Είδαμε την παράσταση ‘Sweet Charity’ στο Badminton
Φέτος έχουμε τη μεγάλη χαρά να βλέπουμε παραστάσεις και έργα, που έχουν γράψει, στα μεγάλα θέατρα του εξωτερικού, λαμπρές ‘πορείες’. Με δεδομένο πως δεν έχουμε αρκετά ‘κατάλληλο’ ανθρώπινο δυναμικό (αριθμητικά και ποιοτικά) να στηρίξει το είδος του μιούζικαλ, η σημαντική προσπάθεια των παραγωγών είναι να βρουν τους συντελεστές αυτούς, που θα δώσουν στους ανθρώπους, που καλούνται να ερμηνεύσουν, τη διδασκαλία-βοήθεια, έτσι ώστε να προκύψει ένα πολύ καλό αποτελεσμα.
Η παρουσία του Chet Walker στη σκηνοθετική καρέκλα αποτελούσε μια εγγύηση, για ένα αποτέλεσμα που θα πλησίαζε τις προδιαγραφές του Broadway – εννοείται πως είμαστε μια φτωχή, πλην τίμια, χώρα, κάτι σαν την ηρωίδα δηλαδή, και πως όλα προσαρμόζονται σε αυτό το δεδομένο.
Η Charity της ιστορίας είναι μια καλόψυχη κοπέλα, που ψάχνει την αγάπη, αλλά πέφτει συνεχώς στα λάθος αγόρια… κι όταν πιστεύει πως η τύχη της άλλαξε, πάλι τρώει άκυρο, αλλά πλέον έχει τη δύναμη να προχωρήσει μπροστά και να φτιάξει την ζωή της (αυτό κατάλαβα εγώ, ίσως να επιστρέψει και πίσω στην ασφάλεια του πριν…).
Η Σμαράγδα Καρύδη έχει παρουσιάσει μια πολύ καλή ηρωίδα, έχοντας μπει στο πνεύμα του ρόλου, και καταφέρνει και σε κάποιες αμήχανες στιγμές της να παραμένει γλυκιά και χαριτωμένη. Φαίνεται η δουλειά που έχει κάνει για να ανταποκριθεί, και φωνητικά αποδίδει επαρκώς – συνολικά την απολαύσαμε στο έπακρο!
Οι δύο φίλες της ενσαρκώνονται από τις Νάντια Μπουλέ και Ντορέτα Παπαδημητρίου – την πρώτη την βλέπω τρίτη φορά φέτος και ομολογώ πως κάνει διαρκή πρόοδο στο υποκριτικό κομμάτι – φωνητικά εντάξει, το έχει! Την Ντορέττα την είδα πρώτη φορά επί σκηνής και φωνητικά δε με συγκλόνισε, ενώ υποκριτικά τη βρήκα αρκετά σωστή. Συνολικά σαν δίδυμο έβγαλαν κέφι και χημεία.
Ο Μέμος Μπεγνής ξεχωρίζει από τους άνδρες της παράστασης, καθώς και το υποκριτικό ταλέντο διαθέτει και τη φωνή για να τραγουδήσει πολύ καλά. Διασκεδάσαμε τον Όσκαρ που ερμηνεύει με ευαισθησία και χάρη και είχε εξαιρετικό δέσιμο με την πρωταγωνίστρια (της δίνει την ώθηση να μεταμορφωθεί σε Sweet Charity – υπέροχες οι σκηνές του ζευγαριού!).
Ο Σταύρος Ζαλμάς, γοητευτικότατος όπως πάντα και απολαυστικός στο ρόλο του, μας ταλαιπώρησε λίγο με το τραγούδι του, καθώς, φωνητικά πάντα, λειτούργησε σαν παραφωνία στο σύνολο. Αντιθέτως ο Ιβάν Σβιτάιλο είχε και καλή σκηνική παρουσία και σωστή φωνητική τοποθέτηση στον κεφάτο χαρακτήρα που κλήθηκε να ερμηνεύσει.
Εξαιρετική η απόδοση του κειμένου από τους Γιώργο Καπουτζίδη – Σταμάτη Πατρώνη, από τις αρτιότερες που έχουμε συναντήσει σε ξένα γνωστά έργα και στο ίδιο μήκος κύματος και οι στίχοι των τραγουδιών που επιμελήθηκε ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος.
Τεχνικά τώρα, θεωρώ πώς τα φώτα της παράστασης δεν την βοηθήσαν ιδιαιτέρως, ενώ τα σκηνικά μάλλον με απογοητεύσαν, καθώς τα βρήκα υπερβολικά σπαρτιάτικα για μια τόσο λαμπερή παράσταση. Τα κοστούμια, επίσης, δεν μου πολυάρεσαν, καθώς διέκρινα μια ‘ασφάλεια’ στο σχεδιασμό τους και μου θύμισαν κοστούμια ‘άλλου’ βραδινού θεάματος κάποιες στιγμές.
Ο Αλέξιος Πρίφτης σταθερή αξία στη διεύθυνση της ζωντανής ορχήστρας! Χορογραφίες εξαιρετικές, σίγουρα το πολύ δυνατό χαρτί της παράστασης (μαζί με τη μουσική, φυσικά).
Το ‘ελληνικό’ ανέβασμα του Sweet Charity είναι μια υπέροχη εμπερία, άκρως διασκεδαστική, όπως οφείλει να είναι κάθε μιούζικαλ, που θα αφήσει κι εσάς ικανοποιημένους με το μπρίο του, τη μουσική του, τα χορευτικά, τις ατάκες του. Αισθάνομαι πολύ ευτυχής που κατάφερα να δω αυτή την παράσταση!
Περισσότερα εδώ.
