η Ρίτα Αντωνοπούλου αντικαθιστά τον Χρήστο Θηβαίο, όπου μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Οδυσσέα Ιωάννου (στον ρόλο του αφηγητή) και μέσα από τραγούδια, λόγια και αισθήματα, ξεδιπλώνουν τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια και τις προβολές σε βίντεο του Παντελή Βούλγαρη. Όλοι συμμετέχουν και θεατρικά μέσα στο έργο, ακόμα και η κοπέλα που έπαιζε βιολί και τραγουδούσε. Μια ολόκληρη εποχή ξετυλίγεται μέσα σε τρεις ώρες και μαζί της το μεγαλείο αυτών των καλλιτεχνών. Ένα ταξίδι στον χρόνο – από τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζηδάκι, μέχρι τις μπαλάντες και τα ροκ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μία μουσικο-θεατρική παράσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, ενώ παράλληλα είναι  τόσο “φρέσκια”.

Τελικά, τα πιο απλά είναι και τα πιο όμορφα, όταν δε είναι καλά δουλεμένα και ειπωμένα από ταλαντούχους ανθρώπους, τότε το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.  Ένα “πάντρεμα” του όμορφου λόγου και της μαγείας της μουσικής. Χωρίς περιττές φανφάρες και χωρίς εντυπωσιακά κουστούμια και σκηνικά.  Όλα άρτια καλλιτεχνικά, αισθητικά και ηθικά. Είναι παρήγορο στα δύσκολα να περισσεύει η διάθεση, η αγάπη, το χιούμορ, η μνήμη και η αλήθεια.  Μακάρι όλοι οι χώροι στην πόλη να γέμιζαν με τέτοιες παραστάσεις και προθέσεις.

Περιμένοντας το τρένο, αυτό μας προσπέρασε, εμείς, όμως, γίναμε μια παρέα όλοι, φορτιστήκαμε συναισθηματικά, μαγευτήκαμε τόσο που, στο τέλος της παράστασης, σηκωθήκαμε όρθιοι και τραγουδήσαμε το τελευταίο τραγούδι, μετά από την παρότρυνση του Παπακωνσταντίνου και μείναμε με την ελπίδα και την αισιοδοξία πως όλα θα πάνε καλά για τη Χώρα μας, τον τόπο μας, την Ελλάδα μας.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι.  Και εμείς μάθαμε.

Μάθαμε πως κανένα τρένο δεν θα σταματήσει να μας πάρει και να μας πάει εκεί που θέλουμε, πρέπει να περπατήσουμε μόνοι μας και πως όσα και αν χρωστάμε στους δανειστές μας, χρωστάμε πολύ περισσότερα στους ποιητές μας.

Δείτε το και προπαντός ακούστε το! Περισσότερα εδώ.