ΠΟΡΤΑ: Μότζο 3/10 -Το Μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν 3/10 – Elvedon 12/10

Σας παραθέτουμε πληροφορίες και φωτογραφίες για τις τρεις φετινές επαναλήψεις του ΠΟΡΤΑ:

Μότζο (έναρξη 3 Οκτωβρίου)

Το Μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν (έναρξη 3 Οκτωβρίου)

Elvedon (έναρξη 12 Οκτωβρίου)

Mojo — από 3/10 για λίγες παραστάσεις

του Τζεζ Μπάτεργουερθ             

Βραβείο Καλύτερου Έργου Lawrence Olivier, Evening Standard και George Devine

«Δεν έχουμε χάπια, δεν έχουμε πάγο… τελείως παρακμή»

 

Mετά την επιτυχία που σημείωσε πέρσι, το   Mojoτου Τζεζ Μπάτεργουερθ (1995), η ξέφρενη μαύρη κωμωδία-στα όρια του ροκ θρίλερ  που σκηνοθέτησε ο Θωμάς Μοσχόπουλος,  ανοίγει φέτος τη  σκηνή του Πόρτα. Η παράσταση που θύμισε κατά πολύ… ανάγνωση των πολιτικών και ψυχολογικών μοτίβων του Σαίξπηρ και του Πίντερ από τον Κουέντιν Ταραντίνο, θα επαναληφθεί μόνο για λίγες παραστάσεις.

Mοjo σημαίνει βρεμένος αλλά και σεξ απηλ, γοητεία και μάγια. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του, Jez Βutterworth: «Το αρχικό έναυσμα για το έργο ήταν μια συζήτηση που είχα με τον Μάλκολμ Μακ Λάρεν (μάνατζερ και μέντορα των SexPistols, ανάμεσα σε άλλα) για το Σόχο και τη σύγκρουση του πρώιμου ροκ με τo οργανωμένο έγκλημα.»

Έργο οξύ, βίαιο αλλά και με τόσο χιούμορ και σαρκασμό που ταράσσεσαι παράλληλα από γέλια και από φόβο…  Φόβο και υστερία και ταυτόχρονα τη δαιμονική αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά! Η ουτοπία της επιτυχίας, η αίσθηση του εύκολου κέρδους σε ένα έργο που δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα από τον καταιγισμό και τη ρυθμολογία…

Παίζουν Ηλίας Μουλάς, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλέξης Φουσέκης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου.

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 28 Φεβρουαρίου 2015 στο Θέατρο Πόρτα.

Η παράσταση περιέχει γυμνό και πολύ σκληρή γλώσσα (μπινελίκια).

Μετάφραση–Σκηνοθεσία Θωμάς Μοσχόπουλος

Σκηνικά Ευαγγελία Θεριανού

Κοστούμια Κλαίρ Μπρέσγουελ

Φωτισμοί Σοφία Αλεξιάδου

Βοηθός Σκηνοθέτης Άννα Μιχελή

Ερμηνεύουν Ηλίας Μουλάς, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλέξης Φουσέκης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου

 

Λίγα λόγια για το έργο

Ο Σίλβερ Τζώνυ είναι ένας ανερχόμενος σταρ της τοπικής Ροκ-εντ-Ρόλ σκηνής στο Σόχο του Λονδίνου το 1958. Τίποτε δεν δείχνει να ανακόπτει την άνοδό του εκτός από τον Έζρα, τον μάνατζέρ του και ιδιοκτήτη του Ατλάντικ-Κλαμπ, όπου εμφανίζεται. O Eζρα δεν θα παραδώσει εύκολα το «αστέρι» του στον Σαμ Ρος, τον αδίστακτο μεγαλοεπιχειρηματία της «νύχτας» που διεκδικεί συστηματικά τον Σίλβερ Τζώνυ, επαγγελματικά και όχι μόνο. Κάποια στιγμή, όμως, ένας φόνος θα βρει τα «πρωτοπαλίκαρα» του Έζρα εγκλωβισμένα στο Ατλάντικ κλαμπ περιμένοντας με αγωνία το επόμενο βήμα των μεγάλων αφεντικών, ενώ ο Σίλβερ Τζώνυ αγνοείται. 

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Jez Butterworth

Ο Τζεζ Μπάτεργουερθ γεννήθηκε στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 1969. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Cambridge και είδε τη φήμη του να εκτοξεύεται ακαριαία, όταν το θεατρικό του έργο «Mojo» ανέβηκε στην κεντρική σκηνή του Royal Court Theatre το 1995. Είχαν προηγηθεί τα έργα που συνέγραψε με άλλους συγγραφείς: I Believe In Love (1992), Huge (1993). Λάτρης του κινηματογράφου, επιχείρησε το κινηματογραφικό σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το «Mojo», σε μία διασκευή που έκανε ο ίδιος, δημιουργώντας και έναν μικρό ρόλο για τον Harold Pinter, του οποίου η επιρροή είναι εμφανής στα έργα του.

Μετά την επιτυχία του Mojo πέρασαν επτά χρόνια προτού γράψει το επόμενο θεατρικό του, χρόνια κατά τα οποία ασχολήθηκε με τη συγγραφή ή την επιμέλεια κινηματογραφικών σεναρίων. Το 2001 σκηνοθέτησε και συνέγραψε με τον αδερφό του την ταινία «Birthday Girl» με τη Νικόλ Κίντμαν, ενώ το 2010 συνυπογράφει το σενάριο της ταινίας «Fair Game» με τους Σον Πεν και Ναόμι Γουότς. Τα θεατρικά έργα του Night Heron και The Winterling ανέβηκαν στο Royal Court το 2002 και το 2006 αντίστοιχα.

Ακολούθησαν το Leavings (2006), το Parlour Song στο Atlantic Theatre Company, στη Νέα Υόρκη το 2008 και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Το έργο παρουσιάστηκε την επόμενη χρονιά και στην Ευρώπη, στο Almeida Theatre.

Ακολούθησε το Jerusalem που ανέβηκε το 2009 στο Royal Court Theatre και αποτέλεσε την επόμενη μεγάλη θεατρική του επιτυχία. Επανέφερε το όνομά του στις πρώτες θέσεις της λίστας με τους πολλά υποσχόμενους, σύγχρονους, νέους Άγγλους θεατρικούς συγγραφείς. Το 2011 παρουσίασε μία νέα εκδοχή του Jerusalem, η οποία έγινε τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, καθώς και το The Naked Eye (Atlantic Theatre, Νέα Υόρκη). Τη σεζόν 2013-2014, ανέβηκε στο Λονδίνο για δεύτερη φορά το «Mojo», ενώ τον Οκτώβριο του 2014 ο Χιου Τζάκμαν πρωταγωνίστησε στο Broadway στο πιο πρόσφατο θεατρικό του έργο, The river. Ο Μπάτεργουερθ συνεχίζει παράλληλα να ασχολείται με τον κινηματογράφο, δοκιμάζοντας τον εαυτό του και σε πιο mainstream σενάρια («Edge of tomorrow» με τον Τομ Κρουζ, 2014), αλλά και το «Get on Up» που συνέγραψε με τον αδελφό του και αφορά στη ζωή του James Brown, με πρωταγωνιστές τους Chadwick Boseman, Nelsan Ellis, Dan Aykroyd, Viola Davis.  

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από τις 3 Οκτωβρίου

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή: 21.15

Σάββατο: 21.15

Κυριακή: 19.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό 15€

Φοιτητικό, AMEA, άνω των 65, Πολυτέκνων 10€

Ανέργων   8€

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

120′

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΧΑΜΕΛΙΝ

από 3/10 για λίγες παραστάσεις

Θωμάς Μοσχόπουλος – Κορνήλιος Σελαμσής             

Άραγε φέτος θα καταφέρουμε να λύσουμε το «Μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν»;

Μετά από εκατοντάδες απόπειρες και τρία διαφορετικά φινάλε πέρσι, φέτος μικροί και μεγάλοι θα επιχειρήσουν για δεύτερη χρονιά να δώσουν λύση  στο «Μυστήριο της Πολιτείας Χάμελιν», παίζοντας και τραγουδώντας.

Ένα πρωινό (μπορεί και μεσημεράκι) του 1284, στην πολιτεία Χάμελιν (ή Χάμελν στα Γερμανικά) της Κάτω Σαξωνίας, λέει η παράδοση, ένας παράξενος αυλητής που φορούσε περίεργα παρδαλά ρούχα, έκανε όλα τα παιδιά της πολιτείας να τον ακολουθήσουν παίζοντας μια μαγική μελωδία στον αυλό του, όπως ακριβώς είχε κάνει λίγο καιρό πριν με τα χιλιάδες ποντίκια που είχαν κατακλύσει την πόλη. Τα ποντίκια έπεσαν έως το τελευταίο και πνίγηκαν (προφανώς) στον ποταμό Βέζερ. Τα παιδιά; Η πομπή έφτασε ως ένα βουνό έξω από την πόλη και μετά εξαφανίστηκαν, όλα εκτός από τρία (κατ’ άλλους ένα) που η αναπηρία τους τα εμπόδισε να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα. Τι συνέβη ακριβώς (ε;); Ο Αυλητής τα έσωσε από την αλαζονική απληστία των γονιών τους ή επρόκειτο για εκδίκηση; Τι σχέση έχει με την υπόθεση η «Σταυροφορία των παιδιών»; Μπορεί η ιστορία να είναι αληθινή, ή είναι απλώς ένας μύθος (ή θρύλος); Το θέμα που απασχόλησε τον Γκαίτε, τους αδερφούς Γκριμ, τον βρετανό ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ και εκατοντάδες άλλους παραμυθάδες, λογοτέχνες, κινηματογραφιστές και μουσικούς τους επτάμιση επόμενους αιώνες ξαναζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Πόρτα σε μια διαδραστική μουσικοθεατρική παράσταση με λαμπρούς ερμηνευτές που παίζουν ζωντανά μουσική επί σκηνής και αποφασίζουν μαζί με το κοινό κάθε φορά ένα από τα τρία εναλλακτικά φινάλε της ιστορίας (ή μύθου ή θρύλου). Ένα μεσαιωνικό θρίλερ με πολύ χιούμορ, για όλη την οικογένεια.

Κείμενο- Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαίρ Μπρέισγουελ
Kίνηση: Χαρά Κότσαλη
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Βοηθός Σκηνοθέτης: Άννα Μιχελή

Με τους: Άννα Καλαϊτζίδου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Χαρά Κότσαλη, Γιώργο Παπαγεωργίου, Σωκράτη Πατσίκα, Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο, AnaChifu

Προτεινόμενο για παιδιά 6-96 ετών!

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 3 Οκτωβρίου

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Σάββατο στις 17.00 και Κυριακή στις 11.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό 10€

Ανέργων   8€

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

120′ (με διάλειμμα)

 

Elvedon – από 12/10

Χρήστος Παπαδόπουλος

Μια χοροθεατρική παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ «Τα κύματα»

Μετά την επιτυχία που σημείωσε πέρσι, το ELVEDON του Χρήστου Παπαδόπουλου, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του ΠΟΡΤΑ για λίγες μόνο παραστάσεις.

Η ζωή έξι φίλων από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι προχωρημένη ηλικία. Έξι ιστορίες, έξι διαφορετικές οπτικές της πραγματικότητας μέσα σε ένα κόσμο μεγάλο, ρευστό και αεικίνητο σαν τα «κύματα» της θάλασσας.

Το κύριο στοιχείο από το έργο της Γουλφ που αποτελεί έμπνευση και θεματική της παράστασης, είναι η διαρκής συμπαντική ροή του χρόνου: μια πανίσχυρη δύναμη αλλαγής που ορίζει έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, όπου γέννηση και θάνατος, έρωτας και φιλία, ατομικό και κοινωνικό αποτελούν ενοποιημένη συνέχεια, καθώς και την έκφανση μιας αδιατάρακτης νομοτέλειας. Ζωές που έρχονται και χάνονται η μια μετά την άλλη σαν κύματα στην άμμο της ακτής, όμως το ίδιο το νερό δεν χάνεται ποτέ και αναδημιουργεί τα επόμενα κύματα.

Η κίνηση μέσα από την επανάληψη και τη σταδιακή οργανική ανέλιξή της αποτελεί το βασικό τρόπο αφήγησης της παράστασης.

Χορογραφία:Χρήστος Παπαδόπουλος

Μουσική: CotiK

Κοστούμια:Παναγιώτα Κοκκoρού

Φωτισμοί:Νίκος Βλασσόπουλος

Βοηθοί χορογράφου:Κατερίνα Σπυροπούλου, Χαρά Κότσαλη

Φωτογραφίες-Βίντεο:Πάτροκλος Σκαφίδας

Χορεύουν:Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ερμής Μαλκότσης, Χαρά Κότσαλη, Νώντας Δαμόπουλος, Γιώργος Κοτσιφάκης, Νάντη Γώγουλου

 

Για το έργο

Τα «Κύματα» είναι, όπως τα αποκαλούσε η ίδια η Virginia Woolf, μια «σύσκεψη» έξι φωνών. Μια ιστορία που πραγματεύεται τόσο τη συνέχεια όσο και τη διαφορετικότητα, τόσο την αστάθεια όσο και την αφοσίωση στον εαυτό μας και στη φιλία: «Γεννιόμαστε και παραμένουμε διαφορετικοί, για πάντα.» Είναι η καταγραφή έξι χαρακτήρων που προσπαθούν να πουν «είμαι αυτό, είμαι εκείνο», μα είναι ταυτόχρονα και μια απόδειξη της κοινής τους ταυτότητας.

Στην ουσία είναι ένα συμβατικό αφηγηματικό τόξο που ξεκινά από τις συνυφασμένες ζωές τους στην παιδική ηλικία, περνά μέσα από την πρώτη αναγνώριση της ατομικότητας του καθενός, στην εφηβεία, στην ενηλικίωση, στη μέση ηλικία: συναντιούνται, χωρίζουν, αγαπούν και αγαπιούνται, γίνονται γονείς, γερνούν, θρηνούν. Ωστόσο όλη η δουλειά σ’ αυτό το έργο (και η απεικόνιση της φιλίας) βασίζεται όχι τόσο στην πλοκή, όσο στον ρυθμό και στις εικόνες που επανέρχονται στις έξι φωνές: το πτερύγιο ενός ψαριού, μακριά στο βάθος της θάλασσας, οι αναδυόμενοι αφροί, τα χρυσόψαρα, εικόνες κυκλικές και ευθύγραμμες, το συλλογικό και το «Εγώ…. Εγώ…» που ηχούν ξανά και ξανά, όπως τα κύματα που υψώνονται από τον ωκεανό και σκάνε στην ακτή. Ίσως είναι η Virginia Woolf που μιλά μέσω του Bernard προς το τέλος του έργου όταν γράφει: «Πόσο δύσκολο να τους ταξινομήσεις σωστά: να αποκόψεις τον καθένα ξεχωριστά, ή να δώσεις την εικόνα του όλου… όπως η μουσική».

Ίσως τελικά η Woolf καταφέρνει να πετύχει εκεί όπου ο Bernard αποτυγχάνει, με το να παρατηρεί αυτή τη μουσική, με το να επιτρέπει αυτό το συγχρονισμό: οι έξι τους είναι για πάντα μεμονωμένα άτομα, μόνοι και παρόλα αυτά για πάντα δεμένοι σφιχτά μ’ αυτή την «περιπλανώμενη κλωστή» της συλλογικής τους εμπειρίας, όπως βιώθηκε μέσα από την ποίηση της πρόζας, «που συνέδεε απαλά το ένα πράγμα με το άλλο».

Τα «Κύματα» εκδόθηκαν το 1931 και θεωρούνται ένα από τα αριστουργήματα της Virginia Woolf, ένα έργο διάχυτο από λυρισμό και ανθρωπισμό. Οι κριτικές της εποχής στην εφημερίδα New York Times μιλούσαν για «ποιητική λάμψη»: “Poetic Brilliance in the New Novel By Mrs. Woolf”. Η αρχική πρόθεση της Woolf ήταν να ονομάσει το έργο «Οι νυχτοπεταλούδες (The Moths) αλλά τελικά το μετονόμασε σε «Κύματα» (εξάλλου η Woolf είχε εμμονή με το νερό και τη θάλασσα).

Το έργο γράφτηκε μέσα σε 19 μήνες, από το Σεπτέμβριο του 1929 ως το Φεβρουάριο του 1931 και είναι χαρακτηριστικά τα τελευταία λόγια της Woolf καθώς ολοκληρώνει τη συγγραφή του: «…Έγραψα τις λέξεις “O Death” πριν δεκαπέντε λεπτά, αφού προηγουμένως διατρέχοντας τις τελευταίες δέκα σελίδες βίωσα κάποιες στιγμές τόσης έντασης και μέθης που το μόνο που ένιωθα ήταν να σκοντάφτω πάνω στη φωνή μου ή πολύ περισσότερο πάνω στη φωνή κάποιου ομιλητή (όπως τότε που ήμουν τρελή). Σχεδόν φοβήθηκα ενθυμούμενη τις φωνές που είχα μέσα μου κάποτε. Τέλος πάντων, αυτό ήταν, τέλειωσε: και αυτά τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά είμαι σε μια κατάσταση μεγαλοπρέπειας και γαλήνης… Μα πόσο φυσική είναι αυτή η αίσθηση του θριάμβου και της ανακούφισης!…»

 

Σημείωμα χορογράφου

Το σημαντικότερο που ανάγνωσα στο έργο, πέρα από τις εκφάνσεις της ζωής των ηρώων, είναι η έννοια της ροής του χρόνου μέσα σε αυτές. Ανεξάντλητος και ασταμάτητος. Η ζωή μας είναι κάτι που ξεκινά και κινείται. Δεν έχουμε καμία επιλογή, δεν μπορούμε να σταματήσουμε, να κάνουμε μια παύση, μια ανάπαυλα. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη ζούμε.

Αυτή η απλή παραδοχή που υπάρχει διάχυτη μέσα σε όλο το κείμενο της Γουλφ, με γοήτευσε και με ώθησε να το κάνω παράσταση χορού.

Τα κύματα έχουν έναν σταθερό ρυθμό, ρυθμολογία, επαναληπτικότητα. Και είναι ο συντονισμός αυτού του ρυθμού με τον ρυθμό μέσα μας που κάνει τη στιγμή που στεκόμαστε απεναντί τους πολύτιμη. Η ενατένιση με την ενδοσκόπηση άρρηκτα δεμένες. Η στιγμή που το μυαλό μας είναι ενεργό, καθαρό και ελεύθερο. Αυτή η στιγμή με ενδιαφέρει. Το στοίχημα να δημιουργήσεις ένα έργο που να αφηγείται λίγα ενώ παράλληλα να επιτρέπει στο κοινό να σκεφτεί και να νιώσει πολλά περισσότερα. 

Χρήστος Παπαδόπουλος

Λίγα λόγια για τον χορογράφο

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νεμέα. Σπούδασε χορό και χορογραφία στο SNDO (SchoolforNewDanceDevelopmentHolland), θέατρο στη δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Έχει παρουσιάσει τις προσωπικές δουλειές “De Perdidos”, ”Gandau” και “Counter Reset” (Melkweg Τheater Amsterdam). Σαν χορευτής έχει συνεργαστεί με τους Δημήτρη Παπαϊωάννου, Φώτη Νικολάου, Μαριέλλα Νέστορα, Alexandra Waierstall Noema dance company, Kirstin Andersen WEGO Company, Robert Stein, Ria Higler. Ως χορογράφος έχει συνεργαστεί στο θέατρο με τους Θωμά Μοσχόπουλο, Γιάννη Καλαβριανό, Γιάννη Κακλέα, Βασίλη Νικολαΐδη, Βασίλη Μαυρογεωργίου, Κώστα Γάκη. Μέλος της χορογραφικής ομάδας των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων Αθήνα 2004.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 12 Οκτωβρίου

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Δευτέρα 21.15

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό 10€

Ανέργων 8€

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

60 λεπτά

 

ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΤΑ

Μεσογείων 59,

115 26 Αθήνα

τηλ.: 210 77 11 333

www.porta-theatre.gr

https://www.facebook.com/PortaTheatreAthens

https://twitter.com/PortaTheatre

http://instagram.com/portatheatre

https://www.youtube.com/user/PortaTheatreAthens

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

www.viva.gr, τηλ. 11876, Public, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Ιανός, Reload