Ήμασταν στη συναυλία της Κωνσταντίνας στο Κατράκειο (7/7/2014)
Με μια εβδομάδα καθυστέρηση αποφασίζω να γράψω όσα έζησα την προηγούμενη Δευτέρα στη Νίκαια. Ο λόγος είναι ότι έχουμε αυτήν την περίοδο κάποιες παράλληλες δραστηριότητες και έχουμε “παραμελήσει” πολύ την αρθρογραφία…
Στο Κατράκειο δεν είχα ξαναπάει ποτέ… ναι ξέρω τι θα πει κάποιος, πώς είναι αυτό δυνατόν; Πηγαίναμε αλλού συνήθως για να δούμε τα διάφορα που μας αφορούσαν το καλοκαίρι. Πλεον, η Νικαια γίνεται αγαπημένος προορισμός γτ υπάρχει εκεί ένα καταπλητικό θέατρο με εξαιρετικές υποδομές και πολύ εξυπηρετικούς ανθρώπους.
Στα της συναυλίας τώρα… ήταν μια βραδιά που μύριζε πριν αρχίσει καν Ελλάδα, θάλασσα και ουρανό. Η Κωνσταντίνα μια τραγουδίστρια που έχει κάνει την δική της πορεία και όλοι έχουμε τραγουδήσει επιτυχίες της, έχτισε μια γέφυρα που ένωσε μουσικά το παρελθόν με το σήμερα, την Ελλάδα με την Κυπρο. Αυτοί οι 2 λόγοι ήταν που χρωματίσαν την βραδιά και την φόρτισαν με πολύ όμορφα συναισθήματα.
Ξεκίνημα με Κώστα Χατζή… να τον βλέπεις, να τον ακούς και να θαυμάζεις. Στην ηλικία του, με πλήρη διαύγεια πνεύματος, ακμαίος στη σκηνή και με μουσικές που έχουν γραφτεί πριν 30 περίπου χρόνια κι όμως μοιάζουν αυριανές (παράλληλα θλίψη γτ τέτοιοι άνθρωποι κι η μουσική τους μένουν σε μια διακριτική “αφάνεια” και παίρνουν την ελάχιστη προβολή-δε πιστεύω τα περί σεμνότητας του καλλιτέχνη, μπορεί κάποιος να παραμείνει σεμνός κι ας είναι μες τα φώτα αρκεί να έχει την σωστή παιδεία, πράγμα που ο κ. Χατζής διαθέτει).
Παιδεία κι ευαισθησία όμως διακρίνει και την οικοδέσποινα της βραδιάς. Με τέτοια πορεία στο τραγούδι, με τεράστια σουξέ και όμως σου βγάζει μια πολύ γλυκιά εικόνα και την σιγουριά του καλού παιδιού όταν την βλέπεις. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την τιμήσαν τόσοι συναδελφοί της στο καλεσμά της κι αυτοί, παρότι ήταν η δική της βραδιά, τους έδωσε χώρο & χρόνο για να επικοινωνήσουν με τον κόσμο και να τραγουδήσουν δικά τους τραγούδια. Σε όλα τα τραγούδια μάς έλεγε τους συντελεστές (στιχουργό-συνθέτη) και με τον Χάρη Χαλκίτη ως καλεσμένο ερμηνεύσαν 2 τραγούδια.
Δεν πρέπει να είναι εύκολο να αφήνεις δημοφιλέστατους τραγουδιστές σαν το Βασίλη Καρρά (έκπληξη φωνητικά για μας καθώς δεν τον είχαμε για τόσο καλή φωνή) και το Γιάννη Πλούταρχο -σηκώσαν στο πόδι όλο το θέατρο – να κάνουν ενα μικρό πρόγραμμα κι εσύ μετά να πρέπει να βγεις και να συνεχίσεις σε ένα εκστασιασμένο κοινό, απο διαφορετικό είδος τραγουδιού. Θέλει ψυχή και μαγκιά και αυτοπεποίθηση όλο αυτο & προσωπικά αυτή η κίνηση ανέβασε την Κωνσταντίνα πολύ περισσότερο στην εκτιμησή μου.
Κι η Κυπρος εκπροσωπήθηκε με τα αδέρφια της (τυχερή η μητέρα που έχει 3 παιδιά τραγουδιστές), τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου (αλήθεια που χάθηκε κι αυτό το παιδί…) και φυσικά ένα εξαιρετικό αφιέρωμα που έκανε η Κωνσταντίνα στο τεράστιο Μαριο Τόκα. Ακούσαμε το καινούριο της τραγούδι που μιλάει για τα παιδιά που διώχνει η χώρα και απορήσαμε γτ δε το έχουμε βρει πουθενά στα ραδιόφωνα… Συγκίνηση στο έπακρο στο κλείσιμο μετά απο 3 ώρες σχεδόν με την Δραπετσώνα (του Γρηγόρη Μπιθικώτση) & με το Νυν κι αει (της Βικυς Μοσχολιού) και αποχώρηση γύρω στη 1 το βράδυ, γεμάτοι και ευτυχισμένοι απο αυτό που ζήσαμε.
Θα ήταν αγένεια να ξεχάσω την καταπληκτική ορχήστρα και τον μαέστρο της που είχαν ξαναενορχηστρώσει σχεδόν όλα τα τραγούδια πάρα πολύ ωραία, ήταν καταπληκτικοί όλο το βράδυ και μας άφησαν κι αυτοί τις θετικότερες των εντυπώσεων. Πάντα όταν τελειώνει μια συναυλία, λέω αν ο καλλιτέχνης που στεκόταν επι σκηνής πριν, έχει κάνει την όποια καριέρα με την φωνή τους ή τις δημόσιες σχέσεις του. Στους περισσότερους ξένους έχω δώσει θετικό πρόσημο, ενώ σε Έλληνες τα πράγματα είναι πιο μοιρασμένα. Στο μικρό κύκλο που έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι πέτυχε με την αξία του ο καλλιτέχνης και την δουλειά του ανήκει σε περίοπτη θέση πλεον κι η Κωνσταντίνα. Την ευχαριστούμε για αυτό που μας έδωσε και σίγουρα θα επιδιώξουμε να την ξανακούσουμε!
