Απολαύσαμε τον Θοδωρή Βουτσικάκη στην “Οδό Φρυνίχου”
Όντας μόνιμα ερωτευμένος με τη μουσική και τους ήχους, και μεγαλωμένος σε ένα σπιτικό που τα βινύλια έπαιζαν διαρκώς και οι γονείς μου διαξιφίζονταν για τι θα παίξει, λαϊκό ή έντεχνο, στον ελεύθερο χρόνο τους, αναζητούσα, μεγαλώνοντας, και νέα ακούσματα, έξω από τα εντελώς προσωπικά μου, που θα τα άκουγα παραπάνω από ευχάριστα. Η ενασχόλησή μου με το ερασιτεχνικό ραδιόφωνο μού άνοιξε νέους ορίζοντες και η γνωριμία με άλλους ανθρώπους και τα ακούσματά τους, μου σύστησε διάφορους νέους καλλιτέχνες, που άλλοι συνέχισαν και μας απασχολούν μέχρι τώρα και άλλοι “περιέργως” έμειναν στάσιμοι ή χάθηκαν.
Το καλοκαίρι του 2014 έρχεται στα χέρια μου ένα cd από έναν νέο τραγουδιστή, που ονομαζόταν Θοδωρής Βουτσικάκης – τίτλος του ‘Αισθηματική ηλικία’. Πρώτη ακρόαση, για να αποφασίσω αν μου αρέσει ή όχι και “σκαλώνω” στο προτελευταίο κομμάτι “Όπου ν’αγγίξεις το κορμί” (Μουσική: Δημήτρης Μαραμής, Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς) και το ακούω ολόκληρο εκείνο το καλοκαίρι. Δύο σχεδόν χρόνια μετά, μου έρχεται ηλεκτρονικά η διασκευή του στο “Τυχερό αστέρι” του Κωνσταντίνου Β. Νέος έρωτας με το κομμάτι που υπεραγαπώ και ο συνονόματος τραγουδιστής καταχωρείται επισήμως στη μικρή λίστα των αγαπημένων μου Ελλήνων τραγουδιστών. Όταν έρχεται η συνεργασία με τη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Nicola Piovani, αρχικά με την “Όμορφη ζωή”, και γίνεται ευρύτατα γνωστός, εγώ κρυφοχαμογελώ γιατί τον είχα “ανακαλύψει” σχεδόν 5 χρόνια πριν!
Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ την πρόσκληση να τον ακούσω στον όμορφο χώρο του Θεάτρο Τεχνης, στην οδού Φρυνίχου, σε μια μουσική παράσταση με την επιμέλεια της Λίνας Νικολακοπούλου, στην πρεμιέρα του. Μπαίνοντας στην αίθουσα, ένα μικρόφωνο, ένα πιάνο και 3 ξύλινες καρέκλες. Μόνον αυτά.
Είσοδος του Θοδωρή Βουτσικάκη, συνοδεία δύο μουσικών (Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο και Βασίλης Ραψανιώτης στο βιολί), πρώτες νότες από “Αγάπη της καρδιάς μου”…. απόλυτη ησυχία και κατάνυξη. Συνέχεια με “Να’ μαι κοντά σου” & “Buongiorno Principessa” και δυνατά χειροκροτήματα που ζεσταίνουν τον ίδιο και τους μουσικούς του.
Αλλαγή ύφους, και “Στα κίτρινα φώτα”(πρώτη εκτέλεση Δήμητρα Γαλάνη,1981), σε μια πολύ ιδιαίτερη διασκευή που έδωσε άλλη διάσταση στη μουσική του Leonard Cohen και μετά “Μη με ρωτάς” του Μάνου Λοΐζου (στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος, 1974). Το κοινό έχει αρχίσει να σιγοτραγουδάει τους στίχους από τα αγαπημένα τραγούδια (όσο μπορεί, με τις μάσκες, φυσικά) και είμαστε συναισθηματικά, οι περισσότεροι, σε ανάταση. Ακολουθεί ένα τραγούδι στα αγγλικά (που δεν μπορώ να θυμηθώ τίτλο ακόμη!) και αμέσως μετά δυο εκπλήξεις – “Ανοιξε Άνοιξε” το γνωστό ρεμπέτικο του Γιάννη Παπαιωάννου (πρώτη εκτέλεση Σωτήρια Μπέλλου, 1948) και η αγαπημένη “Νύχτα” (Ξαρχάκος – Γκάτσος, πρώτη εκτέλεση Βίκυ Μοσχολιού, 1966).
Στις πρώτες νότες του “Πριν το τέλος” (Μουσική Lucio Battisti, πρώτη εκτέλεση Βασίλης Παπακωνσταντίνου, 1984) είχα αρχίσει να ανατριχιάζω… άλλη φωνή, άλλη ενορχήστρωση, αλλά οι στίχοι της Νικολακοπούλου παρόντες και διαχρονικοί να σε κόβουν στα δύο. Ακολούθησε κι άλλο λατρεμένο από τον δίσκο του 1996 “Στου αιώνα την παράγκα” (Δημήτρης Μητροπάνος, στίχοι: Άλκης Αλκαίος, μουσική: Θάνος Μικρούτσικος), το “Λούνα παρκ” (από τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια, κατ’εμέ) και οι εκπλήξεις δεν τελείωσαν εδώ, καθώς συνέχισε με άλλο αγαπημένο λαϊκό, “Ονειρο απατηλό” (στίχοι Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, μουσική Απόστολος Καλδάρας, πρώτη εκτέλεση Σταμάτης Κόκκοτας, 1967), το οποίο, από τη μέση και μετά τραγούδησε όλο το θέατρο, μαζί με τον Θοδωρή Βουτσικάκη. Αντιλαμβάνεστε πόσο μας είχε συνεπάρει όλο αυτό, από έναν τραγουδιστή που δεν χαρακτηρίζεται ούτε ροκ ούτε λαϊκός!
Ακολούθησε ένα μικρό αφιέρωμα στον τεράστιο Μάνο Χατζηδάκι με την “Περιμπανού” (στίχοι Νίκος Γκάτσος, πρώτη εκτέλεση Δήμητρα Γαλάνη, 1983) και το “Μητέρα κι αδερφή” (πρώτη εκτέλεση Μαρία Φαραντούρη, 1980) και ξανά σε αγαπημένο τραγούδι, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, “Εμείς οι δυο” (μουσική Νίκος Αντύπας, πρώτη εκτέλεση Άλκηστις Πρωτοψάλτη, 1997).
Μετά μάς τραγούδησε στα ισπανικά ένα κομμάτι με τίτλο “Madrugadas” (πρώτη εκτέλεση Magnifico feat. Luz Casal, 2014), για να πάρει σειρά το “Δικαίωμα” (μουσική Δήμητρα Γαλάνη, πρώτη εκτέλεση Άλκηστις Πρωτοψάλτη, 1988), το νέο τραγούδι του, με την Λίνα Νικολακούλου και τον Nicola Piovani, σε πρώτη δημόσια εκτέλεση εδώ στην Οδό Φρυνίχου (κάτι με ρούχο ίσως στον τίτλο, που τον έχασα, γιατί μιλούσαν οι πίσω από εμάς και τους έκανα παρατήρηση) και να κλείσει την ενότητα με δύο τραγούδια που δεν τα περίμενα, το “Άσπρο μου ρόδο” (μουσική Χρήστος Λεοντής, στίχοι Τάκης Μιχαηλίδης, πρώτη εκτέλεση Μαρινέλλα, 1971) και το “Ημίφως” του πολυαγαπημένου Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (στίχοι Έλια Ζερβού, 1993).
Μπαίνοντας στα τελευταία “μέτρα” της παράστασης, είχε έρθει η στιγμή να ακούσουμε “Το μινοράκι” της Χαρούλας Αλεξίου (πρώτη εκτέλεση δική της, 1995) και να γίνει μια αναφορά στον πρόσφάτως εκλιπόντα, Μίκη Θεοδωράκη, με δύο σπουδαία τραγούδια του. “Ποτέ ποτέ μαζί (Νύχτα μαγικιά)” (πρώτη εκτέλεση Μαρία Δημητριάδη, 1980) και αυτό που πάντα συγκινεί όλους “Δρόμοι παλιοί” (στίχοι Μανώλης Αναγνωστάκης, πρώτη εκτέλεση Μαργαρίτα Ζορμαλά, 1975).
Το κλείσιμο αυτής της υπέροχης βραδιάς δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την “Όμορφη ζωή”, το κομμάτι που τον έφερε στα σπίτια και τα αυτιά πάρα πολλών στη χώρα και τον καταξίωσε. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού, που γέμισε χθες το θέατρο και οι 5 υποκλίσεις του ιδίου και των μουσικών του, σφράγισαν μια απλώς καταπληκτική εμπειρία.
Αν ψάξω να βρω μια λέξη, που να περιγράφει ό,τι ζήσαμε χθες, θα πω μυσταγωγία. Μια πολύ άρτια σκηνοθετημένη μουσική παράσταση, με πολύ προσεγμένες επιλογές τραγουδιών και με την “εξωτερική” παρέμβαση εν είδει πρόζας ενός νεαρού ηθοποιού, που με αποσπάσματα ποίησης και λογοτεχνίας, έδινε έναν άλλο τόνο και ξεχώριζε τις μουσικές ενότητες. Εξαιρετική η επιμέλεια από τη Λίνα Νικολακοπούλου, που δεν παρέλειψε να μας ευχαριστήσει για την παρουσία μας και να εξηγήσει τον λόγο της επιλογής του συγκεκριμένου χώρου. Υπέρτατα υπέροχοι οι δύο μουσικοί, Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο και Βασίλης Ραψανιώτης στο βιολί, που γέμισαν τον χώρο και έδωσαν την αίσθηση της απολύτου ηχητικής πληρότητας. Όσοι έχετε ξαναδει τον Θοδωρή Βουτσικάκη live, καταλαβαίνετε τον ενθουσιασμό μας. Όσοι τον γνωρίσατε σχετικά πρόσφατα και δεν είχατε την ευτυχία να τον δείτε σε κάποια συναυλία, υπάρχει η δυνατότητα τα Δευτερότριτα του Νοεμβρίου, στην οδό Φρυνίχου, να τον ακούσετε και να τον εκτιμήσετε ακόμη περισσότερο.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2021
