Eίδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘MAMMA MIA’ στο Θέατρο Badminton

Καλοκαίρι 2008… βραδάκι, εγώ και το κορίτσι στην “Ελένη” (κι επειδή δε γνωρίζεις τι εστί, είναι ο πιο παλιός θερινός κινηματογράφος στο νησί μου, τη Λευκάδα), έχουμε δει απο το πρωί που φεύγαμε για την παραλία ότι Π-Σ-Κ παίζει το Mamma Mia! Περτικαλάδες Φάντα και τσιπς Τσακίρη ανα χείρας (όπως παλιά, που μου τ’αγόραζαν οι γονείς μου) και θέσεις κοντά στο νυχτολούλουδο…. 2 ώρες μετα, με 2 τεράστια χαμόγελα (αυτί με αυτί δλδ), κατεβαίνουμε προς την παραλία, συζητώντας και λέγοντας “τυχεροί είμαστε που γίνονται ταινίες αυτά τα μιούζικαλ, γιατί εδώ στο Ελλάντα σιγά μην τα δούμε ποτέ!”

Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις, έλεγε η γιαγιά Μαρίνα, και τη θυμήθηκα αρχές φθινοπώρου, όταν λάβαμε το πρώτο δελτίο τύπου για το Mamma Mia! σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ χαράς, άρχισα να υπολογίζω ποια μέρα θα ήταν ιδανική να πάμε, να διαβάζω ξένες κριτικές για να δω τι έχει γραφτεί, είχα μπει σε κανονικό mood! Oύτε η μετάθεση της ημερομηνίας με χάλασε! Και επειδή, όταν κάνεις σχέδια, ο Θεούλης έχει τον τρόπο του να διασκεδάζει μαζί σου, ‘έσκασε’ η πρόσκληση για την πρεμιέρα! (εμπύρετος εγώ, μια από τα ίδια και το κορίτσι, αλλά ο κόσμος να χάλαγε δεν το χάναμε για τίποτα αυτό!) 

Κι ήγγικεν η μέρα και οι δυο μας, λαμπεροί και χαμογελαστοί (και φουλ χαπακωμένοι), στη σειρά να περιμένουμε να μας επικυρώσουν τα εισιτήρια. Μετά, κατευθείαν στη σάλα, για να μπούμε στο κλίμα. Ωραίες θέσεις, με τη σκηνή φάτσα, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Γέμισε το θέατρο, έκλεισαν τα φώτα κι άρχισε το υπερθέαμα. Παρότι είναι πασίγνωστο ότι με τις ξένες γλώσσες το έχω το θεματάκι μου, δε με δυσκόλεψε καθόλου το αγγλικό κείμενο (εντάξει, βοήθησαν κι οι υπέρτιτλοι κάποιες στιγμές). 

Είναι ό,τι αρτιότερο έχω δει ποτέ σε θεατρική σκηνή! Θαύμασα αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, για όλο αυτό που μας πρόσφεραν – οκ, είναι επαγγελματίες, αλλά χορεύουν, παίζουν, τραγουδάνε και δεν ξεφεύγει ούτε τρίχα. Είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή, μια υπέροχη παραγωγή που έχει ελληνικότατο θέμα, ωραία τραγούδια (ε, καλά, αυτό το ξέρεις ήδη!). Πολύ λειτουργικό το σκηνικό, που, σε πρώτη ματιά, το λες λιτό, και υπέροχη η δουλειά στις αλλαγές σκηνών (σαν χορογραφία ενταγμένη στο έργο).

– Έχεις καταλάβει πως είμαι fan και αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά γι’αυτό που έζησα. Αν δεν είσαι μέχρι σήμερα, αν το δεις, θα γίνεις κι εσύ!

– Γι’αυτό να πας να δεις αυτήν την παραγωγή μέχρι τις 15 Νοεμβρίου που παίζεται στην Αθήνα (δεν χάνονται τέτοιες εμπειρίες)!

– Μη βγεις απο το θέατρο και μου πιάσεις την μίρλα για τις δικές μας παραγωγές (άκουσα κάτι τέτοια – με τα μέσα που έχουν σήμερα, με τη δεδομένη οικονομική κατάσταση, κάνουν θαύματα οι δικοί μας θεατράνθρωποι).

– Μην ανοίξεις το κινητό την ώρα της παράστασης (είναι πολύ λάθος και δε σέβεσαι τους ηθοποιούς – τώρα αν είσαι γουρονόπετσος σαν τις δύο λεβέντισσες στην πρεμιέρα, που η κυρία με το κόκκινο λέηζερ “βαρέθηκε” να σημαδεύει, εντάξει, αυτό με ξεπερνάει και δεν περιγράφω άλλο…)

– Μη φύγεις πριν ανάψουν ολα τα φώτα – δεν τελειώνει με το γάμο η παράσταση (καλά, δεν έχεις δει την ταινία;). Θα χάσεις τα καλύτερα!

Τέλος, να ευχαριστήσω την κοπελιά που καθόταν δίπλα μας και τραγούδαγε τους στίχους των τραγουδιών, και γενικότερα, με όλη αυτή την χαρά και το κέφι που έβγαλε, μας έφτιαξε ακόμη περισσότερο τη διάθεση!

Υ.Γ.1 Από τα πιο ευγενικά και εξυπηρετικά παιδιά, το προσωπικό του θεάτρου, από τους παρκαδόρους ως τις ταξιθέτριες (να τα λέμε κι αυτά!).

Υ.Γ.2. Εγώ γιατί τόσα χρόνια δεν είχα ξαναπάει στο Badminton;;;

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.