Ακούσαμε την Άλκηστις Πρωτοψάλτη και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στο Christmas Theater
4 Αυγούστου 2006 – Λευκάδα. Η πρώτη φορά που είδαμε – ακούσαμε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη σε συναυλία, στη διάρκεια καλοκαιρινών διακοπών. Έκτοτε είχαμε την ευκαιρία να τον ξανακούσουμε και σε καλές του περιόδους, αλλά και σε φάσεις που είχε θεματάκια με τη φωνή και κάτι είχε χαθεί από την παλιά του δυναμική. Μουσικά, είναι από τους πολύ ευχάριστους τραγουδιστές, επικοινωνιακός μέχρι εκεί που δεν πάει, και υπάρχουν κομμάτια του που ακούω χωρίς ενοχές, γιατί αυτός είναι ένας ποπ καλλιτέχνης και εγώ έχω κάπως διαφορετικά “βασικά” ακούσματα. Είναι πολύ αγαπημένος της συντρόφου μου και με χαρά πάντα θα πάμε σε κάποιο live του (και δεν είναι και λίγα όσα έχουμε βρεθεί!).
Την Άλκηστις Πρωτοψάλτη, μου την “εμφύτευσε” από πολύ μικρή ηλικία η μητέρα μου, καθώς αποτελούσε μέρος της Αγίας Τριάδας που άκουγε κατά κόρον στο πατρικό μου (Χάρις Αλεξίου και Δήμητρα Γαλάνη, τα άλλα δύο μέλη). Αυτήν τη “Μαλάμω”, τη χρονιά που κυκλοφόρησε, έφτασα να τη βλέπω μέχρι και στον ύπνο μου! Μεγαλώνοντας και αποκτώντας πιο δικά μου ακούσματα, η Πρωτοψάλτη έμεινε ως μία τραγουδίστρια που εκτιμούσα πάρα πολύ και κάποιες φορές μου ξαναγινόταν “εφιάλτης” (καλή ώρα, όταν κυκλοφόρησε το “Διθέσιο” και η εργοδότριά μου, η Μαρία, τότε στη Νέα Σμύρνη, το άκουγε όλη μέρα, καθώς γιόρταζε την αγορά του νέου της γρήγορου Punto με αυτό το κομμάτι – τι, δεν είναι διθέσιο το Φιατάκι; Για τη Μαρία, διθέσιο ήταν!). Πάντα την παρακολουθούσα διακριτικά και αρκετά της κομμάτια ανήκουν στα διαχρονικά αγαπημένα μου, μιλώντας για ελληνική δισκογραφία και το λεγόμενο “έντεχνο”. Και δεν την είχα δει ποτέ σε συναυλία!
Όταν, φέτος το καλοκαίρι, οι δύο καλλιτέχνες έκαναν μια μικρή περιοδεία σε ανοιχτά θέατρα, μας μπήκε η ιδέα μήπως να πηγαίναμε σε κάποιο από αυτά που θα εμφανίζονταν στην Αθήνα – δεν έλαχε, γιατί τα εισιτήρια εξαφανιζόταν στο dt και δεν προφταίναμε. Όταν ήρθε η πρόσκληση για την εμφάνισή τους στο Christmas Theater, εννοείται πως δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη!
Πόσο μας έλειψαν αυτές οι εκδηλώσεις στις μεγάλες αίθουσες! Με πολύ προσμονή, καθίσαμε και ανυπομονούσαμε να ξεκινήσει το πρόγραμμα. Όταν άνοιξε η αυλαία, διαπιστώσαμε ότι η σκηνή ήταν τεράστια (τι σου κάνει ο εγκλεισμός… ξεχνάς και αυτά που έχεις δει πόσες φορες) και αρχίσαμε να μετράμε μουσικούς και όργανα – τύμπανα, δύο πιάνα, κρουστά, κοντραμπάσο, κιθάρα, μπάσο και δύο μικρόφωνα. Και πολλές γελαστές φάτσες! Και οι δύο τραγουδιστές, βγαίνοντας υπό τους ήχους του Post Love (1997, Νικολακοπούλου – Αντύπας, “Σαν ηφαίστειο που ξυπνά”)* μας καλοσώρισαν και μας ευχαρίστησαν, περιχαρείς, και μπορούσες να διαπιστώσεις ότι δεν ήταν τα τυπικά ευχαριστήρια του παλιού καλου καιρού – το είχαν κι αυτοί ανάγκη, όσο κι εμείς, ένα τέτοιο γεγονός. Ακολούθησε, σε διφωνία πάντα, το Αν μου τηλεφωνούσες (2003, Βραχάλη – Χατζηγιάννης, “Μόνος μου”) και κλείσαμε τις πρώτες συστάσεις και τη μουσική εισαγωγή, με μια διασκευή σε ήχο bossa-rumba του Ζήτα μου ό,τι θες (1987, Χαρούλα Αλεξίου, “Δικαίωμα”).
Η Άλκηστις αποσύρθηκε προσωρινά και ο Μιχάλης έμεινε μαζί μας για το πρώτο μέρος του προγράμματος της βραδιάς – ξανά ευχαριστίες και τεράστιο χαμόγελο ικανοποίησης. Πέντε κομμάτια θα μας έλεγε και ξεκίνησε με Δεν έχω χρόνο (2002, Κριεζή – Χατζηγιάννης, “Κρυφό φιλί”), που το μισό και παραπάνω το τραγούδησε το κοινό! Σε όμορφη διάθεση και με αρκετά καλός φωνητικά, θα συνέχιζε μαζί με το κοινό με Πιο Πολύ (2006, Μωραΐτης – Χατζηγιάννης, “Φίλοι κι εχθροί”), Για Σένα (2004, Βραχάλη – Χατζηγιάννης, “Ακατάλληλη Σκηνή”), Άγγιγμα Ψυχής (1997, Μπουρμπούλης – Χατζηνασιος, “Αγγιγμα Ψυχής O.S.T.”) και έκλεισε με Δεν φεύγω (2007, Μωραΐτης – Χατζηγιάννης, “Live στον Λυκαβηττό”).
Αλλαγή φρουράς και μια πολύ κεφάτη Άλκηστις Πρωτοψάλτη μπήκε με το ροκ Διθέσιο (1997, Νικολακοπούλου – Αντύπας, “Σαν ηφαίστειο που ξυπνά”). Ξανά χαμόγελα και ανάγκη επικοινωνίας με το κοινό, για να ακολουθήσει ένα νέο κομμάτι Και Μείναμε Άνθρωποι (2021, Μωραΐτης – Papercut, Single). Ήμασταν σε ρυθμούς μπαλάντας και Ο Άγγελός μου (2004, Μωραΐτης – Κορκολής, “Να σε βλέπω να γελάς”) ήταν απόλυτα ταιριαστός και τον ακολούθησε ένα “τηλεοπτικό” τραγούδι, Τρίτο Στεφάνι (1995, Νικολακοπούλου – Κραουνάκης, “Τρίτο Στεφάνι”) και κλείσιμο του δικού της σόλο με Ανθρώπων Έργα (1993, Νικολακοπούλου – Κραουνάκης, “Ανθρώπων Έργα”).
Από εδώ και πέρα θα είχαμε και τους δύο επί σκηνής, με εναλλασσόμενα τραγούδια, που ο ένας θα έκανε φωνητικά στον άλλο και ξεκινήσαμε με το τραγούδι Νικήτες Χαμένοι (2021, Σταύρου – Χατζηγιάννης, Single). Aμέσως μετά, ανεβάσαμε ρυθμούς, καθώς μας ήρθε μια όμορφη ανάμνηση με Το Καλοκαίρι Μου (2010, Γρίτσης – Χατζηγιάννης, “Το Καλύτερο Ψέμα”). Σκυτάλη στην Άλκηστις και Κάθε Φορά Που Με Κοιτάζεις (2004, Ρούσση – Κορκολής, “Να σε βλέπω να γελάς”). Αμέσως μετά, ακολούθησε μια νέα ενότητα με τρία κομμάτια, Χωρίς Αναπνοή (2002, Ζιώγα – Χατζηγιάννης, “Κρυφό Φιλί”), Χειροκρότημα (1987, Νικολακοπούλου – Γαλάνη, “Δικαίωμα”) και Χορεύω (2020, Παπαβασιλείου – Εφραιμίδης & Χατζηγιάννης, Single).
Αλλαγή διάθεσης, με δύο κομμάτια στη σειρά, Θεός αν είναι (1991, Νικολακοπούλου – Bregovic, “Παραδέχτηκα”) και Το Σ΄Αγαπώ (2002, Βραχάλη – Χατζηγιάννης, “Κρυφό φιλί”). Και στο καπάκι ταξίδια! Στη Νεα Σμύρνη αρχικά και Ο Άδωνις (1985, Σταμάτης Κραουνάκης, “Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ”), με Χέρια Ψηλά (2006, Μωραΐτης – Χατζηγιάννης, “Φίλοι κι Εχθροί”), με τελικό προορισμό κάτι πολύ εξωτικό… Πάμε Χαβάη (2007, Μηλιώκας – Baigorry & J. Bugnon, “Στο ωραιότερο σημείο”).
Ξανά σε μελωδικά κομμάτια και Καπνός (2002, Βραχάλη – Τσούκας, “Κρυφό φιλί”), Δικαίωμα (1987, Νικολακοπούλου – Γαλάνη, “Δικαίωμα”) και τιμητική αναφορά στον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη, με Αν Θυμηθείς Τ’Ονειρό Μου (1960, Γκάτσος – Θεοδωράκης, πρώτη εκτέλεση Γιοβάννα, 45αρι single).
Στην τελική ευθεία, μπαίνοντας, πήγαμε για ανεφοδιασμό στο Βενζινάδικο (1991, Νικολακοπούλου – Bregovic, “Παραδέχτηκα”), συνεχίσαμε με ακόμη ένα αγαπημένο από τηλεοπτική σειρά Τράβα Σκανδάλη (2002, Κοντοβά – Γαλάνη, “Πες μου θάλασσα”) και ένα Πάρτυ (1996, Νικολακοπούλου – Lesendric, “Στο δρόμο με τα χάλκινα”, πρώτη εκτέλεση Μανώλης Μητσιάς) μας έβαλε σε γιορτινή διάθεση που ολοκληρωθηκε με τα δύο τελευταία κομμάτια Σαϊτιά (2017, Νικολακοπούλου – Rakia & Nestor, “Έρωτας αγκάθι”) και Τα Λαϊκά (1993, Νικολακοπούλου – Κραουνάκης, “Ανθρώπων Έργα”).
Λίγο αργότερα, περιμένοντας στην ουρά για τουαλέτα, άνοιξα κουβέντα με δύο ακόμη παιδιά και καταλήξαμε ότι, αν λέγαμε ακόμη 5 λεπτά ο καθένας τι του έλειψε από το πρόγραμμα, στο τέλος θα φτιάχναμε μια 4ωρη συναυλία, που κι εκεί κάποιοι άλλοι θα έβρισκαν πως κάτι έλειπε! Συνολικά, όμως, συμφωνήσαμε πως ήταν ένα πολύ ωραίο 2ωρο πρόγραμμα, με αρκετά “ψαγμένες” ενορχηστρώσεις σε αγαπημένα τραγούδια και δύο ερμηνευτές που το διασκέδασαν το ίδιο με εμας, αν όχι και παραπάνω! Κρατήσαμε και την υπόσχεσή τους, ότι αυτό ήταν η αρχή… οπότε είμαστε σε αναμονή!
Πολλές ευχαριστίες στο Christmas Theater, για το κάλεσμα, και για τις πολύ ωραίες βραδιές που έχει προγραμματίσει στη συνέχεια και μας ιντρίγκαραν, κάποιες υπέρ του δέοντος! (Σημειώστε ότι Άλκηστις και Μιχάλης θα είναι πάλι κοντά σας στον ίδιο χώρο, στις 28 Δεκεμβρίου – κρατήσεις εδώ).
* Χρονιά Κυκλοφορίας, Στιχουργός – Συνθέτης, Τιτλος Δίσκου.
Υ.Γ. Πολυ ωραίος ο εξωτερικός χώρος με τα τραπεζάκια που μπορεί κάποιος να κάτσει, παίρνοντας κάτι απο τα μαγαζάκια στην αυλή – τώρα που θα κρυώσει ο καιρός ελπίζω να υπάρχει πρόβλεψη για καμία θερμάστρα – μανιτάρι για να μην ξυλιάσουμε!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2021
