Είδαμε την παράσταση Mikrasia
Σάββατο βράδυ παίρνω το δρόμο για το 1ο Φεστιβαλ Εταιρικών Θιάσων, στο θέατρο Προσκήνιο.Όμορφος και πολύ ζεστός χώρος, που αγνοούσα την ύπαρξη του μέχρι που πήγα στην συνέντευξη Τύπου για το Φεστιβάλ.
Εχουμε διαλέξει 5 παραστάσεις να δούμε και αυτό το βράδυ θα παρακολούθούσαμε την Μικρασία, μια παράσταση που στα 2 χρόνια που παίχτηκε σε διάφορες σκηνές, ενώ πάντα έλεγα να την δω κάτι προέκυπτε και το ανέβαλα.Σαν θέμα με συγκινούσε αρκετά, καθότι οι ρίζες της γιαγιάς μου ήταν απο εκείνα τα μέρη και κατά πως όλοι λένε απο την προγιαγιά μου πήρα αρκετά – μεταξύ αυτών και την αγάπη για την κουζίνα. Είναι που μεγάλωσα και σε μια γειτονιά που φτιάξαν πρόσφυγες, που οι γιαγιάδες των φίλων και συμμαθητών είχαν να θυμούνται ιστορίες ως παιδιά τοτε και όλο αυτο ήρθε και έδεσε.
Βράδυ Σαββάτου στην αρχή της Αχαρνών, δεν δυσκολεύτηκα να βρω θέση για παρκάρισμα και αφού περάσαμε απο τα μαγαζάκια των Αράβων κοντά στο θέατρο, βρεθήκαμε στο θέατρο.
– Να κάτσουμε ψηλά, να βλέπουμε καλύτερα…σκέφτηκα και δικαιώθηκα γτ εκεί είμασταν ήσυχα και μπορούσαμε απρόσκοπτα να παρακολουθούμε.
Όταν ξεκίνησε η παράσταση για 70 λεπτά, δεν κουνήθηκα καθόλου, θα μπορούσα να πω πως ρούφησα απνευστί αυτό που διαδραματίστηκε μπρός στα μάτια μου. Ιστορίες και εικόνες απο την καταστροφή εκείνη, διηγήσεις που φαινόταν κάποιες φορες ότι κάπου τις είχα ξανακούσει και η ζωντανή μουσική με τα τραγούδια του τόπου με συνεπήραν.
Δύσκολο εγχείρημα να καταπιαστεί η ομάδα με αυτό το θέμα, όμως το εξαιρετικό κείμενο, η προσεγμένη-λιτή σκηνοθεσία κι οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών το έκαναν να φαίνεται τόσο απλό…παρουσιάστηκε όλη η συμφορά εκείνη με σεβασμό σε αυτούς που χαθήκαν και με χαμόγελο αισιοδοξίας απο αυτούς που βρεθήκαν σε μια νεα πατρίδα(που μέχρι τότε μόνο ακουστά είχαν) με ελάχιστα απο τα υπαρχοντά τους, για το μέλλον που ερχόταν.
Προσωπικά απο την παράσταση πήρα πολλά θετικά μηνύματα – για την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και δε το γνωρίζουμε…όπως τότε αυτοί οι άνθρωποι χάσαν τα πάντα σχεδόν και με όπλο την αξιοπρεπειά τους και την πίστη ότι θα τα καταφέρουν. με το βλέμμα και την σκέψη σε όλα εκείνα που μείναν πίσω και χάθηκαν(άψυχα και έμψυχα/ανθρώπινες ζωες) κατάφεραν να ξανασταθούν στα πόδια τους και να ξαναγίνουν νοικοραίοι και δυνατοί, κάπως έτσι κι εμείς σήμερα οφείλουμε να γυρίσουμε το διακόπτη, να πάψουμε να προσδοκούμε από διάφορους “απεσταλμένους-Μεσσίες” την σωτηρία και να δούμε ατομικά ο καθένας αρχικά πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι.
Το κατάφεραν σε συνθήκες πολύ δυσκολότερες τότε εκείνοι, εμείς σε τι να υπολειπόμαστε;
Να ευχαριστήσω θερμά τους εμπνευστές αυτής της ιδέας για το Φεστιβάλ εταιρικών θιάσων, καθότι δίνουν την ευκαιρία να δει ο κόσμος κάποιες εξαιρετικές δουλειές απο νεους θιάσους που δυστυχώς δεν έχουν την προβολή άλλων….Το φεστιβάλ συνεχίζεται μέχρι τις 3/3 και πληροφορίες για το υπόλοιπο πρόγραμμα θα βρείτε εδώ.
