Mαχαιρίτσας – Κότσιρας live @ Θέατρο Βράχων

Βύρωνας για δεύτερη φορά, αρχές Σεπτέμβρη – μουσικός ο λόγος για τούτη την επίσκεψη. Αγαπημένοι ερμηνευτές και δημιουργοί οι 2, που για πρώτη φορά θα βλέπαμε-ακούγαμε ζωντανά. 

Εξαιρετική η οργάνωση από την εταιρία παραγωγής και το Δήμο (σημαντική η βοήθεια των ανθρώπων στο υπαίθριο πάρκινγκ του θεάτρου) και φυσικά ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο!

Συνήθως από φίλους και γνωστούς παρατηρώ τη χρήση του ρήματος “είδαμε”, όταν αναφέρουν τραγουδιστές. Δεν είναι πολύ λάθος να βλέπεις ένα τραγουδιστή; Το σωστό δε θα ήταν να λέμε, ακούσαμε τον τραγουδιστή;

Εμείς ακούσαμε 2 σπουδαίους καλλιτέχνες εκείνο το βράδυ και διαπιστώσαμε ακόμα μια φορά πως τυχαίο δεν μπορεί να είναι το γεγονός ότι έχουν κερδίσει την αγάπη μιας μεγάλης μερίδας του ακροατηρίου που επιλεγεί ελληνική μουσική.

Ενα ταξίδι σχεδόν 35 ετών, μέσα από μουσική και τραγούδια που γνώμονα είχαν το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (ο “παλιός”), με αρκετές ροκ πινελιές που χρωμάτισαν, τη συναυλία.

Εκτιμήσαμε ακόμη περισσότερο τους 2 καλλιτέχνες, που ηδη γνωρίζαμε τη σεμνότητα και το ήθος τους, ο δε Γιάννης Κότσιρας μας εντυπωσίασε με την άνεση που ‘μπήκε’ σε τραγούδια που δεν τον έχουμε συνηθίσει.

Ρίξαμε κόκκινο στη νύχτα, αναμετρηθήκαμε με τα “Μικρόβια”, ταξιδέψαμε στην Αλεξανδρεια, στο Παρίσι και το Νότο, θυμηθήκαμε την πρώτη φορά, τους καημούς του έρωτα που μας έκαναν να δυσανασχετήσουμε με συντρόφους μας (Ανάθεμά σε), ‘ξανά’ πεθάναμε για χαρη τους, τραγουδήσαμε πολλά τραγούδια που, παρότι δεν είμαστε πολύ του ελληνικού ρεπερτορίου, γνωρίζαμε τους στίχους, συγκινηθήκαμε με το Πόσο σε θέλω (ξανά) και τις αναφορές στο τέλος σε Παύλο Σιδηρόπουλο και Νίκο Ξυλούρη.

Κατεβήκαμε από το… βραχο, πολύ γεμάτοι εκείνη τη βραδιά. Γεμάτοι συναισθήματα, γεμάτοι από εικόνες νεαρών παιδιών που συμμετείχαν στην συναυλία (υπάρχει ακόμη ελπίδα, αν και πολλούς θα τους κερδίσει ο τότε Παντελίδης στο μέλλον, ως είθισται), γεμάτοι χαρά που υποστηρίξαμε χορηγικά ένα τέτοιο σημαντικό γεγονός και ακόμη περισσότερο που γίναμε κοινωνοί του.

υ.γ. Κανονικά θα σας έβαζα playlist με τα τραγούδια της συναυλίας, αλλά το κινητό είχε άλλη άποψη ξανά… επειδή δε προβλέπεται αγορά νεας καλύτερης συσκευής προσεχώς, θα επιστρατεύεται το παραδοσιακό χαρτάκι-μολύβι στις επόμενες συναυλιακές-μουσικές εξορμήσεις.