Είδαμε το musical ‘Hedwig And The Angry Inch’ στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
“Φοράω την περούκα,
Αλλάζω δυο ρούχα,
Απλώνω την πούδρα μου, απαλά!”
Κοίτα να δεις πώς ένα τρίστιχο μου έχει κολλήσει στο μυαλό τόσες μέρες!
Το εν λόγω είναι κομμάτι από ένα τραγούδι στο musical ‘Hedwig And The Angry Inch’, που επανήλθε στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου και περιγράφει τη ρουτίνα της πρωταγωνίστριας, πριν κάθε εμφάνισή της για να τραγουδησει.
Όμως, επειδή είμαι βέβαιος πως αρκετοί δεν γνωρίζετε την ιστορία, ας προσπαθήσω να σας βάλω λίγο στο κλίμα (το έργο γράφτηκε το 1998, ξεκίνησε ως σκετς σε εναλλακτικά punk drag clubs και σιγά σιγά μορφοποιήθηκε, έχει παιχτεί με επιτυχία σε πολλές χώρες και η Hedwig αποτελεί μια από τις εμβληματικές ηρωίδες των συγχρονων musicals).
Σε μια πολυσύχναστη λεωφόρο της πόλης, μια ακριβή λιμουζίνα πέφτει πάνω σε ένα σχολικό λεωφορείο και προκαλεί ένα φρικτό δυστύχημα, καθώς το σχολικό ήταν γεμάτο παιδάκια. Οδηγός της είναι ο δημοφιλής ποπ σταρ Tommy Gnosis και συνεπιβάτης μια γυναίκα αγνώστων μέχρι στιγμής στοιχείων. Τα μέσα πέφτουν πάνω στον νεαρό τραγουδιστή, ζητώντας εξηγήσεις, ενώ εκκρεμεί και η ποινική του δίωξη, ενώ το πρόσωπο της μυστηριώδους γυναίκας φιγουράρει σε όλα τα πρωτοσέλιδα. Για να κατευνάσει τα πνεύματα, ο Tommy ανακοινώνει μια βραδιά, όπου θα μιλήσει για όλα και θα δώσει δημόσιες εξηγήσεις, ενώ παράλληλα αναβάλλει και όλες τις προγραμματισμένες του εμφανίσεις.
Λίγα τετράγωνα παρακάτω, σε μια μουσική σκηνή, φιλοξενείται μια μπάντα που έχει φανατικούς θαυμαστές στην Αμερική, οι Hedwig And The Angry Inch.
Εμείς βρισκόμαστε σε αυτόν τον χώρο, όπου περιμένουμε να τους δούμε και να τους ακούσουμε. Και η βραδιά, ενώ ξεκινάει ως μια ακόμη συναυλία, αποδεικνύεται κάτι πολύ περισσότερο, αφού η frontwoman Hedwig, με αφορμή την παρουσία του Tommy σε κοντινή απόσταση, αποφασίζει να μας διηγηθεί την ιστορία της, παράλληλα με το τραγούδι, και τι είναι αυτό που τη συνδέει με τον νεαρό σταρ, για να δικαιολογήσει τι ακριβώς έκανε στο αυτοκίνητο μαζί του.
Στη δεκαετία του ’80, μια Ανατολικογερμανίδα κοπέλα γνωρίζει έναν Αμερικανό στρατιώτη, μένει έγκυος και γεννάει ένα αγόρι που ονομάζει Hansel. Ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας στο ανατολικό Βερολίνο και το μικρό παιδί έχει ένα καταπληκτικό ταλέντο στο τραγούδι, με το οποίο καταφέρνει να ξεφεύγει από τη μιζέρια του. Κάποια μέρα, ενώ λιάζεται σε μια “απαγορευμένη” περιοχή κόντα στο Τείχος, συναντιέται με έναν Αμερικανό λοχία και γεννιέται ανάμεσά τους ένας μεγάλος έρωτας. Ο λοχίας τού ζητάει να τον πάρει μαζί του στην πατρίδα του, όμως ως αγόρι δεν μπορεί να φύγει από τη χώρα, οπότε κάνει μια “πρόχειρη” αλλαγή φύλου, παίρνει το διαβατήριο της μητέρας του και φεύγει να πάει να ζήσει στη Δύση. Δυστυχώς, ο στρατιώτης δεν τήρησε τον λόγο του και η Hedwig, όπως είναι πλέον το όνομά του, βρίσκεται ξέμπαρκη σε μια χώρα που γνωρίζει ελάχιστα τη γλώσσα, δεν έχει καθόλου χρήματα και πρέπει να επιβιώσει. Γνωρίζει έναν επιφανή κύριο, που της προσφέρει μια θέση οικονόμου στο σπίτι του. Εκεί, θα συνανήσει τον νεαρό γιο του, Tommy, ένα συνεσταλμένο αγόρι και με βαθύτατη “χριστιανική” παιδεία, που του επηρεάζει τον τρόπο ζωής του. Η συνάντησή τους θα αποδειχθεί μοιραία· κάποια στιγμή διαπιστώνει πως είναι ερωτευμένος με τη Hedwig και φεύγει μαζί της για να κυνηγήσουν ένα όνειρο.
Στην περιόδο που θα περάσουν μαζί, η Hedwig θα απογειώσει την καριέρα της ως τραγουδίστρια και θα αρχίσει να δουλεύει για την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου της, ετοιμάζοντας νέα τραγούδια, ενώ παράλληλα έχει αναλάβει την εκπαίδευση του νεαρού αγοριού, έξω από τα μέχρι τότε πρότυπά του. Και μάλλον αυτό πήγε πολύ καλά, αφού ο Tommy είναι πλέον ένα εντελώς άλλο άτομο και η Hedwig, που σιχαίνεται το επίθετό τoυ, εξαιτίας της τεράστιας προόδου που έχει δείξει, τον αποκαλεί ως Tommy Gnosis και εκείνος, σε ανταπόδοση όσων καλών είδε απο εκείνη, λίγο αργότερα την εγκαταλείπει, παίρνοντας όλα τα τραγούδια της, με τα οποία ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο και γίνεται παγκόσμιος σταρ!
Όταν συναντιόνται στην πόλη, λόγω των κοινών τους εμφανίσεων, η Hedwig του ζητάει να τον δει για να προσπαθήσει να κάνει μια όσο το δυνατόν φιλική κουβέντα μαζί του, τα πράγματα “παρεκτρέπονται” όμως, με αποτέλεσμα το δυστύχημα που προαναφέραμε στη αρχή.
Όλο το έργο είναι μια εξιστόρηση της ιστορίας της, από τη γέννησή της μέχρι την ημέρα που εμφανίζεται μπροστά μας και αποφασίζει να μιλήσει πρώτη φορά δημόσια για τη δική της αλήθεια. Πίσω από αυτό, είναι ένα “ξεγύμνωμα” του κεντρικού χαρακτήρα, που, μέσα από αυτήν την εξομολόγηση, βρίσκει τη δύναμη να αποδεχτεί πραγματικά τον εαυτό του και παράλληλα να δώσει τον χώρο στον Γιτζάκ, τον σύζυγό του – ένα αγόρι που γνώρισε σε ένα drag show που συμμετείχε, το παντρεύτηκε και μετά του απαγόρευσε να ξαναεμφανιστεί έτσι επι σκηνής, λέγοντας ότι η μοναδική γυναίκα επί σκηνής θα είναι μόνο η Hedwig και εκείνος μόνο ως Γιτζάκ θα τη συνοδεύει.
Η Hedwig είναι μια συγκλονιστική περσόνα, που έχει ρίζες στο γκλαμ ροκ των 70s και, πιο σωστά, στη σκηνή της Νέας Υόρκης (όπου οι New York Dolls αφήσαν εποχή με τις εμφανίσεις τους ως drag queens στις συναυλίες στα διάφορα clubs της πόλης), ενώ επιρροές θα βρει κάποιος εύκολα και από David Bowie (μουσικά και όχι μόνο), αλλά και από Lou Reed, Iggy Pop και άλλους που έλαμψαν την περίοδο εκείνη.
Στην παράσταση καθαυτή, λόγω της παρουσίασής της σε μια μουσική σκηνή, με το κοινό σε πολύ κοντινή απόσταση, και σε μια όχι συμβατική θεατρική συνθήκη, η διάδραση μεταξύ σκηνής και θεατών ήταν πολύ έντονη και λειτούργησε πολύ αναζωογονητικά για το έργο. Η διάχυτη ατμόσφαιρα party που υπήρχε από το πρώτο λεπτό, μας παρέσυρε και μπήκαμε βαθιά στον κόσμο της ηρωίδας με μηδενικές αντιστάσεις (όχι εμείς επί τούτου, αλλά το κοινό γενικώς).
Ο Μίνως Θεοχάρης, που ενσαρκώνει τη Hedwig, ήταν απόλαυση και μας χάρισε μια υπεροχη βραδιά, αφού η πολύ καλή του διάθεση, έκανε μέρος της παράστασης και τα μικρά απρόοπτα που συνέβησαν, ενώ το “παιχνίδι” με το κοινό ήταν αρκούντως πετυχημένο.
Ερμηνευτικά, είχε τη δυσκολία να παρουσιάσει μια προσωπικότητα, που, πίσω από την εικόνα της ατρόμητης gender queer βασίλισσας, κρύβει ένα πολύ πληγωμένο παιδί, που το μόνο που ψάχνει είναι αποδοχή και αγάπη, μονάχα που του ξεφεύγει ότι, για να σε αγαπήσουν οι άλλοι, πρώτα πρέπει εσύ να τα βρεις με τον εαυτό σου. Αυτό ακριβώς που πραγματεύεται το έργο, ήταν το μεγάλο στοίχημα, δηλαδή να περάσει στο κοινό και να μη μείνουμε με την πρώτη εντύπωση μιας διασκεδαστικής παράστασης και, τουλάχιστον σε εμάς, αυτό δούλεψε επιτυχώς. Το χιούμορ της παράστασης λειτουργεί σαν καταπραϋντικό στο τραύμα, δεν το κρύβει, απλώς το παρουσιάζει πιο “γλυκά”, για να μην τρομάξουμε…
Συμπαραστάτης επί σκηνής η Κατερίνα Ντούσκα, στον ρόλο του Γιτζάκ (οι συγγραφείς του έργου έχουν ως προϋπόθεση την εναλλαγή αυτή των δύο ρόλων), που φωνητικά μας έκανε πολύ θετική εντύπωση, ενώ ήταν πολύ καλη και στην πρόζα, όπου χρειάστηκε.
Αποθεωτικά σχόλια από όλoυς για τη φοβερή μπάντα, τα “ΕξANGRYομένα Εκατοστά”, που έπαιζαν ζωντανά τη μουσική του έργου και είναι οι:
Ραφαήλ Μελετέας – Πλήκτρα, κιθάρα
Έρικ Παναγόπουλος – Κιθάρα
Γιώργος Κωνσταντίνου, Αλέξης Δελής – Μπάσο
Γιάννης Παπαδούλης, Δημήτρης Λειβαδιώτης – Ντραμς
Το έργο παρουσιάζεται λίγες μέρες μετά την ψήφιση του νόμου για την ισότητα στον γάμο για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως σεξουαλικής προτίμησης, και τη σκόνη που σηκώθηκε από διάφορους πριν (και σίγουρα κάτι έκρυψε μέσα της, αφού πάντα μέσα σε τέτοιες “χαρές” κάτι περνάει από πίσω, π.χ. ένας ελέφαντας, που κανείς δεν βλέπει γιατί έχει αλλού την προσοχή του). Είναι εξαιρετικά ευχάριστο στην παρακολούθησή του, περνάει σωρεία μηνυμάτων που αφορούν όλους τους ανθρώπους – αποδοχή του ποιος είμαι π.χ. – ανεξαρτήτως φυλής, ιδεολογίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, οικονομικής καταστασης (για αυτό το τελευταίο, η αλήθεια είναι πως τα χρήματα λύνουν κάποια προβλήματα, παρότι μπορεί να δημιουργήσουν και μερικά). Παράλληλα, εκθέτει πολλά από τα ζητήματα που απασχολούν τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, με κορυφαίο αυτό της αναγνώρισης ταυτότητας (όχι τόσο νομικά, αλλά κοινωνικά) και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων στην καθημερινότητα και όχι σε υποσχέσεις ή στα χαρτιά.
‘Εχει έναν υπέροχο πρωταγωνιστή που σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό, μουσικάρες από μια φοβερή μπάντα, ωραίες φωνές και σου δίνει πολλή τροφή για σκέψη αν έχεις μάτια, αυτιά και μυαλό σε πλήρη εγρήγορση, καθώς το παρακολουθείς (κάτι σαν το αλεξίπτωτο που σε σώζει, μόνο όταν είναι ανοιχτό….), αλλά, και να μη συμβαίνει αυτό, θα περάσεις σούπερ για σχεδόν μιάμιση ωρίτσα, θα πιείς το ποτάκι σου σε ένα πολύ ωραίο περιβάλλον (σερβιρισμένο από το ευγενέστατο και πάντα χαμογελαστό προσωπικό) και θα γεμίσεις το βράδυ της Παρασκευής σου με μια πολύ όμορφη έξοδο (τι άλλο να θες;).
Εμείς περάσαμε φανταστικά και το προτείνουμε ανεπιφύλακτα (παρότι, ως γνωστόν, δεν πολυσυμπαθώ το είδος) και προγραμματίζουμε να δουμε προσεχώς και το ομότιτλο φιλμ.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μαρτιος 2024
