Είδαμε την παράσταση “Ζεϊμπέκικο” στο Studio Mαυρομιχάλη
‘Δε με μαντρώνει το κελι. Ο εαυτός μου με μαντρώνει… αυτή είναι η φυλακή μου’
Σε μια φράση κλείνεται όλη η σοφία του (αντι)ήρωα αυτής της παράστασης – ο Λευτέρης ένας λαϊκός συνθέτης, από τους τελευταίους αυθεντικούς που έχουν απομείνει σήμερα, βγαίνει απο τη φυλακή και επιστρέφει στην αγαπημένη του.
Όχι στο σπίτι του, αλλά στην πρωην σύζυγο που ποτέ δεν έπαψαν να αγαπάει ο ένας τον άλλο…. και γιατί δεν είναι μαζί;
Ένα ακόμη λάθος στο βουνό των λαθών που έχει κάνει ο ήρωας, ένας άνθρωπος που πιστεύει πως και τα λάθη σου πρέπει να τα κάνεις σωστά, για να είναι ολοκληρωμένα. Το λάθος γίνεται στάση ζωής και κάποια στιγμή το βάρος αυτό τον πλακώνει….
Είναι η ιστορία ενός παιδιού που ξεκίνησε απο το πουθενά και βρέθηκε να γίνει μεγάλος συνθέτης. Με μόρφωση μόνο τα βιώματά του, γοητεύει με τη στάση του και το χαρακτήρα του τις γυναίκες της ζωής του. Κι αυτές θυσιάζουν τα πάντα για να μπορούν να είναι δίπλα του.
Με ξεσπάσματα, όταν ο Λευτέρης απουσιάζει, μας κοινωνούν όσα χρειάζεται να κάνουν για μένουν κοντά του – δεν τις εξαναγκάζει κανείς, από επιλογή. Η πρώτη που μονολογεί συχνά ‘ξέρεις τι δύσκολο που είναι να ‘σαι γυναίκα του Λευτέρη’ και η ύστατη η κόρη της δεύτερης συζύγου που γίνεται αιτία για το κακό και ζητάει να την ακούσει και να την καταλάβει, να της δώσει το δικαίωμα στο λάθος…
Ο Λευτέρης μου θύμισε έντονα τον Ακη Πάνου και κάποιες φορές στα λόγια του που προβάλονται σαν συνέντευξη στο τοιχο, μέσω κομματιών απο βιντεοσκόπησεις, το Στέλιο Καζαντζίδη. Το λαικό στοιχείο με τραγούδια αγαπημένα διαχρονικά είναι έντονο, αφού η ορχήστρα των 2 εξαίρετων μουσικών (μπουζούκι-κιθάρα) που συνοδεύει-ντύνει την παράσταση παρεμβαίνει με τραγούδια που δένουν κάθε στιγμή με τα δρώμενα στην σκηνή…
‘Ανοιξε γιατί δεν αντέχω’ στην αρχή όταν αποφυλακίζεται για λόγους υγείας ο Λευτέρης και τον βλέπουμε μπροστα στην πόρτα του παλιού(;) του σπιτιού- ‘Ασπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω’ στο τέλος της παράστασης. Με πολλά ακόμη αγαπημένα ζεϊμπέκικα του παλιού καιρού, βαριά, αντρίκια που ταιριάζουν στον κεντρικό χαρακτήρα.
Το τι ακριβώς συνέβη και έφτασαν τα πράματα στο σημείο μηδέν, ο ήρωας δε το φανερώνει ποτέ… ακόμα και την ώρα που εμμέσως το μαθάινουμε εμείς, ο ίδιος κρατάει την ίδια στάση…. αποξενωμένος και έχω γνώση της απομόνωσης που έχει περιέλθει απο δική του ευθύνη ψάχνει την ‘έξοδο’ ως σωτηρία… δεν επιζητά να διορθώσει τίποτα παρότι γνωρίζει… δε θέλει να αλλάζει ούτε μια κουκίδα στο βιβλίο της ζωής του, όπως το έγραψε μέχρι σήμερα.
Ένας ήρωας που το μόνο που ζήταγε ήταν να τον αγαπούν, όμως το ζήτησε με λάθος τρόπο; Στο ρώτημα αυτό η απάντηση δίνεται απο τον καθένα μας κι όχι απο το έργο.
Ερμηνευτικά ο Λευτέρης πρέπει να είναι ρόλος ταύτισης-ζωής για το Γιώργο Νινιό. Συγκλονιστικός πραγματικά σε αυτό που κάνει! Απο κοντά και η Στέλλα Κρούσκα (αποκάλυψη για μας καθώς την βλέπαμε πρώτη φορά) στο ρόλο της πρώτης συζύγου, δείχνει τόσο εύθραστη και τόσο εξαρτημένη απο το Λευτέρη που δε μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου απο πάνω της. Τέλος η Ρένα Κουμπαρούλη, φετινή προσθήκη στη διανομή, πολύ καλη ως το πρόσωπο κλειδί της ιστορίας.
Σκηνοθετικά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το Φώτη Μακρή που παρουσίασε μια ολοκληρωμένη πρόταση χρησιμοποιώντας το ταλέντο των ηθοποιών και τα μέσα που του παρέχει ο χώρος.
Τα καλύτερα της παράστασης συμβαίνουν μετά το τέλος της! Για τουλάχιστον μιάμιση ώρα οι συτελεστές του έργου – ηθοποιοί, μουσικοί κι ο σκηνοθέτης- παίζουν ζωντανά παλιά αγαπημένα τραγούδια δίνοντας μια ατμόσφαιρα κεφιού, γλεντιού άλλης εποχής κι όμορφης παρέας. Σε αυτό βοηθάνε και τα τσίπουρα που κερνάει το θέατρο όσους παραμείνουν και συμμετέχουν!
Μια παράσταση ψυχής που προχωράει και πέρα απο αυτο με τα δρώμενα μετά, μια πρόταση ξεχωριστή στην πόλη που σίγουρα θα ξανατιμήσω μέσα στην σεζόν! (χωρίς αυτοκίνητο αυτή την φορά γιατί και το παρκάρισμα είναι δύσκολο στην περιοχή και για να πιούμε λίγο παραπάνω!)
