Eίδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Για όνομα…’ στο Θέατρο Αλίκη
Παρασκευή βράδυ, στο Σύνταγμα, μια συγκέντρωση 200 ατόμων είναι η αφορμή για τους φωστήρες της Τροχαίας, να κλείσει η πρόσβαση στο κέντρο και να περάσει όποιος θέλει να κινηθεί προς τα εκεί, τη δική του Μεγάλη Παρασκευή…. Εύγε τους για ακόμη μια φορά, που σκέφτονται το σύνολο των κατοίκων της πόλης και τις ανάγκες τους, πριν αποφασίσουν!
Έχεις ακούσει που λένε πήγαμε Ταύρο-Κυψέλη, μέσω Κορίνθου;
Ε, κάπως έτσι κι εμείς, βρεθήκαμε τη μοιραία Παρασκευή στο θέατρο Αλίκη – κι ευτυχώς που, λόγω της κατάστασης, είχαν καθυστερήσει κι άλλοι, γιατί θα χάναμε την παράσταση….
Αντιλαμβάνεσαι σε τι κατάσταση μπήκα στην αίθουσα. Στα πολύ άνετα καθίσματα, έφυγε το πρώτο στρώμα εκνευρισμού και, όταν άρχισε η παράσταση και κύλησαν λίγα λεπτά, είχα αποβάλλει πλήρως ό,τι είχε συμβεί προηγουμένως.
Κωμωδία εκ Γαλλίας, έχει γίνει και ταινία (δεν την έχω δει, καλύτερα έτσι), με θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις, τη φιλία, εν προκειμένω. Έξι άνθρωποι, που έχουν ισχυρούς ή πιο χαλαρούς φιλικούς δεσμούς, συναντώνται στο σπίτι ενος ζευγαριού και μια πλάκα ενός σχετικά με το όνομα που έχει επιλέξει για το γιο που περιμένει, ξετυλίγει μια σειρά καταστάσεων και παρεξηγήσεων, αποκαλύπτει μυστικά και κρυμμένα θέλω, σε μια βραδιά που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και όλα έχουν έρθει… τούμπα.
Στο πολύ όμορφο σκηνικό, που θυμίζει πραγματικό σαλόνι σπιτιού, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έστησε μια πολύ καλή παράσταση, με γρήγορο ρυθμό, παίρνοντας το 101% από τους ηθοποιούς που επέλεξε. Με τη βοήθεια του κειμένου, στήνει τον ιστό της φιλίας των ηρώων του κι εκεί προσθέτει μικρά αγκαθάκια σιγά σιγά, για να καταδείξει πως οι ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη κι αυτές των πολλών ετών… προϊστορίας, είναι κατι που θέλει συνεχή προσπάθεια, καθότι πρόκειται για πολύ εύθραυστο δεδομένο. Η κορύφωση κι ο τρόπος που επιλέγει να την παρουσιάσει, σου θυμίζουν καταστάσεις που σίγουρα έχεις κάποια στιγμή αντίστοιχα ζήσει.
Το ευτυχισμένο τέλος, που όλα τα πάθη έχουν αμβλυνθεί (χωρίς απαραίτητα να έχουν εξαλειφθεί), μπορεί να σου φανεί λίγο παράταιρο, αλλά, πες μου ειλικρινά, πόσες φορές δεν έχει υπάρξει ένα γεγονός τόσο δυνατό στη ζωή σου που να επισκιάσει όλα τα άλλα και να σε κάνει να πεις “ας πάμε παρακάτω, συμβαίνουν κι αυτά…”
Τα αγόρια της παράστασης ξεχωρίζουν ερμηνευτικά (κι όχι γιατί… υπερτερούν αριθμητικά των κοριτσιών). Με πρωτεργάτες τον Φάνη Μουρατίδη, που δίνει ρεσιτάλ, και τον Αντώνη Λουδάρο (πρώτη φορά τον είδα στη σκηνή) που αποτελεί την ήρεμη δύναμη της παραστασης. Πολύ καλός ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης και απο τις δύο κυρίες συναισθηματικότατη η πολύ αγαπημένη Βίκυ Σταυροπούλου (πόσες άραγε καταπιεσμένες κυρίες δεν ταυτίστηκαν μαζί της στο μονόλογό της;) και η Μαρία Κωνσταντακάκη απολαυστική, αν και μου φάνηκε λίγο εκτός ρυθμού των υπολοίπων (ή αυτή είναι η σκηνοθετική οδηγία, μιας κι η ηρωίδα της, είναι συζυγος ενός απο τον σκλήρο πυρήνα της παρέας, οπότε δεν υπάρχει η ίδια σχέση μεταξύ αυτής και των άλλων;).
Η παράσταση αυτή, παρότι μας έχει έρθει από το εξωτερικό, θα μπορούσε να είχε γραφτεί κι από κάποιο δικό μας συγγραφέα (αν αρχίσουμε να λέμε όλοι από μια ιστορία σχετικά με ονόματα μωρών απο τις οικογένειες μας και όσα έχουν, κατά καιρούς, συμβεί, τέσσερα έργα θα γράφαμε, όχι ένα) και είναι μια ρεαλιστικότατη απεικόνιση αυτού που ονομάζουμε ανθρώπινες σχέσεις.
Πίσω από τις μάσκες των ηρώων μπορεί οι πιο θαρραλέοι να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, με τις “πολιτικώς ορθές” επιλογές (αυτές που πρέπει γιατί έτσι πρέπει), την ευκολία που μπορούμε να λοιδωρήσουμε κάποιον που “τολμάει” να πιστεύει κάτι διαφορετικό από εμάς, όλα αυτά συνολικά τα μικροπράγματα που μας χαρακτηρίζουν και καθημερινά όλο και κάποιο βγάζουμε από την προσωπική εργαλειοθήκη μας και “χρησιμοποιούμε”…
Για τους προγόνους μας το θέατρο ήταν κάτι σαν καθαρτήριο – με τέτοιες πολύ καλές παραστάσεις στην πόλη, έχουμε την ευκαιρία να το δούμε κι έμείς έτσι… μπορεί να λείπουν τα πολλά λεφτά πλεον, αλλά δε χάνουμε τίποτα να πάρουμε μαθήματα και να επιχειρήσουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας.
Περισσότερα εδώ.
