Μια βραδιά για το Κ.Ε.Θ.Ε.Α ΝΟΣΤΟΣ – ΕΞΑΝΤΑΣ | Σάββατο 24/09/2016, Βεάκειο Θέατρο [Ήμασταν εκεί]
Φαντάσου πως είναι Σαββατόβραδο, προς τα τέλη Σεπτέμβρη, και θες να βγεις το βράδυ. Επιλέγεις ένα μέρος δίπλα στη θάλασσα… λογικά ντύνεσαι αναλόγως, γιατί διαφορετικά είτε είσαι από το Βορρά και οι 21 βαθμοί σού μοιάζουν καύσωνας ή ολίγον τρελούτσικος. Διαλέγεις και παίρνεις ποιον από τους δύο ρόλους υποδυθήκαμε εμείς το Σάββατο 24 Σεπτέμβρη στο Βεάκειο! (όλοι με μπουφανάκια και μακρυμάνικα και εμείς με τα κοντομάνικα!!!).
Ήταν μια συναυλία για πολύ καλό σκοπό – μια εκδήλωση που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο ίδιο μέρος και για τον ίδιο σκοπό. Να υποστηριχτούν, με τα έσοδα της βραδιάς, οι σκοποί που υπηρετεί το ΚΕΘΕΑ Νόστος-Εξάντας, που έχει έδρα τον Πειραιά. Είναι πολύ σπουδαίο το έργο που προσφέρουν όλες οι δομές του ΚΕΘΕΑ, καθώς υποστηρίζουν άτομα και τις οικογένειές τους που έχουν διάφορες επιβλαβείς εξαρτήσεις (ναρκωτικές ουσίες, αλλά και αλκοολ, τζόγος, διαδίκτυο) και φροντίζουν την επανένταξη όλων αυτών ως υγιή πλέον άτομα στον κοινωνικό ιστό.
“Θέλουμε τα παιδιά μας καθαρά από εξαρτήσεις μέσα στην κοινωνία και γι’αυτό παλεύουμε”, η φράση που κράτησα από τον μικρό πρόλογο μιας εκ των υπευθύνων της εν λόγω δομής, πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα, με μικρή καθυστέρηση των 15 λεπτών.
Έναρξη με τις ‘Χορδές’, το συγκρότημα που έχει την επιμέλεια ο καθηγητής μουσικής της δομής και αποτελείται κάθε φορά από άλλα μέλη, καθώς οι άνθρωποι στο πρόγραμμα περνούν, ξαναβρίσκουν αυτό που στο λαβύρινθο των εξαρτήσεων έχασαν και επανεντάσσονται, και νέοι που ψάχνουν το δρόμο τους παίρνουν τη θέση τους. Πιάνο, ντραμς, κιθάρα, μπάσο και δυο φωνές η σύνθεση του γκρουπ και οι επιλογές τους στη μισή ώρα που μας κρατήσαν συντροφιά, από το χώρο του έντεχνου και ροκ ελληνικού ήχου -Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Λάκης Παπαδόπουλος, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Υπόγεια Ρεύματα κ.α. Πολύ καλοί συνολικά, παρόλο που το τρέμουλο από το κρύο και, κυρίως, το άγχος ήταν αντιληπτό, έδωσαν το δικό τους ξεχωριστό μήνυμα.
Συνέχεια με τον Χρήστο Θηβαίο και τη μπάντα του, ‘Το Σιδερένιο Νησί’. Μικρή εισαγωγή με το ομότιτλο κομμάτι από το ομώνυμο νέο cd του και μια ιστορική αναδρομή, από τα χείλη του, σε μια ιστορία πριν 100 χρόνια στη Σέριφο, για μια απεργία των εργατών του ορυχείου σιδήρου, που πνίγηκε στο αίμα. Ολόκληρο το νέο άλμπουμ είναι εμπνευσμένο από εκείνα τα γεγονότα και, όπως είπε κι ο ίδιος, σηματοδοτεί τις επαναστάσεις που περιμένουν να ξεκινήσουν… Ακούσαμε και άλλα αγαπημένα τραγούδια του, τραγουδήσαμε μαζί του, συγκινήθηκαμε ξανά και αυτό που θα θυμάμαι πάντα απο αυτή του παρουσία είναι το πώς μας κατάφερε να μάθουμε το ρεφραίν ενός νέου τραγουδιού και να το τραγουδάμε μόνο εμείς…
“Κάπαρη, ρίγανη και μέντα
μύρισαν τα παραμέντα
και της καρδιάς μου οι δεσιές
στων ματιών της τις φωτιές”.
Αλλαγή θέσης, πριν ξεκινήσει το τρίτο μουσικό μέρος της βραδιάς, σε χαμηλότερες θέσεις κοντά στη σκηνή, λόγω του αέρα που μας είχε ‘ψιλοξυρίσει’ και αλλαγή και στους μουσικούς. Μια λαϊκή ορχήστρα έπαιρνε θέση στη σκηνή και όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτούμε όλοι μας έναν αληθινό κύριο του ελληνικού τραγουδιού, τον Μανώλη Μητσιά.
Γνώστης του έργου, καθότι είναι αγαπημένος και των δύο γονιών μου, και έτσι η μουσική του ακουγόταν πολύ στο πατρικό μου. Κάλυψε όλη του την καλλιτεχνική πορεία από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις πιο πρόσφατες δουλειές του. Μάνος Χατζηδάκις, Σταύρος Κουγιουμτζής, Άλκης Αλκαίος, Θάνος Μικρούτσικος, Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Γκάτσος – κάποια από τα ονόματα που αναφέρθηκαν, στοιχεία της ευλογίας του να συνεργαστεί με τους καλύτερους κάθε εποχή. ‘Η μικρή Ραλλου’, ‘Μια πόρτα κλειστή’, ‘Ερωτικό (Πιρόγα)’, ‘Ελευσίνα’ – κάποια από τα κομμάτια που τραγουδήσαμε μαζί του (και τα ήξερα σχεδόν όλα!), και φυσικά ένα αφιέρωμα σε τραγούδια για τον Πειραιά, όχι απαραιτήτως δικά του, που συγκίνησαν ιδιαιτέρως το πειραϊκό, και όχι μόνο, κοινό. Είδαμε και ζεϊμπέκικα από θεατές, μεγάλους σε ηλικία, ανδρίκια, μερακλίδικα, όπως ξέραν να τα χορεύουν εκείνες οι γενιές, “με τα χέρια ανοιχτά πάνω από τη γη, μια επικοινωνία αυτού που χορεύει με το Θεο”.
Μεγάλη συγκίνηση που κατάφερα να δω επί σκηνής έναν από τους σημαντικότερους εναπομείναντες ερμηνευτές μιας άλλης σχολής τραγουδιού, που σίγουρα θα ακούνε κι οι δικοί μας απόγονοι. Συγκίνηση και για την ανταπόκριση του κόσμου, που τίμησε με την παρουσία του τους διοργανωτές, προσφέροντας από το υστέρημά του ο καθένας, κάτι για τους ευγενείς σκοπούς του ΚΕΘΕΑ Νόστος -Εξάντας. Μακάρι κάθε χρόνο να συνεχίσουν να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις και να δίνουν το παρόν, για την ενίσχυση αυτών των σκοπών, τέτοιοι σημαντικοί καλλιτέχνες.
Υ.Γ. Μόνη παραφωνία στη βραδιά η “αγέλη” των νεολαίων που κατάφερε με την εν γένει συμπεριφορά τους να διώξει όλους όσοι καθόμασταν στο διάζωμα μπροστά τους. Δεν σεβάστηκαν καθόλου τα παιδιά του προγράμματος που άνοιξαν την βραδιά, φωνάζοντας και λέγοντας τα δικά τους, μα ούτε και τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες που ακολούθησαν, εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριό τους με την λήψη selfies. Κανονικά δεν θα έπρεπε να τους παρεξηγήσω, αφού οι συναναστροφές τους με αιγοπρόβατα και αγελαδοειδή στον τόπο καταγωγής τους δεν είναι ποτέ δυνατόν να τους μάθουν την στοιχειώδη συμπεριφορά σε τέτοιους χώρους…. Απορώ αν πλήρωσαν μάλιστα, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαν τουλάχιστον γνώση για τη σημασία της διαργάνωσης της εν λόγω εκδήλωσης κι ίσως, από το ελάχιστο φιλότιμο που μπορεί να διαθέτουν, να την σεβόταν… το χείριστο σενάριο είναι ότι γνώριζαν και πλήρωσαν και θεώρησαν, όπως συνηθίζουν κάποιοι Ελληνάρες, ότι ταυτόχρονα απέκτησαν το δικαίωμα να δώσουν και λίγο από το δικό τους χρώμα στην εκδήλωση…
Περισσότερα εδώ.
