Το Φάντασμα της Όπερας – Gaston Leroux
Μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου
Το Φάντασμα της Όπερας υπήρξε στην πραγματικότητα.
Δεν ήταν, όπως πίστευαν για καιρό, δημιούργημα της φαντασίας των καλλιτεχνών, δεισιδαιμονία των διευθυντών ή καρπός των ευφάνταστων και ευεπηρέαστων εγκεφάλων των νεαρών χορευτριών, των ταξιθετριών, των υπευθύνων για τα βεστιάρια ή των θυρωρών.
Υπήρξε πράγματι, με σάρκα και οστά, παρότι είχε υιοθετήσει την κανονική εμφάνιση ενός πραγματικού φαντάσματος, δηλαδή μιας φασματικής σκιάς.
Όταν άρχισα να ερευνώ τα αρχεία της Εθνικής Ακαδημίας Μουσικής, έμεινα έκπληκτος από τις τρομερές συμπτώσεις ανάμεσα στα φαινόμενα που είχαν αποδοθεί στο «φάντασμα» και στην πιο απίστευτη, στην πιο ασύλληπτη τραγωδία που είχε ποτέ συμβεί και είχε συνεπάρει τους κύκλους της υψηλής παρισινής κοινωνίας, λίγο αργότερα συνέλαβα την ιδέα πως αυτή η τραγωδία θα μπορούσε να ερμηνευτεί λογικά μέσα από τα εν λόγω φαινόμενα.
Εξαιρετικό έργο μυθοπλασίας που συναρπάζει και μένει χαραγμένο στη μνήμη… Γεμάτο λογοτεχνικές αναφορές των οποίων η εκλέπτυνση και η υφή θυμίζει πιο πολύ τον δέκατο ένατο αιώνα και όχι τον εικοστό.
The Times (Λονδίνου)
Ο τρόπος γραφής της μας μαγεύει… Η Μυστική Ιστορία είναι ένα σαγηνευτικό βιβλίο, ένα ταξίδι στο παρελθόν, στις παράφορες και μεθυστικές φιλίες των φοιτητικών μας χρόνων, τότε που όλοι μας πιστεύαμε στη δύναμή μας να επικαλούμαστε το θείο και να μας συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες.
The Philadelphia Inquirer
Κολοσσιαίο, καθηλωτικό, συναρπαστικό ανάγνωσμα, το καταβροχθίζεις με ευχαρίστηση… Θαυμάσια γραφή, απίστευτη εμβρίθεια.
Vanity Fair
Καλογραμμένο, γεμάτο σασπένς από την αρχή ως το τέλος.
Vogue
Κορυφαίο ψυχολογικό θρίλερ… Προκαλεί ανατριχίλες… Η Tartt διαχειρίζεται εντυπωσιακά το λυρικό στοιχείο.
The Village Voice
Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα [και] ανάγνωσμα με φρενήρη ρυθμό… Καθηλωτικό, εγκεφαλικό και με άψογη διαχείριση της υπόθεσης.
The New York Times
Ο Γάλλος συγγραφέας Γκαστόν Λερού (Gaston Leroux, 1868-1927), γνωστός κυρίως για το περίφημο μυθιστόρημά του Το Φάντασμα της Όπερας, που μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο, υπήρξε κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας και έζησε πλουσιοπάροχα μέχρι το 1890, οπότε και έφτασε κοντά στη χρεοκοπία. Έχοντας σπουδάσει νομικά, άρχισε να δουλεύει ως δικαστικός ανταποκριτής αλλά και κριτικός θεάτρου. Το 1905, ως επίσημος διεθνής ανταποκριτής της εφημερίδας Le Matin, πήγε στη Ρωσία για να καλύψει τις εξεγέρσεις εναντίον του τσάρου. Εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία το 1907 και άρχισε να γράφει μυθιστορήματα, με πρώτο το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου, όπου και παρουσιάζει για πρώτη φορά τον περίφημο δημοσιογράφο-ντετέκτιβ του Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ. Το 1909, ίδρυσε μαζί με τον Arthur Bernede την εταιρεία Societe des Cineromans, προκειμένου να δημοσιεύουν μυθιστορήματα και στη συνέχεια να τα μεταφέρουν στον κινηματογράφο. Η συνεισφορά του Γκαστόν Λερού στη γαλλική αστυνομική λογοτεχνία θεωρείται εφάμιλλη με εκείνη του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ στην αγγλική και του Έντγκαρ Άλαν Πόε στην αμερικανική. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία του Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου, Το Άρωμα της Γυναίκας με τα Μαύρα και Το φάντασμα της όπερας.
