Ζήσαμε την Οδύσσεια by Dreamland Experience στου Ρέντη
Τη σημερινή εποχή που η πληροφορία μέσω της τεχνολογίας μεταδίδεται αστραπιαία και σχεδόν όλοι την έχουμε στην παλάμη μας (ή σε κάποια τσέπη), χάρη στα κινητά μας τηλέφωνα, είναι ευτυχής συγκυρία το γεγονός ότι κλασικοί ήρωες εξακολουθούν να συναρπάζουν, με την ιστορία του ο καθένας, μικρούς και μεγάλους.
Ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους είναι ο “δικός” μας Οδυσσέας, που, λόγω και της πολυσυζητημένης και υπερεπιτυχημένης εισπρακτικά “Οδύσσειας” του Christopher Nolan, ξαναβγήκε δυναμικά στο προσκήνιο, οπότε παρατηρούμε και παραστάσεις στην πόλη και θεματικά events και διάφορες άλλες εκδηλώσεις σχετικά με το πρόσωπό του.
Ο Οδυσσέας και οι περιπέτειές του στο ταξίδι της επιστροφής από την Τροία στην Ιθάκη, είναι ένα παντοτινό μάθημα επιμονής και πίστης για τους στόχους που βάζουμε στη ζωή μας – τουλάχιστον αυτό διδαχτήκαμε στην πρώτη Γυμνασίου, όπου ήρθαμε αρκετοί σε πρώτη επαφή με το Ομηρικό έπος (κάποια πιο “ανήσυχα” παιδάκια, καλή ώρα όπως εγώ, ρωτούσαν τη φιλόλογό τους απορίες του τύπου: “20 χρόνια που έλειπε ο Οδυσσέας πώς γνώριζε η Πηνελόπη ότι της ήταν πιστός και επίσης, αν έκανε όλο αυτό τον καιρό κάτι εκείνη με κάποιον από τους νεαρούς μνηστήρες, θα το έλεγε ποτέ στον άνδρα της;” ή “δηλαδή 7 χρόνια η Καλυψώ τον κρατούσε στο νησί της με το ζόρι; Γιατί, αφού δεν ήθελε, δεν έβρισκε τρόπο να το σκάσει, αλλά ζητούσε την άδειά της για να φύγει;” υποχρεώνοντας την καθηγήτρια να καλεί τους γονείς μου για να πει πως, όσα χρόνια διδάσκει Οδύσσεια, ακόμη μία φορά παιδί της είχε κάνει αντίστοιχες ερωτήσεις!).
Ως μέγας λάτρης των ιστοριών, πέραν του θεάτρου, λατρεύω και οτιδήποτε έχει να κάνει με διηγήσεις, παρουσιάσεις και γενικότερα ό,τι έχει σχέση με αγαπημένους ήρωες. Όταν μας κάλεσαν στην Οδύσσεια από τη Dreamland Experience στο Village στου Ρέντη, το καταχάρηκα πραγματικά! Και λόγω Οδύσσειας και γιατί είχα καιρό να πάω από εκεί και είχα την περιέργεια να δω πώς προχωράει η ανακαίνιση του χώρου.
Σάββατο απογευματάκι, ξεκινήσαμε από το σπίτι και σε 10 λεπτά ακριβώς βρισκόμασταν έξω από τον χώρο που συμβαίνει το δρώμενο. Αρχικά ανησύχησα, καθώς είδα στην είσοδο πολλά παιδάκια και σκέφτηκα: “γονέοι δεν υπάρχουν; Θα είμαστε δυο μαντράχαλοι με όλη αυτή τη νεότητα;” Ευτυχώς οι συνοδοί τους βρίσκονταν πιο δίπλα, απολαμβάνοντας το καφεδάκι τους και κάπως έτσι ήρθα και ησύχασα!
Στην προκαθορισμένη ώρα της έναρξης, παρουσιάστηκε ένας φοβερός τύπος, που μας συστήθηκε ως ο πρώτος συνοδός μας στο ταξίδι και ζήτησε από τα παιδιά να ανέβουν μέσα από το ομοίωμα του Δούρειου Ίππου για να μπουν στην πρώτη αίθουσα (οι μεγάλοι ούτε καν χωρούσαμε και πήγαμε διά της πλαγίας οδού). Εκεί, αφού οι μικροί μας φίλοι πήραν τη θέση τους στην κερκίδα, ο “ξεναγός” μάς εμφάνισε έναν χάρτη της εποχής που έγιναν τα γεγονότα, με σημειωμένα όλα τα μέρη που επισκέφθηκε ο Οδυσσέας και μας έκανε μια πρώτη παρουσίαση για το πώς ξεκίνησε η περίπετειά του και πώς κατέληξε, με εκτενή αναφορά σε κάθε στάση που αναφέρει και ο Όμηρος. Στο τέλος, μας φυλούσε μια έκπληξη, καθώς εμφανίστηκε μπροστά μας ο Ποσειδώνας, ο οποίος “απολογήθηκε” για όσα βάσανα έστειλε στον Οδυσσέα, υπονοώντας πως κι εκείνος δεν ήταν τόσο φρόνιμος (του τύφλωσε τον γιο, ήταν ψιλοασεβής κ.ά.) και ζητώντας μας να οπλιστούμε με θάρρος, καθώς θα ακολουθούσαμε την ίδια διαδρομή του ταξιδιού της Οδύσσειας.
Πρώτη στάση στη γη των Λωτοφάγων – εκεί μας περίμενε η νέα συνοδός μας. Σε έναν χώρο γεμάτο από λωτόδεντρα, μας μίλησε για τα γεγονότα που συνέβησαν εκεί και τη δυσκολία του ήρωά μας να πάρει πίσω στα καράβια τους ναύτες που δεν τον άκουσαν και γεύτηκαν από τα φρούτα.
Προχωρώντας, μας οδήγησε στη σπηλιά του Πολύφημου, όπου ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κύκλωπα. Εδώ, με τη βοήθεια των παιδιών, ξανακούσαμε τι συνέβη και πώς ξέφυγαν οι ήρωές μας από εκεί και αμέσως μετά μας οδήγησε σε έναν άλλο χώρο, όπου θα γνωρίζαμε το νησί του Αιόλου. Μας μίλησε για την απερισκεψία των συντρόφων του Οδυσσέα, που παράκουσαν πάλι τα λόγια του και, νομίζοντας ότι το σακούλι που του έδωσε ο Αίολος είχε μέσα χρυσάφι, το άνοιξαν και, ενώ είχαν φτάσει σπίτι τους, οι άνεμοι τους παρέσυραν στη χώρα των γιγαντιαίων ανθρωποφάγων Λαιστρυγόνων, που δεν ήταν καθόλου φιλικοί και, όπως είδαμε, με τεράστιους βράχους βούλιαξαν όλα τα πλοία εκτός από αυτό του Οδυσσέα.
Κατόπιν μας σύστησε την Κίρκη, ναι, τη γνωστή της ιστορίας. Εκείνη επιχείρησε να ξεγελάσει και τα παιδιά, ώστε να τα μεταμορφώσει σε γουρουνάκια, αλλά φευ. Έδωσε μια δική της εκδοχή για το πώς συνέβησαν τα πράγματα και, αφού μας συμβούλευσε να παραμένουμε θαρραλέοι, άφησε την ξεναγό μας να μας υπενθυμίσει πώς παρουσιάζει ο ποιητής τα όσα συνέβησαν – εκεί ένας μικρός (πολύ δικός μου, σίγουρα) φίλος ρώτησε τι είδους συμφωνία έκανε με τη μάγισσα ο Οδυσσέας και του έκανε ξανά ανθρώπους τους συντρόφους και έκατσε εκεί έναν ολόκληρο χρόνο επιπλέον, για να πάρει την πολύ ορθολογική απάντηση: “συμφώνησε να τη βοηθάνε αυτός και το πλήρωμά του στις δουλειές της”!
Αποχωρώντας από την αίθουσα, συναντήσαμε έναν καινούριο συνοδό! Μας είπε πως βρισκόμασταν στη χώρα των Κιμμερίων, που υπάρχει μόνιμα σκοτάδι (είχαμε κανονικό φωτισμό, θεωρητικά το έλεγε) και πως σύντομα, ακολουθώντας τις συμβουλές της μάγισσας, θα έπιβιβαζόμασταν σε μια βάρκα για να βρεθούμε στον κάτω κόσμο, όπου ο Οδυσσέας θα καλούσε τις ψυχές των νεκρών. Εκεί ο συνοδός μας ενδύθηκε και το κατάλληλο ρούχο για την περίσταση, αποκτώντας τη μορφή του Χάρου (όπως την ξέρουμε, με το μαύρο ριχτό και την κουκουλίτσα). Δυστυχώς, δεν είχαμε φέρει δώρα για να προσφέρουμε στις ψυχές και ήταν κομματακι δύσκολο να μας μιλήσουν, αλλά βοήθησε ο Harry (ο συνοδός μας, καλέ) και συναντήσαμε τον Τειρεσία, που μας διηγήθηκε τη συνάντησή του με τον Οδυσσέα, τις συμβουλές που του έδωσε για το “άτακτο” πλήρωμά του και για όσα του προφήτευσε για το υπόλοιπο της ζωής του. Βγαίνοντας από το βαρκάκι, λίγο παρακάτω θα βρισκόμασταν στο νησί των Σειρήνων, θα βλέπαμε πώς ήταν και θα ακούγαμε ένα μικρό μέρος από το τραγούδι τους – τα παιδιά έκλεισαν αυτάκια για να μην τα βρει κανένα κακό, οι μεγάλοι είχαμε ανοσία!
Η προτελευταία μας στάση, είχε μια νέα συνοδό και γνωριμία αρχικά με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, τα δύο τέρατα που έπρεπε να αντιμετωπίσει το καράβι στον δρόμο του, και αμέσως μετά θαυμάσαμε το καταπράσινο νησί του Ήλιου. Μας εξήγησε ότι το πλήρωμα δεν σκάμπαζε και πολύ από συμβουλές και, καθώς ήταν κομμάτακι πεινασμένοι, φάγανε κάποια ζώα από το κοπάδι, που τους είχαν πει να μην πειράξουν. Αποτέλεσμα αυτού, ένας κεραυνός να χτυπήσει το πλοίο, να βυθιστεί και να σωθεί μόνο ο Οδυσσέας, που, μετά από 10 μέρες στη θάλασσα, βρέθηκε ναυαγός στην Ωγυγία, στο νησί της θεάς Καλυψώς. Και η Καλυψώ είχε ανάγκη από έναν άνδρα στο σπιτικό, οπότε τον κράτησε 7 χρονάκια, όπως υπενθύμισε η ευγενής συνοδός μας, και με θεϊκή παρέμβαση τον άφησε κάποια στιγμή να φύγει. Αλλά επειδή σαν τη δύναμη της συνήθειας τίποτα στον κόσμο, ξαναβούλιαξε η σχεδία του και, ευτυχώς για εκείνον, βρέθηκε στην ακτή της Σχερίας, της χώρας των Φαιάκων. Αφού την είδαμε και τη θαυμάσαμε, ακούσαμε το τέλος της ιστορίας, όπου οι Φαίακες, αφού αντιλήφθηκαν ποιος ήταν ο ξένος που ναυάγησε στον τόπο τους, τον βοήθησαν να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Οι εκπλήξεις όμως δεν είχαν τελειώσει, αφού διαδοχικά τα πνεύματα της Πηνελόπης και του Οδυσσέα μάς επισκέφθηκαν για να μεταδώσουν τα δικά τους μηνύματα από την εμπειρία της 20χρονης απουσίας του Οδυσσέα από τη Ιθάκη και να μας ευχηθούν τα καλύτερα για τη ζωή μας, έχοντας πάντα πίστη στις αρχές και τις αξίες μας.
Στην έξοδο είδαμε αποκόμματα από “εφημερίδες” της εποχής που έγραφαν για την επιστροφή του βασιλιά Οδυσσέα και μια πρωτότυπη προσέγγιση για το πώς θα ήταν τα προφίλ των ηρώων του έπους, αν υπήρχαν τότε social media!
Πώς ήταν για έναν ενήλικα, χωρίς συνοδεία κάποιου παιδιού, η εμπειρία;
Αρκετά διασκεδαστική, θα ομολογήσω, κι αυτό χάρη στα παιδιά, στα οποία κατά κύριο λόγο απευθύνεται το δρώμενο, που φρόντισαν να έχουν πάντα κάτι “πετυχημένο” να πουν ή να σχολιάσουν. Φυσικά έπαιξε ρόλο και η παρουσία των συνοδών-ξεναγών, που είναι υπέροχοι, οι κατασκευές στις αίθουσες, οι προβολές και οι λοιπές απεικονίσεις, σε συνδυασμό με το ηχητικό τοπίο που ταίριαξε γάντι.
Αν κάτι αντίστοιχο υπήρχε τη δεκαετία του ’80, που είχα την ηλικία των μικρών μας συνοδοιπόρων, θα μιλούσα για την εμπειρία 3 ολόκληρες μέρες, όπου βρισκόμουν και στεκόμουν. Για τα παιδιά της εποχής μας είναι μια ευχάριστη και εκπαιδευτική δραστηριότητα, με πολλή φροντίδα, που θα κρατήσουν στη μνήμη τους μέχρι το επόμενο εντυπωσιακό γεγονός που θα συναντήσουν (οπουδήποτε), που αξίζει να συμμετάσχουν, καθώς έχουν την ευκαιρία να δουν ένα αγαπημένο αφήγημα, με τη χρήση κατασκευών και τεχνολογίας και την παρουσία δημοφιλών ηθοποιών στους ρόλους των διάφορων προβολών, σε μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν και τα βοηθάει να αποκτήσουν μια πιο ευκρινή εικόνα, για το πώς ήταν ο κόσμος τότε και πόσο πολύ καλύτερα ζούμε εμείς σήμερα!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2026
