Είδαμε και απολαύσαμε τους Λunatics στο Faliro Summer Theater

Το κοινό των ροκ συναυλιών έχει μια ιδιαιτερότητα, σε σχέση με τα κοινά των άλλων καλλιτεχνών – είναι πιο “σκληροπυρηνικό” και πάντα προσέρχεται με διάθεση να “ιδρώσει τη φανέλα” (γι’αυτό, οι “εμπειροι παίκτες” κουβαλάνε στο πορτμπαγκάζ δεύτερη μπλούζα και πετσετούλα για να σκουπιστούν τα πολλά πριν την αναχώρηση). Από αυτήν την κατηγορία, μοναδική εξαίρεση αποτελούν τα live με συγκροτήματα του πιο τεχνικού ήχου, που δεν προσφέρουν τη δυνατότητα για ξεφάντωμα, αλλά για ακουστική και όχι μόνο εμπειρία – αυτά συνήθως τα βρίσκουμε σε κλειστούς συναυλιακούς χώρους και σπανιότερα καλοκαίρι σε ανοιχτά θέατρα.

Μια τέτοια περίπτωση μπάντας αποτελούν οι Λunatics, η ελληνική tribute μπάντα για τους Pink Floyd, που διάφοροι λόγοι δεν μας είχαν επιτρέψει να τους ακούσουμε live, μέχρι πριν λίγες μέρες. Στην “έτοιμη” ερώτηση κάποιων για το τι χρησιμότητα έχουν τα συγκροτήματα που παίζουν τη μουσική άλλων μουσικών, θα απαντήσω πως κάποιοι σπουδαίοι μουσικοί και μπάντες δεν υπάρχουν πια είτε για βιολογικούς λόγους (ηλικία – θάνατοι) είτε γιατί δεν ασχολούνται με το αντικείμενο, έχοντας επιλέξει, μετά τη μουσική διαδρομή τους, κάτι άλλο να κάνουν και κάποιοι που γουστάρουν πολύ κάποιους μουσικούς παίζουν τιμητικά τα κομμάτια τους (έχοντας φυσικά τις σχετικές άδειες), αισθανόμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο πλησιάζουν τα ινδάλματά τους.  

Για να ξεχωρίσει μια τέτοια μπάντα και να γίνει σημείο αναφοράς, χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά – το μουσικό μέρος το λες και σχετικά “εύκολο”, αφού πλέον η πληροφορία και η τεχνολογία κάνουν πιο εύκολη τη διαδικασία – το πραγματικό βουνό είναι όταν πρέπει να προσεγγίσεις, στον μέγιστο βαθμό, αυτό που παρουσίαζε – παρουσιάζει o “original” καλλιτέχνης, καθώς το κοινό δεν ψάχνει ημίμετρα, αλλά κάτι όσο πιο κοντά στην πιστότητα. Οι Λunatics, αυτό το έχουν καταφέρει στον απόλυτο βαθμό και δικαίως λογίζονται από τις καλύτερες tribute bands παγκοσμίως. Έτσι, χωρίς πολλές σκέψεις, αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε προς Φάληρο και στο Summer Theater, στις 20 του μήνα. Ο προγραμματισμός είχε γίνει αρκετά νωρίτερα, οπότε δεν υπήρχε γνώση για τον καύσωνα που θα έπληττε εκείνη τη μέρα την πόλη, αλλά δεύτερες σκέψεις για αναβολή δεν υπήρχαν, με το σκεπτικό πως δίπλα στη θάλασσα θα ήμασταν, όλο και λίγη δροσιά θα εισπράτταμε!

Η δική μου σχέση με τους Pink Floyd, για πολλά χρόνια ήταν επιδερμική – γνώριζα τη δουλειά τους, είχα σε κασέτες – συλλογές από φίλους κάποια από τα πιο γνωστά τους κομμάτια, όμως πολλές λεπτομέρειες δεν γνώριζα. To 1997, όταν επιτέλους απέκτησα το πρώτο μου cd player και ξεκίνησα να αγοράζω μανιώδως δισκάκια που ήθελα, η Ντίνα μού έκανε δώρο το “Pulse”, τη διπλή live κυκλοφορία της μπάντας, και εκεί γύρισε για πάντα το διακοπτάκι – τι ηχητική μαγεία ήταν αυτή! Αφού το έλιωσα στις ακροάσεις, αποφάσισα να αγοράσω το “Dark side of the moon” (από τις καλύτερες μου εμπνεύσεις) και αργά και σταθερά να συγκεντρώνω τη δισκογραφία τους. Από τα πιο πολύτιμα αποκτήματά μου είναι και το “Is There Anybody Out There? / The Wall Live Pink Floyd 1980-81 Deluxe Limited Edition Βοxset”, το οποίο πέτυχα στο άσχετο, το 2001, στον Ζαχαρία στο Μοναστήρακι (ναι, το γνωστο στέκι των μουσικόφιλων), όταν πηγαίνοντας μια καθημερινή να ψάξω για κανένα bootleg, είδα να το φέρνει για πούλημα κάποιος – μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία, πήγα και το ζήτησα, για να διαπιστώσω ότι ήταν σφραγισμένο και φυσικά το πήρα! Πλέον, αφού στα γεράματα αποκτήσαμε και ένα υπέροχο χειρoποίητο πικάπ αξιώσεων για ακούμε τα βινύλιά μας, σκοπεύω να βρω και σε αυθεντικές εκδόσεις όσους περισσότερους δίσκους τους μπορώ, για να ολοκληρώσω τη συλλογή μας.

Στα 12 λεπτά από την αναχώρησή μας από το σπίτι, βρισκόμασταν στον χώρο του live – γνωστό το μέρος, καθώς το έχουμε επισκεφθεί για άλλους λόγους πολλές φορές στο παρελθόν, πρώτη φορά όμως για το ανοιχτό θέατρο. Αφού ξεπεράσαμε το πρώτο σοκ του αγενέστατου παρκαδόρου (αντιληπτό ότι εργάζεται με δύσκολες καιρικές συνθήκες, αλλά εμείς ευγενικά ενημερώσαμε ότι δεν γνωρίζουμε, καθότι πρωτάρηδες εκεί και ζητήσαμε οδηγίες, για να δεχτούμε μια απαξίωση άνευ λόγου με προσβολές, επειδή δεν δεχτήκαμε να παρκάρουμε απέξω από τον χώρο με πληρωμή, αλλά στη ζώνη του ελεύθερου πάρκινγκ….), πετάξαμε ένα get over it στον αέρα και, με την καλύτερη των διαθέσεων, περάσαμε τον έλεγχο των εισιτηρίων. Μια γρήγορη στάση στο μπαρ για τα πρώτα “δροσιστικά” της βραδιάς και θέση στην αρένα που δεν είχε ακόμη πολύ κόσμο.

15′ μετά τις 21:30 οι  Λunatics (μόνον οι 6 από τους 10), βγήκαν επί σκηνής, χαμογελαστοί, ευχαρίστησαν όλους, που μια τέτοια ζεστή βραδιά επέλεξαν να βρεθούν μαζί τους εκεί, συστήθηκαν για όσους δεν τους γνώριζαν, αναφέροντας ότι παίζουν τα τραγούδια που αγαπάνε από το 1967 και το “The Piper at the Gates of Dawn” έως και το “The Wall” του 1979 (για τους γνώστες, ξεκάθαρη υποστήριξη στις απόψεις του Roger Waters, που υποστήριζε ότι με τον εν λόγω δίσκο η μπάντα έχει τελειώσει καλλιτεχνικά και έπρεπε να σταματήσει εκεί). Ξεκίνημα με επιλογές από το “Dark Side Of The Moon” – “Time”, “The Great Gig In The Sky” (αποθέωση για τη Δήμητρα Σπέλα στα φωνητικά), “Μoney”, “On the Run” και ανακοίνωση από τη μπάντα πως, με αφορμή τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του εμβληματικού δίσκου, έχουν προγραμματιστεί κάποια live από το φθινόπωρο, που θα το παίξουν όλο μαζί, φυσικά με άλλα κομμάτια της δισκογραφίας των Bρετανών.

Eπιστροφή στην αρχή της ιστορίας, και φυσικά το “The Piper At The Gates Of Dawn” με “Astronomy Domine” και συνέχεια με “A Saucerful of Secrets” και επιλογή το “Set The Controls For The Heart Of The Sun”. Με το τέλος του κομματιού, είπαμε ότι η άπνοια και η ζέστη της αρένας, δεν ήταν για την ηλικία μας και αποφασίσαμε να ανεβουμε όσο πιο ψηλά στην κερκίδα γινόταν, για λίγο αεράκι. Αυτό είχε ως συνέπεια να ανακουφιστούμε, αλλα να χάσουμε λίγο το επόμενο instrumental κομμάτι, που δεν ακούγαμε πολύ καλά, αλλά εχω την αίσθηση ότι ήταν το “One of these Days”. Τα θέματα με τον ήχο που έφτανε στους καθήμενους μας τα επιβεβαίωσε και η παρέα πίσω μας, που προσπαθούσαν να καταλάβουν, αν το επόμενο κομμάτι ήταν το “Breathe” ή κάτι που του έμοιαζε… Εκεί, μάλλον ο ηχολήπτης κατάλαβε ότι κάτι πηγαίνει λάθος και διορθώθηκε ιδιαιτέρως η κατάσταση στο “Fat Old Sun”, ως προς τη μουσική γιατί τα φωνητικά από το δεξί μικρόφωνο, όπως κοιτάγαμε την σκηνή, τα ακούγαμε ακόμη παραμορφωμένα και αρκετά “πίσω”.

Η μπάντα, ενώ μάλλον οι τεχνικοί κάτι πάλευαν με τα κουμπάκια και τα λεβιεδάκια στις κονσόλες, πήρε μια δίλεπτη ανάσα και, όταν ξανάναψαν τα φώτα, οι πρώτες νότες του “Shine on you crazy diamond” γέμισαν τον χώρο (με σαφώς ακόμη καλύτερη ακουστική, για να ακολουθήσει μια ακόμη κομματάρα από τον ίδιο δίσκο το “Welcome To The Machine” . Η συνέχεια ανήκε σε ένα όχι τόσο δημοφιλές κομμάτι, το “When The Tigers Broke Free”, και ήταν πασιφανές ότι είχαμε περάσει στη “Τhe Wall-era”, κάτι που επιβεβαιώθηκε με τα “Ιn The Flesh”, “The Happiest Days of Our Lives”-“Another Brick in the Wall, Part 2”, “Young Lust”, “Comfortably Numb”, “Run Like Hell”. Κάπου εκεί, η μπάντα πήρε τον λόγο πάλι και ταυτόχρονα εμφανίστηκε πίσω τους η μορφή του Syd Barrett, αναφέροντας πως τα τελευταία δύο κομμάτια θα ήταν αφιερωμένα στη μνήμη του συνιδρυτή της μπάντας, που οι δαίμονές του δεν τον αφήσαν να υπάρξει μέρος της περισσότερο από δύο χρόνια, αλλά η επιρροή και το στίγμα του επηρέασαν στον υπέρτατο βαθμό τους υπόλοιπους, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως αυτός ήταν η γεννησιουργός δύναμη και η πρώτη ύλη για να μεγαλουργήσει η μπάντα στο μέλλον. Τα δύο αυτά κομμάτια ήταν τα “Have a cigar” & “Wish you were here”, με το κοινό να έχει κατέβει από τις κερκίδες στην αρένα και να αποθεώνει τη μπάντα. Eυχαριστίες και καληνύχτες ξανά, αλλά και encore με “Another Brick In The Wall (Part 2)” και αποχαιρετισμός με ανανέωση του ραντεβού, στις κλειστές αίθουσες, τον χειμώνα.

Γεμάτοι από μουσικές και ευτυχείς, μετά από 135 λεπτά απόλαυσης, αποχωρήσαμε, κουβεντιάζοντας για τις εντυπώσεις με συνομηλίκους, που βρεθήκαμε στην αρένα – κοινός τόπος όλων η άψογη απόδοση των Λunatics! Αναγνώριση καθολική για το ότι παίζουν όλα τα κομμάτια σε εκτελέσεις από συναυλίες και όχι σε studio versions, κάτι που αντικειμενικά μεγιστοποιεί τον βαθμό δυσκολίας και φυσικά RESPECT για τα πανέμορφα βίντεο και visualisions που έπαιζαν στο video wall και συνόδευαν κάθε τραγούδι. Λίγη μουρμούρα για τον ήχο στα “ορεινά” της κερκίδας, αλλά αναγνώριση της προσπάθειας των τεχνικών, όταν αντιλήφθηκαν ότι κάποιοι δεν ακούμε σωστά, να το διορθώσουν όσο γίνεται καλύτερα – αντικειμενικά τώρα, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, το εγχείρημα αυτό πολύ δύσκολα θα αποδοθεί σε έναν τόσο μεγάλο ανοιχτό χώρο, σε σχέση με μια κλειστή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα όταν έχεις 40 βαθμούς όλη μέρα στο κεφάλι και ο χρόνος για να δοκιμάσεις πράγματα και να βγάλεις το απόλυτο αποτέλεσμα είναι περιορισμένος· οπότε δεδομένων των συνθηκών, δεν μουρμουρίσαμε περαιτέρω! Το κοινό στην πλειοψηφία του ήταν στην ηλικία μας, δηλαδή 40+ εως 60+, με αρκετά νέα παιδιά, που παρέμειναν όλη την ώρα μπροστά στο κάγκελο και γνώριζαν όλα τα κομμάτια και, αν κρίνω απο τις αντιδράσεις τους μετά το τέλος, μάλλον το κατευχαριστήθηκαν. Κι εμείς, θα ομολογήσω ότι πήραμε μια γερή δόση από την αγαπημένη μπάντα των Pink Floyd, μέσω των Λunatics, που σε αυτήν τη δύσκολη μέρα και όχι με όλα τα μέλη του γκρουπ, δικαίωσαν την πολύ καλή φήμη που έχουν δημιουργήσει και πιθανόν θα επιδιώξουμε να βρούμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε και σε κλειστό χώρο. 

Οι εντυπώσεις μας από το ανοιχτό θέατρο στο Φάληρο, ήταν επίσης πολύ θετικές (απορούσαμε γιατί δεν είχαμε ξαναπάει τόσον καιρό, στην επιστροφή) και θα έχουμε ανοιχτές τις κεραίες μας για να επαναλάβουμε την επίσκεψη σε κάποια εκδήλωση προς το τέλος του καλοκαιριού ή μέσα στον Σεπτέμβριο, που σίγουρα ο καιρός θα είναι πιο φιλικός για κοινό και συντελεστές.

Τracklist (όνομα δίσκου – χρονιά κυκλοφορίας, όπως πάντα στην παρένθεση!):

Time (The Dark Side Of The Moon, 1973)
The Great Gig In The Sky (The Dark Side Of The Moon, 1973)
Μoney (The Dark Side Of The Moon, 1973)
On The Run (The Dark Side Of The Moon, 1973)
Astronomy Domine (The Piper at the Gates of Dawn, 1967)
Set The Controls For The Heart Of The Sun (A Saucerful of Secrets, 1968)
[Με επιφύλαξη] One of these Days (Meddle, 1971)
[Με επιφύλαξη] Breathe (The Dark Side Of The Moon, 1973)
Fat Old Sun (Atom Heart Mother, 1968)
Shine On You Crazy Diamond [Parts I-V] (Wish You Were Here, 1975)
Welcome To The Machine (Wish You Were Here, 1975)
When The Tigers Broke Free (The Wall: Music From the Film, 1982)
Ιn The Flesh (The Wall, 1979)
The Happiest Days of Our Lives-Another Brick in the Wall, Part 2 (The Wall, 1979)
Young Lust (The Wall, 1979)
Comfortably Numb (The Wall, 1979)
Run Like Hell (The Wall, 1979)
Have A Cigar (Wish You Were Here, 1975)
Wish You Were Here (Wish You Were Here, 1975)

Encore:

Another Brick in the Wall, Part 2

Περισσότερα εδώ.

Θοδωρής Κ., Ιούλιος 2023