Παρακολουθήσαμε την παράσταση “Κατάθεση ψυχής” στο Ι.Μ.Κ.

«Η μοναξιά στο γάμο είναι χειρότερη από κάθε άλλη. Το ξέρεις αυτό; Πού να το ξέρεις. Δεν προλάβαινες να νιώσεις μοναξιά μέσα στις τόσες υποχρεώσεις σου… Λαχταρούσα μια αγκαλιά από έναν άντρα… Έχει όρια η αγκαλιά;»

Aυτές τις φράσεις που ακούγονται στο ηχητικό-ραδιοφωνικό σποτ της παράστασης είχα στο μυαλό, όταν πήγαινα να δω την παράσταση στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Φανταζόμουν μια γυναίκα που βρίσκεται παγιδευμένη σε έναν γάμο… αρκετά ενδιαφέρον το θέμα για μένα γιατί πολλές φορές η ρουτίνα της συμβίωσης μάς εμποδίζει να αντιληφθούμε καταστάσεις που άθελά μας δημιουργούμε και τέτοιες παραστάσεις δίνουν ευκαιρία για προβληματισμό σε όποιον έχει το θάρρος να το πράξει (δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι είμαι ο άψογος σύμβιος, ούτε ό,τι αντιλαμβάνομαι πλήρως τι μπορεί να ενοχλεί την σύντροφό μου).

Είναι τα λόγια μιας γυναίκας νέας, που “πληρώνει” τις επιλογές της. Μόνο που στην περιπτωσή της το αντίτιμο είναι πολύ μεγάλο, καθώς έχει να αντιμετωπίσει την κρυμμένη ζήλια, τον φθόνο, την ίντριγκα και όλα αυτά τα κανιβαλίστικα αισθήματα που βγαίνουν, όταν βλέπουν ορισμένοι κάποιον στο πάτωμα… δεν του απλώνουν το χέρι να πιαστεί, αλλά επιδιώκουν να τον ενσωματώσουν στο μωσαικό-πλακάκι κ.τ.λ.

Θαμμένες αλήθειες, κοινωνικές συμβάσεις, κρυμμένα μυστικά, απληστία, επιδειξιομανία, αγώνας για ένα αύριο που δε ξέρουμε αν πραγματικά το θέλουμε, αλλά μυστηριωδώς το κυνηγάμε και στη μέση 2 παιδιά, αποτελούν το ψηφιδωτό της έγγαμης ζωής της – όχι απο επιλογή, αλλά επειδή πρέπει να ακολουθεί τη βούληση του συζύγου.

Μια ζωή σαν μιας πορσελάνινης κούκλας που χρησιμοποιείται ως ντεκόρ και που ανατρέπεται απο ένα αιφνίδιο γεγονός… και τότε όλη η καταπίεση ετών γίνεται δακρυ, τραγούδι, πόνος, γέλιο, απόγνωση, αναπάντητα ερωτήματα που απευθύνονται στον σωστό άνθρωπο, τον λάθος όμως καιρό…

Στο τέλος όμως η ηρωίδα τα καταφέρνει και, μαζεύοντας τα κομμάτια της, βρίσκει νέες στέρεες βάσεις να πατήσει και να αρχίσει να ζει για εκείνη κι όχι για κάποιον άλλο.

Εξαιρετικό κείμενο και μια συγκλονιστική ερμηνεία απο την Βασιλεία Δημινίδου που μαγνήτισε όλους εκείνο το βράδυ.

Με ενα λιτό σκηνικό που γέμιζε με την παρουσία της – και εδώ να μην παραλείψω να αναφέρω την φοβερή δουλειά του ανθρώπου που έχει σχεδιάσει τους φωτισμούς της παράστασης. Πολύ καλή κι η σκηνοθεσία του Ζαχαρία Ρόχα που κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση και ευρηματικό το κλείσιμο της παράστασης.

Απο τις παραστάσεις που πηγαίνεις υποψιασμένος τι περίπου να περιμένεις και βγαίνεις απο την αίθουσα περισσότερο πλήρης, με αρκετό υλικό για σκέψη (αν φυσικά έχεις διάθεση να κουράσεις το μυαλό σου) και συζήτηση.

Στο τέλος της σεζόν, όταν θα επαναξιολογήσω μέσα μου ό,τι θα παρακολουθήσω φέτος, είμαι σίγουρος πως η συγκεκριμένη παράσταση θα βρίσκεται πολύ ψηλά στην αξιολογική μου κλίμακα.