Όταν ο ήλιος… – Σαρή Ζωρζ

Το Όταν ο ήλιος… πρωτοκυκλοφόρησε το 1971. Με εισαγωγή του Στρατή Τσίρκα, που υπογραμμίζει όλα αυτά που έκαναν τελικά κλασικό το τρίτο μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαρή (1925-2012), το βιβλίο παρακολουθεί, σε όλη τη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής, «μέρα μέρα τη ζωή μιας μέσης αστικής οικογένειας της Αθήνας, ο πατέρας καθηγητής στην Ανωτάτη, η μητέρα Γαλλίδα της Σενεγάλης, που εγκατέλειψε τα πάντα για να ακολουθήσει τον άντρα της, και τα τρία κορίτσια τους, το πρώτο εργάζεται, το αλλά δύο σπουδάζουν». Η Ζωή είναι το μικρότερο κορίτσι και κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, alter ego της ίδιας της Ζωρζ.

Η Ειρήνη γελάει. Μ’ αγαπάει. Κι εγώ την αγαπώ, μα τη ζηλεύω. Είναι δυο χρόνια πιο μεγάλη και τα ξέρει όλα. Η μαμά τη φωνάζει «το κορίτσι με τα χρυσά δάχτυλα» και νευριάζω. Η Ειρήνη με παρηγορεί: «Τι θυμώνεις; Ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε. Εσύ θα παλεύεις στη ζωή με τα μάτια σου κι εγώ με τα χέρια μου». Έχω μεγάλη ιδέα για τα μάτια μου. Τα βρίσκω πολύ όμορφα. Μ’ αρέσει να κοιτάω στον καθρέφτη. Τα γουρλώνω και γίνονται θεόρατα. Η Ειρήνη φοράει γυαλιά για τη μυωπία της. Όταν τα βγάζει, το βλέμμα της είναι αφηρημένο, σαν χαμένο, λίγο αλληθωρίζει. Λίγο, αλλά αλληθωρίζει. Στο πρόσωπό της, χρόνια τώρα, βγαίνουν ένα σωρό σπυράκια. Τα ζουπάει και της αφήνουν σημάδια. Το δέρμα το δικό μου είναι λείο και στιλπνό. Εκείνη δε με ζηλεύει. Είναι περήφανη όταν έρχονται οι φίλες της στο σπίτι. «Η αδερφή μου» λέει και καμαρώνει. Βέβαια, για τον Περικλή δεν της καλοφάνηκε. Μα σε τίποτε δεν έφταιξα εγώ. Εκείνος με διάλεξε.