Είδαμε και ακούσαμε την Ευρυδίκη και τους Μπλε στο City Garden Festival

Όταν μετακόμιζα, από το πατρικό μου, στο δικό μας σπίτι και έψαχνα να μαζέψω πράγματά μου από τα πιο απίθανα μέρη, ανακάλυψα έναν δίσκο βινυλίου, που είχε κερδίσει το 1995 ο αδερφός μου σε έναν διαγωνισμό κάποιου ραδιοφώνου – ήταν το “Φθινόπωρο Γυναίκας” της Ευρυδίκης, το οποίο είχε αφήσει, αφού η εν λόγω τραγουδίστρια ήταν πολύ ποπ για τα γούστα του και επιπλέον δεν είχε πικάπ στο νησί που ζούσε τώρα! Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα τους καλλιτέχνες αυτού του είδους και ο μόνιμος “καυγάς” μας ήταν για το πώς έχω τη διάθεση να πηγαίνω σε συναυλίες τραγουδιστών, που δεν ήταν στα βασικά μου ακούσματα, αφού αδυνατεί να αντιληφθεί ότι ο καλός ερμηνευτής αξίζει και του σεβασμού και του χειρικροτήματος όλου του μουσικόφιλου κοινού!

Τα χρόνια περάσαν και η Ευρυδίκη έκανε αλλαγές στην προσωπική και καλλιτεχνική της πορεία και “ανακάλυψε” τη ροκ πλευρά της, δείχνοντας στον κόσμο και μια άλλη της πτυχή, εξίσου πετυχημένη με το παρελθόν. Φυσικά, δεν σταμάτησα ποτέ να υποστηρίζω ότι είναι μια από τις καλύτερες τραγουδίστριες που έχουμε ακούσει στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια. Λίγο μετά τον δίσκο που ανέφερα, μια παρέα από τη Θεσσαλονίκη, με έναν ήχο πολύ φρέσκο που είχε ως βάση το ροκ, με μίξεις από ποπ, αλλά και φανκ, τζαζ και μπλουζ επιρροές, κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της, με τίτλο “Ενοχές”. Το όνομα αυτών Μπλε, και σύντομα θα ακούγονταν όλο και περισσότερο στα ραδιόφωνα, αποκτώντας το δικό τους κοινό. Στα χρόνια που πέρασαν, επέλεξαν μια πορεία άκρως καλλιτεχνική, χωρίς να επιδιώκουν να βρίσκονται στα φώτα για ψύλλου πήδημα, παρά μόνο όταν είχαν κάτι πουν. Σε αυτό, ταυτίζονται με την Ευρυδίκη, που αντιστοίχως δεν έχει απασχολήσει καθόλου τα μέσα με γεγονότα, πέραν της καριέρας της. 

Το χειμώνα που πέρασε, δημοσιεύσαμε ένα δελτίο για λίγες εμφανίσεις της Ευρυδίκης, μαζί με τους Μπλε, σε πολύ γνωστή μουσική σκηνή. Αρκετές βδομάδες αργότερα, ένα ακόμη για παράταση των εμφανίσεων και ενώ ήμασταν βέβαιοι ότι το πρόγραμμα θα ήταν πολύ καλό, απορήσαμε πώς είναι δυνατόν, χωρίς καμία διαφήμιση επί της ουσίας, οι περιορισμένες εμφανίσεις να είχαν τέτοια μεγάλη επιτυχία – την απάντηση θα την παίρναμε το Σάββατο 15 Ιουλίου!

Η εμφάνισή τους ήταν προγραμματισμένη για τα μέσα Ιουνίου, αλλά μια καταιγίδα τη μέρα της συναυλίας, τη μετέφερε σχεδόν έναν μήνα μετά. Η ζέστη εκείνη την μέρα ήταν απίστευτη και συνεχώς κοιτάζαμε τις ενημερώσεις για τη θερμοκρασία το βράδυ και το ενδεχόμενο να αναβληθεί ξανά, λόγω συνθηκών. Για καλή μας τύχη, κάτι τέτοιο δεν συνέβη και σε χρόνο ρεκόρ διασχίσαμε την έρημη πόλη και βρεθήκαμε στο Γαλάτσι (που είχε τουλάχιστον 3 βαθμούς χαμηλότερη θερμοκρασία, σε σχεση με την γειτονιά μας). Διαπιστώσαμε, μπαίνοντας στον χώρο, πως υπήρχαν αρκετοί που βρίσκονταν ήδη στις θέσεις τους (30′ πριν την έναρξη) – εφοδιαστήκαμε με τα απαραίτητα δροσιστικά για τον πρώτο γύρο και πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα με τα διπλανά τραπέζια, λέγοντας, χιουμοριστικά, μήπως θα ήταν καλή ιδέα να μείνουμε το βράδυ εκεί στην “ύπαιθρο”, από το να επιστρέψουμε στα σπίτια μας!

Στις 21:30 έσβησαν τα φώτα της πλατείας και οι μουσικοί ανέβηκαν στη σκηνή, μαζί με τον Γιώργο Παπαποστόλου, που μας ευχαρίστησε που επιλέξαμε τη συναυλία τους για να περάσουμε το βράδυ μας και μας ζήτησε να δώσουμε ένα δυνατό χειροκρότημα, ώστε να βγουν και τα δύο κορίτσια. Με μια punk-rock αισθητική και οι δύο ντυμένες, βγήκαν (αλήθεια πώς φορέσαν μπότες με τέτοια ζέστη;) και, μετά τις καθιερωμένες ευχαριστίες, άρχισαν με το “Θυμάμαι”. Όταν τελείωσε το κομμάτι, η Ευρυδίκη μας είπε ότι το εν λόγω τραγούδι είναι σημαδιακό για τους απανταχού Έλληνες κάθε τέτοια μέρα (50 χρόνια από το πραξικόπημα κατά του Μακάριου, που οδήγησε στην εισβολή της Τουρκίας σε δεύτερο χρόνο) και οι Μπλε μας θύμισαν πως τέτοια μέρα, πριν 27 χρόνια, ακούστηκε το πρώτο τους τραγούδι! Συνέχισαν με ένα ακόμη κομμάτι από τους Μπλε, το “Τρελός”, και η Ευρυδίκη μάς ρώτησε πόσοι θυμόμασταν ένα δικό της κομμάτι, που έπαιξε στους ραδιοσταθμούς το καλοκαίρι πριν 30+ χρόνια και φυσικά οι περισσότεροι θυμόμασταν το “Ποσο λίγο με ξέρεις”. Η πρώτη κοινή παρουσία έκλεισε με το πρώτο μεγάλο hit των Μπλε “Νιώθω Ενοχές”.

Η Ευρυδίκη αποσύρθηκε και άφησε τη Τζώρτζια επί σκηνής, να μας μιλάει για τις πιο πρόσφατες δραστηριότητές της και να μας θυμίζει ένα από τα πιο καινούργια τους τραγούδια, το “Σε αγάπησα κρυφά”, συνέχισε με το “Έλα να δεις” (με κάθε επιφύλαξη αυτό) και έκανε την έκπληξη με το “Toxicity” των System Of A Down, σε μια απρόβλεπτη, αλλά εξαίρετη διασκευή και έκλεισε το πρόγραμμά της με το “Τον ίδιο τον Θεό”.

Εκεί, ξαναήρθε η Ευρυδίκη και μας χάρισε μια φοβερή ερμηνεία της τελευταίας συνεργασίας, του “Ακου τη ζωή”. Οι Μπλε αποσύρθηκαν και η χαρακτηριστική εισαγωγή του synth στο “Πιάσε με”, ενθουσίασε το κοινό, που σηκώθηκε και ξεκίνησε τον χορό. Επιστροφή στο παρελθόν με “Το μόνο που θυμάμαι” και χωρίς ανάσα medley-έκπληξη “Ι love Rock n’ Roll – Μη μ’ αγγίζεις – Ζηλεύει η νύχτα”, που αν και θεωρητικά δεν τα βρίσκεις και πολύ ταιριαστα, ήρθαν κι έδεσαν! Για τελευταίο κομμάτι αυτού του μέρους, είχε επιλέξει το “Ανθισμένο κεφάλι”, για το οποίο πριν το τραγουδήσει μας διηγήθηκε πώς προσέγγισε μέσω social media τον Αφανή Ήρωα και του ζήτησε να της γράψει ένα τραγούδι.

Επιστροφή Τζώρτζιας και σε ντουέτο ακούσαμε το “Φοβάμαι” και ένα ακόμη πιο απρόβλεπτο medley “Personal Jesus – Are You Gonna Go My Way – Whole Lotta Love” . H Ευρυδίκη θα αποσυρόταν για λίγο και δύο ακόμη διασκευές “Rock n’ Roll Queen – Zombie”, έπεισαν και τους ελάχιστους που αμφέβαλλαν για το πόσο τεράστια φωνή είναι η Τζώρτζια (κι όπως σχολίασε και η παρέα πίσω μας “και ένα ροκ ρεμπέτικο, τι καλά θα ήταν να μας έλεγε τωρα!”).

Οι πρώτες νότες από το “Στο ιδιο βαγόνι” ήχησαν, ενώ η επανεμφανιθείσα Ευρυδίκη, μας έλεγε πόσο αγαπάει αυτό το κομμάτι και ακόμη μια έκπληξη στη βραδιά με το “Εγώ εσένα”, σε ντουέτο με τον Μίλτο Πασχαλίδη (όχι με φυσική παρουσία, αλλά σε βίντεο). Αυτό που ακολούθησε, ομολογώ πως δεν το περίμενε κανείς – ένα mix από ελληνικά κομμάτια των 90’s που ξετρέλαναν το κοινό “Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου (μάθαμε και την ιστορία του κομματιού) – Αγάπη παράξενη – Δικός σου για πάντα – Αντίστροφη μέτρηση – Όσο έχω εσένα – Blister In The Sun (αυτό κι ήταν καραέκπληξη) – Μια φορά”. Κλείσιμο με το υπέροχο “Μίσησέ με” και ξανά ντουέτο με το έτερο κορίτσι και “Should I Stay Or Should I Go”, με τον κόσμο σε έκσταση κάτω από τη σκηνή.

Η τελευταία ενότητα των Μπλε ξεκίνησε με “Κόκκινο φιλί” και, στη συνέχεια, ο Γιώργος Παπαποστόλου, μας εξιστόρησε το πώς δημιουργήθηκε το “Μια φορά κι έναν καιρό” και το πώς παραλίγο από μια δική του εμμονή να μην κυκλοφορήσει ποτέ! Το “Στα μαύρα έχω ντυθεί” μας ξανασήκωσε και δεν καθίσαμε ξανά, γιατί ακολούθησε σούπερ διασκευή στο “Hot Stuff” (ναι, το γνωστό!) και το “Πιάνω φωτιά”. Επάνοδος Ευρυδικής για την τελευταία ενότητα με ντουέτα και η ορχήτρα παίζει κάτι που μας θυμίζει την “Κιβωτό”, μπερδεμένη με το “Break On Through” – δεν είχαμε ακούσει λάθος! Συνεχίσαμε “Θέλω τόσο να σε δω”, “Κοιταξέ με δυο φορές” και “Ζηλιάρης ουρανός”. 

Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν, καθώς η μπάντα ξεκίνησε να παίζει κάτι πολύ αγαπημένο – που δεν γνώριζαν οι περισσότεροι εκεί – “Shine On You Crazy Diamond” και είχε έρθει η στιγμή να μας συστήσουν τους φανταστικούς μουσικούς που τις συνοδεύουν. Μας χάρισαν ακόμη δύο τραγούδια “Εσύ δε ζεις πουθενά” και “Πυξίδα”, πριν μας αποχαιρετήσουν προσωρινά… το καθιερωμένο encore ήρθε με “Δε θέλω να μιλάς” και με πολλές ευχαριστίες για τη συμμετοχή μας και την επιλογή, μια τέτοια βραδιά, να την περάσουμε μαζί τους. Μετά από 3 ώρες και μια καταπληκτική συναυλιακή εμπειρία, φύγαμε πολύ γεμάτοι και ενθουσιασμένοι (και χωρίς απορίες για τη χειμερινή τους επιτυχία) – ήταν από τις ωραιότερες καλοκαιρινές βραδιές που έχουμε ζήσει στο City Garden Festival, που εξελίχθηκε πολύ ανατρεπτικά και μας σύστησε δύο ερμηνεύτριες, που δεν είχαμε μέχρι σήμερα την ευκαιρία να ακούσουμε και ζωντανά. Πολλά μπράβο στη μπάντα που περιοδεύει μαζί τους – φοβεροί μουσικοί όλοι τους – και στον θεούλη που έχει φτιάξει το πρόγραμμα και τις ενορχηστρώσεις. 

Τracklist (Στην παρένθεση αναγράφεται δίσκος – έτος κυκλοφορίας και στις διασκευές, καλλιτέχνης πρώτης εκτέλεσης):

Θυμάμαι (Στα μαύρα έχω ντυθεί, 2002)
Τρελός (Έλα να δεις, 2000)
Ποσο λίγο με ξέρεις (Πόσο λίγο με ξέρεις, 1992)
Νιώθω ενοχές (Ενοχές, 1996)
Σε αγάπησα κρυφά (Single, 2020)
Έλα να δεις (Έλα να δεις, 2000)
Toxicity (Toxicity, 2001 – System Of A Down)
Τον ίδιο τον Θεό (Όνειρα σου τραγουδάω, 2006)
Ακου τη ζωή (Single, 2023)
Πιάσε με (Όσο φεύγω γυρίζω, 2003)
Το μόνο που θυμάμαι (Για πρώτη φορά, 1991)

Μedley 1
Ι love Rock n’ Roll (Ι Love Rock n’ Roll , 1981 – Joan Jett & the Blackhearts)
Μη μ’αγγίζεις (Να σε δω να γελάς, 2001 – Κίτρινα Ποδήλατα)
Ζηλεύει η νύχτα ( Αχ ψυχή μου φαντασμένη, 1993 – Ορφέας Περίδης)

Ανθισμένο κεφάλι (Single, 2023)
Φοβάμαι (Ενοχές, 1996)

Medley 2
Personal Jesus (Violator, 1990 – Depeche Mode)
Are You Gonna Go My Way ( Are You Gonna Go My Way, 1993 – Lenny Kravitz)
Whole Lotta Love (Led Zeppelin II, 1969 – Led Zeppelin)

Rock & Roll Queen (Young for Eternity, 2005 – The Subways)
Zombie (No Need to Argue, 1994 – The Cranberries)
Στο ίδιο βαγόνι (Στο ίδιο βαγόνι, 2005)
Εγώ εσένα (OST Μαύρο Ρόδο, 2022)

Medley 3
Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου (Κάτι από μένα, 1998 – Σάκης Ρουβάς)
Αγάπη παράξενη (Με τη φωνή του φεγγαριού, 1992 – Στέφανος Κορκολής)
Δικός σου για πάντα (Να είσαι εκεί, 1991 – Μιχάλης Ρακιντζής)
Αντίστροφη μέτρηση (Διαβολάκι, 1990 – Νίκος Καρβέλας & Άννα Βίσση)
Όσο έχω εσένα (Κάπως αλλιώς, 1999 – Στέλιος Ρόκκος & Σάκης Ρουβάς)
Blister In The Sun (The Man Who Loved Yngve, 1993 – Violent Femmes)
Μια φορά (Aσ’ τα δύσκολα σε μένα, 2003 – Δημήτρης Κοργιαλάς & Κατερίνα Μουτσάτσου)

Mίσησέ με (Mίσησέ με, 1993)
Should I Stay or Should I Go (Combat Rock, 1981 – The Clash)
Κόκκινο φιλί  (Έλα να δεις, 2000)
Μία φορά κι έναν καιρό (Single, 2008)
Στα μαύρα έχω ντυθεί (Στα μαύρα έχω ντυθεί, 2002)
Hot Stuff (Bad Girls, 1979 – Donna Summer)
Πιάνω φωτιά (Στα μαύρα έχω ντυθεί, 2002)

Medley 4
Κιβωτός (Το απέναντι μπαλκόνι, 1989 – Ελένη Βιτάλη)
Break Οn Τhrough (The Doors, 1967 – the Doors)

Θέλω τόσο να σε δω (Στο ίδιο βαγόνι, 2005)
Κοίταξέ με δυο φορές (Έτσι θέλω εγώ να ζω, 2004)
Ζηλιάρης ουρανός  (Στο ίδιο βαγόνι, 2005)

Shine On You Crazy Diamond (Wish You Were Here, 1975 – Pink Floyd)

Εσύ δε ζεις πουθενά (Ενοχές, 1996)
Πυξίδα (Πόσο λίγο με ξέρεις, 1992)

Δε θέλω να μιλάς (Στα μαύρα έχω ντυθεί, 2002)

Θοδωρής Κ., Ιούλιος 2023