Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Ο Μπαμπάς’ στο Θέατρο Δημήτρης Χόρν

Τι είναι ο ‘Μπαμπάς’;

Όπως είπε στη συνέντευξη τύπου και ο κ. Σταμάτης Φασουλής, είναι μια πικρή κωμωδία, που σκοπός της δεν είναι να γελάσεις, αλλά έμμεσα ή άμεσα να προβληματιστείς για το θέμα των ανθρώπων που νοσούν από άνοια και ζουν αναμεσά μας ή κοντά μας.

Ένα ευφυέστατο κείμενο που σε βάζει μέσα στο μυαλό ενός ανοϊκού ανθρώπου, με τρυφερότητα και προσπαθώντας να σου δείξει πως αυτός ο άνθρωπος δεν σε κοροιδεύει, όπως ίσως μπορεί να υποψιάζεσαι, αλλά αυτήν την κατάσταση βιώνει.

Ένα ταξίδι λοιπόν στο μυαλό του Αντρέ, που σε πηγαίνει μπρος-πίσω, αριστερά-δεξιά, συνθέτοντας όσα κομμάτια έχει εύκαιρα από τα γεγονότα, για να πει την ιστορία, όπως τη θυμάται… μόνο που, σε κάθε επανάληψη, χάνονται κομμάτια και η ιστορία γίνεται μικρότερη. 

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που κερδίζει η παράσταση: σου δείχνει, μέσα από τα μάτια του ανθρώπου που δοκιμάζεται, τα γεγονότα, όπως τα ζει, και σε κάνει συμμέτοχο. Δεν επιδιώκει να ταυτιστεί με τον ήρωα, ούτε να τον λυπηθείς, σε βοηθάει να τον καταλάβεις.

Όλο αυτό το πιστώνεται ο Σταμάτης Φασουλής που έχει τη σκηνοθετική επιμέλεια και τον κεντρικό ρόλο. Με λιτές γραμμές και στα δύο κομμάτια που έχει αναλάβει, αποφεύγει τις υπερβολές, παρουσιάζοντας σκηνές και γεγονότα που, σε όσους έχουν αντίστοιχες εμπειρίες, θυμίζουν τη δική τους πραγματικότητα (κι όχι κάτι σαν…). Με τη βοήθεια του κειμένου, αποτυπώνει εύγλωττα τη “μάχη” των δύο γενιών (μπαμπάς-κόρη) και τα συναισθήματα που συγκρούονται μέσα στο μυαλό των οικείων του ήρωα, αγάπη και θέληση για φροντίδα – αδιέξοδο, κούραση και “πρέπει να πάει ο μπαμπάς κάπου μπορούν να τον φροντίζουν καλύτερα”.

Κωνσταντίνος Κάππας και Μαρίνα Ασλάνογλου, οι δύο ηθοποιοί που ενσαρκώνουν ιδανικά το ζευγάρι κόρης-συζύγου και βιώνουν τα παραπάνω διλήμματα. Αλλά, επειδή αυτός ο κόσμος έχει και την ‘ανάγνωση’ του μπαμπά, υπάρχουν και άλλα δύο πρόσωπα που αυτά βλέπει εκείνος, όταν μιλάει στα παιδιά, τα οποία υποδύονται ο Κίμων Κουρής κι η Ελευθερία Μπενοβία.

Ακόμη μια πολύ ωραία δουλειά στα σκηνικά, από τον Μανόλη Παντελιδάκη, που με την πλαστικότητά τους, λειτουργούν στο να διαμορφώνεται και στα δικά μας μάτια αυτό που κάθε φορά βλέπει ο ήρωας (ένα δωμάτιο κενό, ένα σπίτι κανονικό, ένας χώρος… κάπου) και εξαιρετική η δουλειά στους φωτισμούς του καταξιωμένου Σάκη Μπιρμπίλη.

Συνολικά, εγώ δεν είδα μια κωμωδία, μάλλον μια κοινωνική παράσταση παρακολούθησα, με ψήγματα φάρσας, που ελαφραίνουν κάπως το σύνολο. Με τα δυνατά της σημεία (ερμηνεία κ. Φασουλή, σκηνικά-φώτα) και τις πιο υποτονικές στιγμές της (που δικαιολογώ, καθότι ήταν πρεμιέρα και υπάρχουν εκατοντάδες ελαφρυντικά για άπαντες), που σε μένα που δεν έχω αντιμετωπίσει κάποιον με άνοια στην οικογένεια, με έκανε να δω αλλιώς όσες περιπτώσεις κατά καιρούς έχω ακούσει στον περίγυρό μου. Με πολύ περισσότερη αγάπη προς τον νοσούντα και το συμπέρασμα πως κι αυτοί οι άνθρωποι, σε αυτή την κατάσταση, μπορεί να κουβαλάνε έναν πλούτο συναισθημάτων για τους οικείους τους, τα οποία δε μπορούν να εκφράσουν όπως θέλουν. Ίσως με την κατάλληλη ενημέρωση κι εκείνοι να μπορούν να τα ανιχνεύουν καλύτερα, κατανοώντας παράλληλα πως δεν ζήτησε ο άνθρωπός τους να βρεθεί σε αυτή την κατάσταση και πως στη ρόδα της ζωής ίσως είμαστε αύριο εμείς στη θέση του…

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.