Απολαύσαμε το ‘Mania – The ABBA tribute’ στο City Garden Festival

Η πρώτη μου επαφή με τους ABBA έγινε μέσω της μητέρας μου – σε κάποια κασέτα είχε, ανάμεσα στα αγαπημένα της “έντεχνα”, και δύο κομμάτια τους, τα οποία μάλλον αγαπούσε πολύ, γιατί παρατηρούσα ότι συγκινούταν όταν τ”ακουγε (Fernando & The winner takes it all). Τα βασικά αγγλικά που γνωρίζει δεν τη βοηθούσαν να μου εξηγήσει τα λόγια των τραγουδιών, όταν την ρώτησα· απλά μου είπε ότι ήταν ένα συγκρότημα από τη Σουδία με δύο κορίτσια και δύο αγόρια, που λεγόνταν ABBA, που αγαπούσε πολύ η νεολαία της εποχής και είχαν κερδίσει τη Eurovision το 1974. Παραπάνω πληροφορία συγκέντρωσα με την απόκτηση του πρώτου υπολογιστή μου και την πρόσβασή μου στο ίντερνετ πολλά χρόνια αργότερα, και από το 2008 που είδα το Mama mia στο σινεμά, η σχέση αυτή έγινε πιο “σφιχτή” – θα ακολουθούσε το θεατρικό στο τότε Badminton Theater στο Γουδί (5 Νοεμβρίου του 2015), δύο θεατρικές διασκευές στα ελληνικά (21 Ιουλίου 2018 – Κηποθέατρο Παπάγου, με Δέσποινα Βανδή στον ρόλο της Donna & 22 Iουνίου 2022 – Κήπος Christmas Theater, με πρωταγωνίστρια την Νάντια Κοντογιώργη), καθώς και πάμπολλες επαναλήψεις του film και λίγες ακόμη του sequel. Δεν ξέρω για εσάς, αλλα εγώ, όταν ακούω ΑΒΒΑ, μου έρχεται αμέσως στο μυαλό καλοκαίρι, ό,τι εποχή και να έχουμε!

Οι ΑΒΒΑ σχηματίστηκαν το 1972 από τους Agnetha Fältskog, Björn Ulvaeus, Benny Andersson και Anni-Frid Lyngstad. Το συγκρότημα ονομάστηκε από τα πρώτα γράμματα των ονομάτων των μελών και είχε την ιδιότητα ότι διαβαζόνταν και κανονικά και “ανάποδα” το ίδιο! Θα κυκλοφορήσουν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 1973, με τίτλο Ring Ring, που πήγε αρκετά καλά στη Βόρεια Ευρώπη, αλλά δεν περιείχε κάποιο από τα κλασικά τους κομμάτια. Το Waterloo του 1974, με τη συγκυρία της πρωτιάς τους στη Eurovision, τους εκτόξευσε την καριέρα, κάνοντάς τους παγκόσμια είδωλα. Θα ακολουθήσει το ABBA (1975), που θα τους καθιερώσει ως το πλέον αγαπημένο ποπ συγκρότημα της υφηλίου. Θα ηχογραφήσουν ακόμη πέντε studio album μέχρι τη διάλυση τους το 1982 – Arrival (1976), The Album (1977), Voulez-Vous (1979), Super Trouper (1980), The Visitors (1981), που θα τους κάνουν μέρος μιας πολύ μικρής λίστας καλλιτεχνών που έχουν κάνει πωλήσεις πολλών εκατομμυρίων δίσκων παγκοσμίως και ταυτόχρονα έχουν γνωρίσει τόσο μεγάλη αγάπη από τους θαυμαστές τους. Στη συνέχεια, θα ασχοληθούν σχεδόν όλοι με προσωπικά projects και θα επανενωθούν το 2021 για να ηχογραφήσουν ένα ακόμη album, με τίτλο Voyage.

Πέρα από το Mama mia και την “ελληνική” ιστορία του, από το 1999, στο Λονδίνο, δημιουργήθηκε μια αφιερωματική παράσταση για το συγκρότημα, για να υπάρχει η δυνατότητα στους νεότερους να γνωρίσουν τη μουσική τους και να έχουν μια πιο “ζωντανή” εικόνα για το πώς ήταν η εμφάνισή τους την εποχή της μεγάλης δόξας τους. Η παράσταση φυσικά καλύπτει όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής τους πορείας και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι ένα best of, με εξαιρετικούς μουσικούς και τέσσερις ηθοποιους – τραγουδιστές που ενσαρκώνουν τους θρυλικούς ΑΒΒΑ. Αυτή η πολύ επιτυχημένη παραγωγή, κατά το προσφιλές συνήθειο των Βρετανών παραγωγών, περιοδεύει ανά τον κόσμο, καθώς το ενδιαφέρον του κοινού είναι δεδομένο και επειδή σε όλους αρέσουν τα πάρτυ!

Εμείς είχαμε τη χαρά να βρεθούμε σε ένα τέτοιο πάρτυ προχθές, στο City Garden Festival, όπου η παράσταση μάς επισκέφθηκε ξανά! Στο ευρωπαϊκό σκέλος της, η παράσταση αποτελείται απο μια ομάδα επτά συντελεστών, που αναλαμβάνουν να στήσουν μια συναυλία της μπάντας. Στα τύμπανα βρίσκεται ο Wayne Viar, στην κιθάρα ο Chris Blackwell και μπάσο παίζει ο Chris Blackwell. Τους ΑΒΒΑ υποδύονται οι:

– Alison Ward (Agnetha), Αγγλίδα με καταγωγή από το Λίβερπουλ, ηθοποιός και τραγουδίστρια με πολλές συμμετοχές σε παραστάσεις του West End.

– Hana Keala Freeman (Frida), Aμερικανίδα ηθοποιός μιούζικαλ του Off Broadway, από το Reno της Nevada.

– James Allen (Bjorn), Αυστραλός από το Sydney, ηθοποιός μιούζικαλ με πολύ μεγάλη εμπειρία και τα τελευταία χρονια τον χειμώνα δουλεύει σε παραστάσεις του Las Vegas.

– Jeff Pike (Benny), Αμερικανός, από την Ατλάντα της Georgia, μουσικός (πλήκτρα-κιθάρα) και τραγουδιστής.

Στο ακαδημαϊκό τέταρτο μετά την προκαθορισμένη έναρξη, η επτάδα όρμησε στη σκηνή, μας καλησπέρισε – ευχαρίστησε για την παρουσία μας, ζήτησαν να είμαστε ενεργητικοί, καθώς θα ζήσουμε μια μοναδική εμπειρία γιορτής και ξεκίνησαν με Waterloo. H κοριτσοπαρέα από τα δεξιά μας (10 έφηβες από 15 ως 17 ετών, με τη συνοδεία των δύο μαμάδων) και οι δύο κυρίες στα αριστερά μας, ρώτησαν διαδοχικά αν μπορούσαν να μετακινήσουν κάποιες καρέκλες και αν θα μας ενοχλούσαν. (Σιγά την ενόχληση! Ας τις μετακινήσουν!). Λίγο πιο αριστερά μας, άλλες δύο νεαρές μητέρες με τα κοριτσάκια τους, που δεν θα ξεπερνούσαν τα 7- 8 χρόνια. Θα περιμέναμε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες στο κοινό, αλλά διαπιστώσαμε πως η πλειοψηφία, πέρα από γυναίκες, ήταν και σταθερά πέραν των πρώτων -αντα (δεν το λες καθόλου κακό αυτό). Το πάρτυ είχε ξεκινήσει για τα καλά από το πρώτο κομμάτι, και τα Voylez Vous – Knowing Me, Knowing You – Mamma mia – Money, Money, Money (στον πρόλογο πριν το παίξουν είπαν για το λάθος που κάνουν παντού οι γονείς, που δεν ενημερώνουν τα παιδιά για το ποιος κυβερνάει πραγματικά – το τραγουδήσαμε μαζί με τις δύο τραγουδίστριες κατά απαίτησή τους), ξεσηκώσαν για τα καλά όλο το κοινό, που βρήκε μια καλή αφορμή για να διασκεδάσει και να ξεφύγει από τη ρουτίνα του καθημερινού. 

Δίκην διαλείμματος, για μερικές ανάσες για όλους εμάς από κάτω, ακολούθησε το Fernando και μετά νέος ξεσηκωμός με τα Take A Chance On Me – Lay All Your Love On Me (εγώ, τώρα, γιατί εκείνη την ώρα σκεφτόμουνα τι φανταστικές διασκευές είχαν κάνει οι Erasure στο ABBAesque το 1992 και γιατί δεν έχουν έρθει κάποιο καλοκαίρι από τα μέρη μας;). Πέρασμα σε πιο “ακουστικές” φόρμες, με The Name of the Game, Chiquitita (που, όπως μας προλόγισαν, όλες οι εισπράξεις του single το 1979, πήγαν με πρωτοβουλία του συγκροτήματος ως δωρεά για τους σκοπούς της Unisef) και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει το υπέροχο The Winner Takes It All.

Όμως, η βραδιά ήταν για πάρτυ, όπως μας υπενθύμισαν, και μας ζήτησαν ξανά τη συμμετοχή μας σε ένα κομμάτι που, όπως είπαν χαριτολογώντας, δεν θα ήθελαν ποτέ κανείς μας να βρεθεί σε κατάσταση, ώστε να φωνάξει SOS! Super Trooper – Does Your Mother Know – Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) – Dancing Queen, τα κομμάτια που “ολοκλήρωσαν” το αφιέρωμα και οδήγησαν στη χαιρετούρα… ναι καλά, encore δεν έχει; Επιστροφή ως έπρεπε και Thank You for the Music, με τη μπάντα να λέει ότι θα πρέπει κάθε μέρα να ευχαριστούμε τους ΑΒΒΑ που υπήρξαν και μας χάρισαν μέσα από τη μουσική τόσες χαρές και συγκινήσεις! Κλείσιμο με Μama mia φυσικά και όλον τον κόσμο όρθιο να χορεύει και να χειροκροτεί, για την υπέροχη βραδιά, την ομάδα των συντελεστών.

Ήταν ένα πραγματικά υπέροχο βράδυ, με μια παράσταση καλοκουρδισμένη, με εξαιρετικούς συντελεστές, που δημιούργησαν κέφι και μοίρασαν πολύ χαρά (και ιδρώτα από τον χορό) σε όσους επιλέξαμε να ανηφορήσουμε στο Γαλάτσι. Eίναι, νομίζω, προφανές ότι το Mamma mia, σε κάθε μορφή του, είτε ως φιλμ είτε ως θεατρικό έργο, έχει δημιουργήσει μια νέα γενιά φίλων αυτής της μουσικής (που, μεταξύ μας, ως τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι εξαιρετικά απλά και χωρίς τα “υψηλα νοήματα”, αλλά σου φτιάχνουν τη διάθεση και σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξαναϋπάρξει μια τέτοια ποπ μουσική…).

Υ.Γ. Καταχάρηκα τόσο τις έφηβες δίπλα μας, που γνώριζαν όλα τα κομμάτια απέξω και έκατσαν ελάχιστα – χόρευαν όλο το βράδυ! (γιατί, όταν ήμασταν στην ηλικία τους, δεν είχαμε κι εμείς τη δυνατότητα για τέτοιες ωραίες εξόδους…;).

Υ.Γ.2. Και τις δύο κυρίες που είχαν την ηλικία των μαμάδων μας, που επίσης όλη την νύχτα χόρευαν και τραγούδαγαν αγκαλιασμένες!

Υ.Γ.3.Τα μωρά των 7-8 χρονών, πώς ήξεραν όλους τους στίχους; Συγχαρητήρια στους γονείς τους!

Υ.Γ.4. Όταν μια παρέα κοριτσιών χορεύει ξέφρενα και περνάει καλά, δεν πας να περάσεις δίπλα τους, τη στιγμή που έχεις δεκάδες άλλους διαδρόμους, γιατί μοιραία θα “φας” στη μούρη ένα “αδεσποτο” χέρι. Δεν έφταιγε τίποτα το κοριτσάκι να του χαλάσει η βραδιά και να ψάχνει αν έπαθε κάτι σοβαρό η “θεία” που είχε την ατυχή έμπνευση – ευτυχώς για την ίδια ρώτησε για το συμβάν τον κατάλληλο άνθρωπο, που της είπε “Ξεπέρασέ το – Συμβαίνουν και στα καλύτερα παιδιά”, για να συνεχίσει, μετά από λίγο, με τις φίλες της τον χορό (όχι, το “δεν είδε η τρελή πού πήγαινε;” δεν το είπα, σε μια κρίση αυτοσυγκράτησης και ευθύνης προς τη νέα γενιά!).

Playlist (Ετος κυκλοφορίας & δίσκος)

Waterloo [1974 – Waterloο]

Voulez-Vous [1979 – Voulez-Vous]

Knowing Me, Knowing You [1976 – Arrival]

Mamma mia [1975 – ABBA]

Money, Money, Money [1976 – Arrival]

Fernando[1976 – Greatest Hits]

Take A Chance On Me [1977 – The Album]

Lay All Your Love On Me [1980 – Super Trouper]

The Name of the Game [1977 – The Album]

Chiquitita [1979 – Voulez-Vous]

The Winner Takes It All [1980 – Super Trouper]

S.O.S [1975 – ABBA]

Super Troopper [1980 – Super Trouper]

Does Your Mother Know [1979 – Voulez-Vous]

Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) [1979 – Greatest Hits Vol. 2]

Dancing Queen [1976 – Arrival]

(Encore)
Thank You for the Music [1977 – The Album]

Mamma mia

Περισσότερα εδώ. Φωτογραφία από τη βραδιά από το Facebook. 

Θοδωρής Κ., Ιούνιος 2023