Eίδαμε την παράσταση ’80’s the musical’ στο Θέατρο Πειραιώς 131
Κυριακή πρωί ήταν που ήρθε κάλεσμα στο Πειραιώς 131 – να πάμε ή να μην πάμε; Άντε να πάμε… άνοιξα το τσαντάκι του Sport Billy, έβγαλα την πριονοκορδέλα, τη γυάλισα και, αφού τη φίλησα στοργικά, της ψιθύρισα: ‘Κούκλα θα γράψεις υπερωρίες απόψε!’
Αντιλαμβάνεσαι, εν πολλοίς, με τι διάθεση ξεκίνησα να παω στην παλιά μου γειτονιά, να δω τη συγκεκριμένη παράσταση (σημ. δεν είχα ξαναπάει στο θέατρο αυτό). Φτάνοντας εκεί, μου άρεσε αρχικά αυτό που αντίκρισα, όμορφο & περιποιημένο το θεατράκι. Και ωραία αναπαυτικά καθίσματα και καλή θέση – κομπλέ δλδ!
Ξεκίνημα με τους Αλχημιστές (είχαν κάνει ένα σουξεδάκι μια φορά με τον Καρρά κι έτσι τους ήξερα), που ομολογώ ότι μου άρεσαν αρκετά στα χιτάκια των 80’s που επέλεξαν για να μας βάλουν στο κλίμα – συνολικά σαν απόδοση τα παιδιά είναι εξαιρετικά!
Σκηνικό αρχής, μια ντίσκο της εποχής (λίγο πριν μετονομαστούν σε club) εν έτη 1988 (πρωτοχρονιάτικο πάρτυ με όλους τους πρωταγωνιστές επί σκηνής – το έργο μάς πάει χρονικά μέχρι την Πρωτοχρονιά του 1990, που τελειωνει η δεκαετία). Storyline βιντεοκασέτας εποχής – αγόρι αγαπάει κορίτσι, αλλά δεν τον θέλει ο αδερφός της, το κορίτσι έχει κρυφό όνειρο να γίνει τραγουδίστρια, υπάρχει η “τρελή” φίλη που βοηθάει, η φυτούκλα που θα μεταμορφωθεί σε κύκνο, οι κολλητοί του αγοριού που είναι ψιλοκάφροι, μια ωραία ατμόσφαιρα δλδ (έκλεψα κι εγώ την ατάκα)… ευτυχές τέλος φυσικά (γιατί, έτσι δεν τελειώνουν διαχρονικά οι περισσοτέρες ελληνικές ταινίες;).
Εντόπισα στην παράσταση κάποια μικρά θεματάκια, που δικαιολόγησα λόγω της καλής διάθεσης των συντελεστών να παρουσιάσουν μια πλήρη εικόνα του τότε:
– Τρύπες, Σιδηρόπουλος και λίγο μετά, Σαλαμπάσης με άλλα λαϊκά είδωλα της εποχής που ακούγονται στην παράσταση, αρχικά δε μου καλοκάτσαν (σαν δοκιμή αποχυμωτή, ρίξτα όλα μέσα να δουμε τι θα βγει μου φάνηκε), αλλά μετά, όταν θυμήθηκα λίγο τις μέρες εκείνες, δεν ήταν πολύ μακριά από αυτό που πραγματικά συνέβαινε σε πολλά ελληνικά σπίτια, που έπαιζε ένας μουσικός αχταρμάς… κι ακόμα συμβαίνει (διαβάζαμε Μάρκες και, μόλις τον κλείναμε, πεταγόμασταν στο βιντεο club -ένα απο τα πολλά- της γειτονιάς, όπου λάμβαναν χώρα τέτοιοι διάλογοι: ‘Τσάκω έναν Τσάκωνα, ένα Ψάλτη και ένα Μουστάκα για μας και ένα Μιχαλόπουλο κι ένα Γαρδέλη για τις γυναίκες’ – ΄Δεν έχω Ψάλτη, να σου βάλω ένα καινούριο με λύκεια που μου είπαν ότι έχει πλάκα;’).
– Ατυχείς κάποιες επιλογών τραγουδιών για να αποδοθούν από τους πρωταγωνιστές (Δεν μπορούσαν να τα υποστηρίξουν κάποιοι καθόλου και, επίσης, πολύ καλή φωνή, όπως την άκουσα, η Φουρέιρα, αλλά μην της δίνετε να πει Bonnie Tayler, και μάλιστα εις διπλούν γιατί, όσο και να σκίζεται η κοπέλα, δεν μπορεί να το βγάλει – αντιθέτως σε άλλα ποπάκια της εποχής τα είπε πάρα πολύ ωραία). Επίσης κομμάτια από τα 70’s άλλαξαν δεκαετία!
– Πολύ φτωχή σκηνογραφία… το σκηνικό με τους καθρέφτες και τα modular φωτεινά κουτιά δεν ήταν ό,τι καλύτερο γι’αυτήν την παράσταση. Λίγη επιπλεον φαντασία την ήθελα!
Υπήρχαν όμως και πολλά θετικά:
– Kαίτη Γαρμπή. Εμείς με την Καίτη μεγαλώσαμε, οπότε της έχουμε μια σχετική αδυναμία, και είναι από τα δυνατά χαρτιά του εγχειρήματος. Δείχνει ότι περνάει καλά, κάνοντας κάτι που δεν το γνωρίζει, αλλά το έχει δουλέψει πολύ. Επίσης, τι φωνάρα έχει αυτή η γυναίκα, είτε όταν τραγουδάει είτε όταν μιλάει!
– Ελένη Φουρέιρα – Ηβη Αδάμου: Tην πρώτη αποκλείεται στα μαγαζιά που εμφανίζεται να πάω να ακούσω ποτέ, όμως θα ήμουν εμπαθής, αν δεν παραδεχόμουν πως έχει κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει, η φωνή της είναι αρκετά καλή και έχει πατήσει τρελή δουλειά για να σταθεί στο σανίδι. Τηρουμένων των αναλογιών, ήταν ευχάριστη έκπληξη.
Την έτερη Καππαδόκισσα, δεν την πολυπαρακολουθώ επίσης (είναι και πιο χαμηλών τόνων, οπότε, ούτε κουτσομπολιά τυχαίνει να διαβάσω γι’αυτήν), αλλά ήταν το απόλυτο crush της βραδιάς από τις τραγουδίστριες για μένα. Το κορίτσι αυτό είναι μάλλον πολυτάλαντο, καθώς και άνετη ήταν στην πρόζα της και απέδωσε καλά την ηρωίδα και μες το χαμόγελο ήταν στο δεύτερο μέρος που έδειχνε ότι διασκεδάζει σε αυτό που κάνει.
– Χάρης Χιώτης. Ότι είναι πολύ καλός ηθοποιός το γνώριζα, ότι μπορεί να βγάλει τόσο γέλιο δεν το περίμενα. Ίσως η καλύτερη ερμηνεία από όλους τους επαγγελματίες ηθοποιούς, σε ένα ρόλο αβανταδόρικο μεν, όμως η γραμμή δε που χωρίζει την αποθέωση από τη γελοιοποίηση είναι πολύ λεπτή, και το απέφυγε με επιτυχία.
– Σταμάτης Γαρδέλης. Το διασκεδάζει αρκετά, ξαναζώντας κάπως αλλιώς την εποχή εκείνη, που ήταν το απόλυτο είδωλο στον κοριτσόκοσμο, και μου έβγαλε μια συγκίνηση στο παίξιμό του, για τον καιρό εκείνο.
– Η συνολική αίσθηση που σου βγάζει η παράσταση. Εμείς οι σαραντάρηδες μπορεί να μην τα καλοζήσαμε τα 80’s, αλλά αυτό που θυμόμαστε φέρνει πολύ σε αυτό που είδαμε επί σκηνής.
Εξαιρετική δουλειά στα ρούχα, κείμενο καλό για την περίσταση, με πολλές ατάκες από βιντεοταινίες της εποχής, που είχαν γραφτεί ιδανικά πάνω στον καμβά της ιστορίας, ωραίες μουσικές επιλογές (100%), χορογραφίες straight από τα 80’s, πολύ καλά δουλεμένες.
Βγήκα πολύ γελαστός από το θέατρο, πέρασα ένα υπέροχο βράδυ, διασκέδασα αρκετά, κάποιες φορές τραγούδησα σιγανά αγαπημένα τραγούδια, σε γενικές γραμμές πήρα πολύ περισσότερα από όσα περίμενα.
Για τους καλοπροαίρετους θεατές, που ψάχνουν κάτι να διασκεδάσουν, η παράσταση είναι SUPER! Δεν είναι ίσως η καλύτερη που θα μπορούσε να γίνει για τη δεκαετία αυτή, αλλά σου βγάζει μια τιμιότητα και δείχνει ότι οι συντελεστές της το έχουν δουλέψει πολύ για να καταφέρουν να παρουσιάσουν αυτό το αποτέλεσμα και τους αξίζουν συγχαρητήρια, καθώς οι εποχές δεν είναι κι οι καλύτερες για τέτοια εγχειρήματα (έλλειψη πόρων το πιο μεγάλο εμπόδιο).
Γύρισα σπίτι, μπήκα στο δωμάτιο, ξαναπακετάρισα την πριονοκορδέλα και έκατσα στο σαλόνι να συζητάω με το κορίτσι για εκείνες τις όμορφες μέρες της αθωότητας και όσα όμορφα μας θύμισε η παράσταση!
Υ.Γ1. Ρωτώ τον άγνωστο σχολιαστή γνωστής ιστοσελίδας που είδε την παράσταση, πού παίζει η τραγουδίστρια Demy… αδερφέ σε άλλο θέατρο πηγαμε εμείς; Κι αν ναι, πες μου σε παρακαλώ πού αλλού παίζεται να πάω να το δω κι εκεί.
Υ.Γ2. Κι εγω αγαπάω πολύ κάποιους ανθρώπους, αλλά όταν είναι να γράψω για αυτούς, τα γυαλάκια με τις καρδούλες τα αφήνω στο συρτάρι. Δεν κάνει καλό σε κανέναν να τον αποθεώνουμε ό,τι κι αν κάνει… η αλήθεια σίγουρα τους βοηθάει περισσότερο.
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
