Είδαμε την παρασταση «Αχ!» των Bijoux de Kant στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας… στο σπίτι μας κατοικούν κάποια μικροσκοπικά πλάσματα που, μόλις φτιάχνει ο καιρός, φωνάζουν με όλη τους την δύναμη ‘να φύγετε, να πάτε αλλου!’ και, μην μπορώντας την μουρμούρα τους, συχνά πυκνά οργανώνουμε μικρές αποδράσεις μέσα στην πόλη. Έτσι λοιπόν κανονίστηκε το προηγούμενο Σάββατο τσάρκα στο Πειραιά και στάση στο Δημοτικό Θέατρο.
Σκοπός της επίσκεψής μας – το ‘Αχ’, η ανάγνωση των Bijoux de Kant στην Κερένια Κούκλα του Κ. Χρηστομάνου, που παίζεται εκεί.
Η προσωπική μου επαφή με το εν λόγω κείμενο ξεκίνησε το 1987, μέσα απο την ομότιτλη τηλεοπτική μίνι σειρά της τότε ΕΡΤ2, που έβλεπα μαζί με τη μάνα μου (αυτή το έβλεπε για το Νίκο Βερλέκη βασικά!) και αργότερα, όταν μεγάλωσα, δανείστηκα απο τη δημοτική βιβλιοθήκη το βιβλίο και το διάβασα (ήξερες ότι δημοσιεύτηκε το 1911;). Ενα αριστουργηματικό βιβλίο και πολύ αγαπημένο μου, οπότε με πολύ ενδιαφέρον θα παρακολουθούσα την παράσταση σε κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη.
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά… αν δεν έχεις πάει μέχρι σήμερα επιβάλλεται να το κάνεις! Είχα πάει, όταν λειτουργούσε παλιότερα, με την μητέρα μου, αλλά οι μνήμες δεν με βοηθάνε για το τι είχαμε παρακολουθήσει. Πλέον ανακαινισμένο, βγάζει ενα δυνατό άρωμα αρχοντιάς και σε μεταφέρει σε εποχές που η τέχνη αντιμετωπιζόταν ως υψηλό αγαθό.
Η παράσταση που παρακολούθησα με συνεπήρε μαζι της και την κατευχαριστήθηκα. Βοήθησε η γνώση του πρωτότυπου κειμένου και οι εξαιρετικοί συντελεστές της. Δηλώνουμε fans της Λένας Δροσάκη πλέον (δεύτερη φορά φέτος που τη βλέπουμε, μετά το ‘Η Λίλα λέει’) – έδωσε μια παραμυθένια διάσταση στη Λιόλια, και απέδωσε τόσο υποδειγματικά την ηρωίδα της, που κέρδισε το ειλικρινέστατο χειροκρότημά μας.
Συνοδοιπόρος της, ο Δημήτρης Μοθωναίος, ως Νίκος, ο άνδρας που βρέθηκε 2 φορές στα δίχτυα του έρωτα και δε χάρηκε καμία απο αυτές. Απο κοντά κι η “κερένια” Κατερίνα Μισιχρόνη, που βάζει τη δική της πινελιά στον καμβά της παράστασης, ενώ η Μαίρη Συνατσάκη στάθηκε αξιοπρεπώς στο ρόλο της, παρότι είχα μια έντονη ανησυχία για το πώς θα κολλήσει με τους υπόλοιπους (ακόμη απορώ όμως γτ επιλέχτηκε αντί μιας ‘κανονικής’ ηθοποιού).
Το κείμενο το βρήκα υπέροχα ποιητικό – σκηνοθετικά δε θα ζητούσα κάτι περισσότερο από αυτό που είδα, εμπνευσμένη η σκηνογραφία με τη μαύρη κουρτίνα, που χωρίζει ζωντανούς και νεκρούς και υποδειγματική δουλειά απο τον κινησιολόγο της παραγωγής.
Μια πολύ καλή επιλογή για τους φίλους του καλού θεάτρου, που έχουν την ευκαιρία, όσο περιοδεύει η παράσταση, να τη δουν κάπου – εγώ προσωπικά, αν μου δινόταν η ευκαιρία, την ξαναέβλεπα πολύ ευχαρίστως.
Περισσότερα εδώ.
