Βραδιά γενεθλίων στα 5α Θεατρικά Queer Awards!
Τα πρώτα βραβεία δόθηκαν το 2012… το θυμάμαι, καθώς τότε φέραν τον τίτλο “Gay Theater Awards” και ο Μπίλλυ με είχε “φάει” να πάμε στην απονομή, στο Vault.
“- Που να πάμε ρε παλαβέ; Ξέχασες ότι θα πας την προηγούμενη στο γιατρό σου για εξετάσεις; Κι αν σε κρατήσει πάλι μέσα; Επιπλέον, τι δουλειά έχει ένας straight σε μια τέτοια απονομή; Ξερεις ότι δεν έχω ζόρια με αυτά και δεν ξεχνάω τις μέρες που σας συνόδευα στα διάφορα στέκια με την πρόφαση ότι βγαίνουμε μαζί (για να μην σκούζουν οι μανάδες σας – όχι πως γλύτωσα το κράξιμο μετά, που έμαθαν την αλήθεια…), αλλά, να ρε Μπίλλυ, αισθάνομαι κάπως περίεργα, γιατί από όλα αυτά τα έργα που θα βραβευτούν δεν έχω δει τίποτα, ούτε τα γνωρίζω. Ρεζίλι θα γίνω αν μου πιάσει κανείς την κουβέντα…”
Και μετά άρχιζε το λογύδριο του “αδερφού μου”, για τα δικαιώματα που οφείλουν όλοι να έχουν ανεξαρτήτως σεξουαλικής ταυτότητας, πως δε θα τολμούσε κανείς να μου πει τίποτα γιατί θα με συνόδευε (με το απαραίτητο σχόλιο εδώ “άσε που θα απορούν αυτός ο κούκλος τι βρήκε στον ψηλό και άχαρο”) και πως του το χρώσταγα, αφού ο καρκίνος δεν του είχε αφήσει πολύ περιθώριο ζωής και δεν έπρεπε να του χαλάμε χατήρι… Ο Στράτος δεν τον συνόδευε πουθενά, καθώς δε μπορούσε να διαχειριστεί αυτό που όλοι μας γνωρίζαμε πως ερχόταν και είχε πάρει το χώρο και το χρόνο του, ώστε να συνειδητοποιήσει όσα θα συνέβαιναν….
Τελικά, ο γιατρός κράτησε μέσα το Μπίλλυ στο Σωτηρία και βγήκε μόνο με μια ειδική άδεια 2 ημερών για να αποχαιρετήσει το χωριό του τον Αύγουστο, για να φύγει από το μάταιο αυτό κόσμο αρχές Σεπτέμβρη. Φυσικά, όταν έμαθα τα νέα της εισαγωγής του στο νοσοκομείο, ούτε λόγος για να πάω στα βραβεία, παρόλο που μου το ζήτησε επιτακτικά… “να πας για να μου πεις και εμένα, ρε…” Δεν πήγα…
Ούτε στη δεύτερη απονομή πήγα, ούτε στην τρίτη… πήγαμε, όμως, στην περσινή. Θες γιατί γερνώντας έγινα πιο κοινωνικός, θες γιατί γνώριζα αρκετές από τις παραστάσεις που ήταν υποψήφιες, θες γιατι ήταν υποψηφιοι ανθρωποι που έχω αναπτύξει μια όμορφη σχέση, θες γιατί ένιωσα ότι κάπου το χρωστούσα… Και στην 4η απονομή των θεατρικών Queer Awards (όπως ονομάζονται από πέρυσι), πέρασα πάρα πολύ καλά. Και χάρηκα για ανθρώπους που γνώριζα και βραβεύτηκαν και για παραστάσεις που είχα δει και είχα κι εγώ ξεχωρίσει.
Έτσι και φέτος δε μπορούσα να μην πάω… έχω συνειδητοποιήσει πια πως όλα αυτά τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν οι διοργανωτές του θεσμού, δεν αφορούν μόνο στη σεξουαλική διαφορετικότητα. Οι άνθρωποι πίσω από την ταμπέλα ΛΟΑΤΚΙ (κομματάκι άχαρος τίτλος) αντιμετωπίζουν καθημερινά το ρατσισμό και την σκατοψυχία αυτού του κόσμου, μόνο και μόνο γιατί τόλμησαν να μιλήσουν ανοιχτά αυτό που νιώθουν-είναι, και να προβάλλουν τη διαφορετικότητά τους, χωρίς να αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι σε κανέναν – αυτούς τους ίδιους σάπιους ανθρώπους που κράζαν και ξεφτίλιζαν και τον Μπίλλυ, όσο ζούσε, και την ημέρα της κηδείας του ήταν εκεί για να πουν πόσο μεγάλη απώλεια ήταν για τη γειτονιά μας…
Αφορούν και εμένα, που για ένα φεγγάρι η δική μου διαφορετικότητα (μακριά μαλλιά και γένια) με έκανε βορά σε κάθε κομπλεξικό μπάτσο που μου έκανε, για να δείξει την “εξουσία” του, εξακρίβωση στοιχείων – αυτό συνεχίζεται ακόμα με τους τροχαίους, που θεωρούν ότι, λόγω εμφάνισης, έχω παραβιάσει όλον τον Κ.Ο.Κ. και δεν έχω το όχημά μου στην προβλεπόμενη κατάσταση. Αφορούν όλους μας, γιατί είμαστε όλοι διαφορετικοί και όλοι έχουμε κάτι που μας κάνει αλλιώτικους στα μάτια κάποιων.
Στις 7 του Ιούνη έκανα τα γενέθλια μου, παρακολουθώντας την τελετή απονομής των βραβείων (αν το ήξερε η μάνα μου, θα άρχιζε τους εξορκισμούς και θα της έμπαιναν ακόμη περισσότερες ιδέες για το λόγο που ακόμη δεν έχουμε κάνει τουλάχιστον 1 παιδί). Τις εντυπώσεις αυτών των 2 απονομών, τις έχω μοιραστεί με τον “αδερφό” μου (έχουμε τον τρόπο μας εμείς) και σίγουρα όσες ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια, κι εφόσον είμαι σε θέση να το κάνω, δεν σκοπεύω να τις χάσω. Είμαι κάπως μακριά απο το να συμμετάσχω, έστω και για “ρεπορταζιακούς” λόγους, σε άλλες σχετικές εκδηλώσεις, αλλά δεν αποκλείω τίποτα στο μέλλον (έχω κάποιες αισθητικές παρατηρήσεις, που μετά το θάνατο του Μπίλλυ, δεν έχω κάποιο να τις συζητήσω και έτσι έχουν θαφτεί μέσα μου…).
Οφείλουμε να αντιληφθούμε πως οι φωνές των ομάδων, που είναι κατά κάποιο τρόπο σε διαφορετικό νομικό πλαίσιο και έχουν αντιμετώπιση ιδιάζουσα, αφορούν και τη δική μας ζωή. Κι αν χθες κάποιος ζώστηκε το κουμπούρι του και σκότωσε 50 ανθρώπους, γιατί είδε στο δρόμο ένα gay ζευγάρι να φιλιέται και του χάλασε την “αισθητική”, με την ίδια άνεση μπορεί ένας άλλος βλαμμένος να μπουκάρει στο “Σύλλογο αυτών που αγαπούν τα γαλάζια ρούχα” και να καθαρίσει άλλους τόσους, γιατί αυτός αγαπάει τα πράσινα ρούχα… (πόσο σιχαμένη η ενέργεια να το χαρακτηρίσουν τρομοκρατικό χτύπημα και πόσο κομπλεξική συνάμα η αντενέργεια του μαστούρηδων της Μέσης Ανατολής να πουν ότι αυτοί το ετοίμασαν, για να διατρανώσουν τον υποτιθέμενο ανδρισμό τους… μπορώ, παρακαλώ, να μεταναστεύσω σε κάποιο άλλο πλανήτη με πιο φυσιολογικούς κατοίκους;). Ο ρατσισμός είναι κάτι που όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει και έχουμε εκπέμψει (μη μου πεις ότι δεν το έχεις κάνει…) και χρειάζεται πολύ δουλειά για να τον αντιμετωπίσουμε και στις 2 εκφάνσεις του.
Υ.Γ. Χρήστο, σε είδα πάλι φέτος, σε φωτογραφίες στην πλατεία Κλαυθμώνος από το Σάββατο (δε με ξεγέλασε η αμφίεση) – έπρεπε να πεθάνει η μάνα σου και να μην σε βλέπει, για να θυμηθείς -στα 40 παρά- πόσο “περήφανος” είσαι… πρόσεχε μην τις δουν τα παιδιά σου μονάχα και να δω μετά τι εξηγήσεις θα δώσεις (είσαι το ίδιο θλιβερός και μικρόψυχος με αυτούς που στην εφηβεία σου, σε κράζαν… απλά στο θυμίζω αν σου διαφεύγει…α, ναι, ξέρω και τι θα απαντήσεις… 6 ακίνητα ήταν αυτά, μην τα πάρουν οι ξένοι τέτοιες εποχές…).
Υ.Γ.2 Φιλενάδα, σόρρυ που δε σε πήραμε μαζί για να σπάσεις πλάκα… όπως αντιλαμβάνεσαι, αν έφτασες ως εδώ, δεν προσφερόταν η βραδιά για κάτι τέτοιο.
Υ.Γ.3 Πολλά μπράβο στα παιδιά που έχουν αναλάβει το όλον και πολλές ευχαριστίες που μας καλέσαν και φέτος – μην μας ξεχάστε και στα επόμενα!
Υ.Γ.4 Πόση υποκρισία από τα “σοβαρά” Μ.Μ.Ε. που θυμήθηκαν τότε ότι υπάρχουν κι αυτά τα πρόσωπα στην κοινωνία μας, μόνο και μόνο για να γεμίσουν μ’ ένα τρίλεπτο το πρόγραμμά τους (κι αυτό επειδή υπήρχαν αρκετοί αναγνωρίσιμοι καλεσμένοι φυσικά…), την ίδια στιγμή που την αφίσα του φετινού Pride και τα σποτάκια τα μποϋκοτάραν… ελληνικός πολιτισμός και δημοκρατία εν έτη 2016 (ο μεσαίωνας καλά κρατεί).
Περισσότερα εδώ.
