ΤΖΟΡΤΖ ΕΛΙΟΤ – ΤΟ ΠΕΠΛΟ

Μετάφραση: ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΝΤΟΓΛΟΥ

Η Τζορτζ Έλιοτ ήταν μία από τις λίγες γυναίκες συγγραφείς που «ζούσαν από την πένα τους».
Συνάντησε έντονες αντιδράσεις από τις ομότεχνές της, οι οποίες ισχυρίζονταν πως έγραφε σαν άντρας και ότι η γραφή της δεν μπορούσε να θεωρηθεί γυναικεία. Ύστερα από πολλά χρόνια η Βιρτζίνια Γουλφ αποκατέστησε τη θέση της σε ένα δοκίμιο: «Η παλιά γυναικεία συνείδηση, φορτωμένη με οδύνη, ευαισθησία και για τόσους αιώνες βουβή, μοιάζει μέσα από τις ηρωίδες της Έλιοτ να προφέρει ένα αίτημα για κάτι –που δε γνώριζε τι ακριβώς–, ίσως κάτι που έχει σχέση με τα πιο ουσιώδη συστατικά της ανθρώπινης εμπειρίας…».
Στο Πέπλο, που είναι η μοναδική ιστορία της Έλιοτ που εντάσσεται στη λογοτεχνία του «υπερφυσικού», οι ήρωες είναι αδύναμοι μπροστά στη μοίρα τους, για την οποία δεν είναι υπεύθυνος κάποιος θεός, αλλά οι ίδιες τους οι αδυναμίες και οι σκοτεινές δυνάμεις που εδράζονται στο υποσυνείδητο. Η τιμωρία τους έρχεται από τον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί είναι ανίκανοι να τον υπερβούν και να τον καθρεφτίσουν στον συνάνθρωπό τους.

Η μυθιστοριογράφος Tζορτζ Έλιοτ θεωρείται μία από τις μεγάλες μορφές της αγγλικής λογοτεχνίας. Tο πραγματικό της όνομα ήταν Μαίρυ Ανν Έβανς. Γεννήθηκε στην κεντρική Αγγλία το 1819. Βαθιά θρησκευόμενο παιδί, δίδασκε στο κατηχητικό από ηλικία δώδεκα ετών, αργότερα όμως αναθεώρησε πολλές από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της. Το 1856, ενώ εργαζόταν ως βοηθός συντάκτη σε εφημερίδα του Λονδίνου, άρχισε να γράφει το πρώτο της έργο, Οι κακοτυχίες του αιδεσιμότατου Έιμος Μπάρτον. Τα επόμενα έργα της, μεταξύ των οποίων τα Άνταμ Μπιντ, Ο μύλος πάνω στον Φλος, Σίλας Μάρνερ, Μίντλμαρτς –που θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο της–, την καθιέρωσαν ως μία από τις μεγαλύτερες συγγραφείς της εποχής της. Χρησιμοποιούσε συχνά εκκλησιαστικά και κοινωνικά θέματα και τελειοποίησε την τέχνη της ανάλυσης των χαρακτήρων, προετοιμάζοντας το έδαφος για το μοντέρνο μυθιστόρημα. 
Πέθανε το 1880 στο Λονδίνο.