Απολαύσαμε METALLICA & Symphony από τους SCREAM INC. στο CΤ GARDEN FESTIVAL

Ακούς, δεν ακούς ροκ μουσική κάποια ονόματα τα έχεις “συναντήσει” είτε μέσω φίλων και γνωστών είτε επειδή τραγούδια τους παίζουν στο ραδιόφωνο είτε λόγω των συναυλιών των συγκροτημάτων που γίνονται στην πόλη. Υπάρχουν, λοιπόν, καποιες μπάντες που είναι πιο “αποδεκτές” στο mainstream κοινό, καθώς στις κυκλοφορίες τους υπάρχουν πολλές μπαλάντες – και, ως γνωστόν, όλοι αγαπουν αυτά τα τραγούδια – ή γιατί κάποια στιγμή κάποιο κομμάτι τους έπαιξε σε μια διαφήμιση ή μια ταινία και έτσι “πέρασε” στη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Το δεδομένο είναι πως οι ροκ συναυλίες έχουν το δικό τους υπερφανατικό κοινό, κόσμο που ζει και αναπνέει για τέτοιες βραδιές και ειδικότερα, μετά από σχεδόν δύο καλοκαίρια χωρίς “εισαγόμενα” live λόγω πανδημίας, η λαχτάρα μας αυτή έχει μεγαλώσει. Εδώ, να πω ότι από τη συναναστροφή μου με πολλούς τέτοιους τύπους, έχω παρατηρήσει πως είναι αρκετά “άνετοι” με άλλα μουσικά είδη και εύκολα θα τους πάρεις μαζί να ακούσουν κάτι που είναι δεδομένα καλό και θα περάσουν ωραία (αξέχαστα γλέντια σε δημοτικό πανηγύρι με παρέα μεταλλάδων, που, λόγω του ότι οι μπύρες ήταν περίπου δωρεάν, είχαμε γίνει τόσο λιώμα που κάποιοι κάνανε headbanging στο δημοφιλές ‘Στου παιδιού μου τη χαρά!’).

Ανηφορήσαμε ξανά στο Γαλάτσι και αυτήν τη φορά για τους SCREAM INC. Να σε πληροφορήσω τι ακριβώς είναι αυτά τα παλικάρια:

– Έχουν καταγωγή από την Ουκρανία.

– Δημιουργήθηκαν ως μπάντα το 2008, με το όνομα Y-Axis και έπαιζαν, σε μικρές πάμπ της χώρας, διασκευές από την αγαπημένη τους μπάντα, τους Metallica. 

– Καθώς η ανταπόκριση του κόσμου εκεί και σε άλλες γειτονικές χώρες ήταν πολύ ένθερμη, αποφάσισαν να το δουν πιο επαγγελματικά όλο αυτό και, μέσα απο μια εξαντλητική διαδικασία προβών, κατάφεραν να τελειοποιήσουν το παίξιμό τους, πλησιάζοντας την τεχνική της κανονικής μπάντας! 

– Το 2012 μετονομάστηκαν σε SCREAM INC. και πολύ σύντομα, από τις live εμφανίσεις τους στην Ευρώπη, πήραν τον πολύ τιμητικό τίτλο της καλύτερης Metallica tribute band. Το 2017 ετοίμασαν και παρουσίασαν την METALLICA & Symphony στο Λονδίνο, που βασίστηκε κυρίως στο δημοφιλές S&M του 1999, δηλαδή τη σύμπραξη της μπάντας με τη συμφωνική ορχήστρα του San Francisco, υπο τη διεύθυνση του Michael Kamen, που ενορχήστρωσε όλα τα κομμάτια (ναι, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης, που είχε γράψει για πολλές ταινίες, στα 80s & 90s, τα soundtrack) και θεωρείται από τα σπουδαιότερα (και όχι άδικα) live album της μέταλ μουσικής.

– Τα 4 μέλη της μπάντας είναι ο Maxim Rozkrut – κιθάρα & φωνή, ο Mikhail Rubanov – κιθάρες, ο Taras Karpenko – μπάσο και ο Andrey Lyuty – ντραμς.

Με αυτήν την παράσταση που εχει αγαπηθεί ιδιαιτέρως από το κοινό, περιοδεύουν φέτος και έχουν τη δική τους συμφωνική ορχήστρα, που συμμετέχει στις συναυλίες. Φτάνουμε σχετικά νωρίς και οι πρώτες εικόνες είναι από όμορφα πλάσματα, με μπλούζες Μetallica και άλλων συγκροτημάτων, στην είσοδο, ενώ στις θέσεις υπάρχει ήδη πολύς κόσμος που έχει πάει από νωρίς και έχει ξεκινήσει τη μπυροκατάνυξη. Πολύ ωραία εικόνα από γονείς που έχουν έρθει με τα παιδιά τους, κάθε ηλικίας· το κοινό, όπως εύκολα καταλαβαίνεις, στην συντριπτική του πλειοψηφία ήταν 35+. Παίρνουμε θέση στη μέση περίπου της “αρένας” σε τραπέζι που, μπαμπάς συνομήλικος, έχει έρθει με τον 13χρονο γιο του να απολαύσουν το live. Παραπίσω, άλλο “μεταλλικό” ζευγάρι με δύο κοριτσάκια, περίπου 5 και 7 ετών, που απόρησα, αν θα την παλέψουν τα παιδάκια όλο το βράδυ… και, όπου γύρναγα το κεφάλι, παρόμοιες εικόνες.

21:15 έδειχνε το ρολοι, όταν οι μουσικοί της ορχήστρας πήραν θέση και το πρώτο χειροκρότημά μας, μαζί με τη μαέστρο τους. Δύο λεπτά αργότερα και ενώ είχε ξεκινήσει να παίξει από τα έγχορδα το Ecstasy of Gold, εμφανίστηκε και η μπάντα και, με μια μικρή γέφυρα, μπήκαμε με Call of Ktulu σε κανονική ροή. For Whom the Bell Tolls στο καπάκι, αλλά, καθώς ακούγαμε λίγο “πιο μπροστά” τα τύμπανα, δεν το πολύ χαρήκαμε – γι’αυτό και ο ντράμερ πήγε στον ηχολήπτη και το είπε και σταδιακά ήρθε ο ήχος και έγινε άψογος. Τα τραγούδια μετά, ήταν σχεδόν όλα από δουλειές των Metallica, της περιόδου που έχουν αφήσει τον πολύ thrash ήχο και πειραματίζονται σε hard rock φόρμες, και φυσικά περιέχονται στο S&M, με έκπληξη το Unforgiven II, που, όπως μας ενημέρωσε και ο Maxim, δεν το έχουν πει ποτέ έτσι οι Metallica και η ενορχήστρωση ανήκει αποκλειστικά στους ίδιους και ήταν, ομολογώ, εξαιρετική.

Δύο ακόμη κομμάτια από τα Load & Reload αμέσως μετά και στις πρώτες νότες του Wherever I May Roam, ήδη κάποιες από τις παρέες έφευγαν για ανεφοδιασμό σε μπύρες, διαβλέποντας τι θα ακολουθήσει. Ο κόσμος έχει ζεσταθεί ήδη και τραγουδάει μαζί με τη μπάντα, οι φανατικοί στα πλάγια έχουν αρχίσει να χορεύουν και σκάει το One. Εδώ είμαστε, λέω, μπήκαμε στα κλασικά, η ευφορία του κοινού μεταδίδεται στη σκηνή και γι’αυτό οι συνεχείς ευχαριστίες και η ενημέρωση ότι έρχεται κάτι που το γουστάρουμε άπαντες – Master of Puppets. Κοσμος που καθόταν, σηκώνεται και πάει στο πλάι, που υπάρχει κενό, ενώνεται με αυτούς που υπάρχουν ήδη εκεί, τραγουδάνε όλοι μαζί τους στίχους και στήνονται τα πρώτα μίνι mosh pit. O Maxim παρατηρεί από σκηνής τον πανικό και το διασκεδάζει, οπότε το Unforgiven που ακολουθεί μάς λέει οτι θα δώσει ανάσες σε όσους για εκείνο το 9λεπτο τα ΄δωσαν όλα.

Αλλαγή κιθαρων και ακούμε ένα κομμάτι που μάλλον σαν αποσυμφορητικό λειτούργησε (και να έλειπε, δεν θα χαλιόταν κανείς) και ακολουθεί καταιγίδα  – Sad but True. Νεος πανικός, τρέλα στο κοινό, τραγουδάμε μαζί τους και μόλις τελειώνει το κομμάτι, ευχαριστούμε και καληνύχτα. Τι λες, ρε μεγάλε; Πού πας από τώρα; Πού μας αφήνετε έτσι; Δεν έχει encore; 

Η μπάντα φεύγει, όχι όμως η ορχήστρα και, στο μεσοδιάστημα, μέχρι να επιστρέψουν στα πηγαδάκια με τους διπλανούς, η ερώτηση είναι τι θα παίξουν ακόμα – το κορίτσι το βρήκε αυτό που θα ξεκινούσαν, Nothing Else Matters (το τραγούδι μας). Να μην παίξουν και ένα Enter Sandman σκέφτομαι φωναχτά και η μπάντα μάς ζητάει να σηκωθούμε όρθιοι για το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, που είναι αυτό που πριν λίγο έχω πει! Εκείνη τη στιγμή, μια μεγάλη μάζα θεατών πάει από κάτω από τη σκηνή, δημιουργώντας ένα απόλυτα συναυλιακό τοπίο, οι υπόλοιποι είμαστε όρθιοι και χοροπηδάμε. Και πριν προλάβουν να πουν τα τελευταία ευχαριστήρια, οι τρελοί του γαλατικού χωριού φωνάζουν ρυθμικά “Creeping Death! Creeping Death!”. Σαστιμάρα και χαμόγελα μετά από τους SCREAM INC, που μας υπόσχονται ότι θα μας κάνουν το χατήρι, αλλά θα παίζει μόνο η μπάντα και όλοι εμεις! Έκσταση απόλυτη και, επειδή ήμασταν πολύ καλό κοινό, μας κάνανε και δωράκι! Seek & Destroy και πλέον είμαστε στα ουράνια! Τα “τι ζούμε ρε φίλε” και “πώς παμε αύριο για δουλειά” ακούγονται, μαζί με τους στίχους, από τους τρισευτυχισμένους γύρω μας. Η μπάντα τελειώνει το live, τραβάει άπειρες φωτογραφίες με τον κόσμο κάτω από τη σκηνή, μιλάνε σε αρκετούς, δίνουν χερια και χαρίζουν, σε κάποιους εξαιρετικά τυχερούς, τις μπαγκέτες του ντράμερ και πένες κιθάρας.

Φεύγοντας, το βλέμμα πέφτει στα χαμογελαστά πρόσωπα των παιδιών, που ήρθαν μαζί με τους γονείς εδώ, στο αγόρι μαζί με τον μπαμπά του μπροστά μας, που ήπιε μπύρα χωρίς αλκοόλ, λόγω ηλικίας, και μυήθηκε στο το είναι μια ροκ συναυλία και μιλάμε με άγνωστους μας, που είναι όλοι καταευχαριστημένοι, και λέμε το ίδιο “Τι θα συμβεί, αν του χρόνου θα έρθουν οι Metallica”; Απλό – θα βρεθούμε όλοι και όσοι δεν πίστεψαν ότι κάτι τόσο υπέροχο θα συνέβαινε εκεί – θα έχουμε κολλήσει και κάνα δυο ρεπό μετά, γιατί δεν θα συνέλθουμε εύκολα από κάτι τέτοιο.

Οι SCREAM INC. αποδείχθηκαν, πέραν από εξαιρετικοι επαγγελματίες, πολύ καλοί μουσικοί και performers, είχαν φανταστικό ήχο (δεν το ακούμε συχνά αυτό, δυστυχώς, σε ελληνικές παραγωγές) και ενθουσίασαν ένα κοινό, που πήγε με ενδοιασμούς να τους δει και από αγάπη για τους Metallica, και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις και εξασφάλισαν την επιτυχία της επόμενής τους συναυλίας στη χώρα, χωρίς ορχήστρα αυτήν τη φορά, ως tribute μπάντα. Συγχαρητήρια σε όποιον είχε την ιδέα να τους καλέσει και να τους κάνει γνωστούς στο ελληνικό κοινό!

Playlist της συναυλίας

The Ecstasy of Gold (Ennio Morricone, The Good, the Bad and the Ugly, 1966)
The Call of Ktulu (Ride the Lightning, 1984)
For Whom the Bell Tolls (Ride the Lightning, 1984)
The Memory Remains (Reload, 1997)
No Leaf Clover (S&M, 1999)
The Unforgiven II (Reload, 1997)
Fuel (Reload, 1997)
Bleeding Me (Load, 1996)
Wherever I May Roam (Metallica, 1991)
One (…And Justice for All, 1988)
Master of Puppets (Master of Puppets, 1986)
The Unforgiven (Metallica, 1991)
Devil’s Dance (Reload, 1997)
Sad but True (Metallica, 1991)

Encore I

Nothing Else Matters (Metallica, 1991)
Enter Sandman (Metallica, 1991)

Encore II
Creeping Death (Ride the Lightning, 1984)
Seek & Destroy (Kill ‘Em All, 1983)

Περισσότερα εδώ.

Θοδωρής Κ., Ιούλιος 2022