Είδαμε την παράσταση ‘Υπόγειο’ στο θέατρο Olvio
Ένα ανδρόγυνο.
Μια σχέση εξάρτησης.
Μια εξαφάνιση.
Αναζήτηση.
Μυστικά που βγαίνουν στο φως.
Λύτρωση ή μήπως κάτι άλλο;
Αν θα έπρεπε, σε 15 λέξεις, να συνοψίσω, χωρίς να πω πολλά για το έργο καθαυτό, τα προαναφερόμενα πιστεύω ότι περικλείουν το όλον. Ένα ζευγάρι που κρύβει πολλά μυστικά ο ένας από τον άλλον, ξαφνικά χωρίζεται και ο σύζυγος, στην αναζήτηση της συντρόφου του, βρίσκει ένα περίεργο σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά, με έναν “ιδιαίτερο” ιδιοκτήτη.
Θα μπει μέσα, θα γνωριστεί μαζί του και θα του αποκαλύψει πως γνωρίζει ότι εκεί βρίσκεται η γυναίκα του και πως γνωρίζει για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Θα τον απειλήσει πως θα τον καταγγείλει στην αστυνομία, αν δεν του αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Εκείνος θα αρνηθεί ότι γνωρίζει κατι. Μετά θα “ομολογήσει” πως όντως φιλοξενήθηκε εκεί η σύντροφος του συνομιλητή του, κατόπιν δικής της επιθυμίας, και γνωρίζοντας ακριβώς τι “προσφέρει” και πού μπορεί να οδηγήσει ένα τέτοιο παιχνίδι. Θα τον ενημερώσει ότι η συμπεριφόρα του έκανε την γυναίκα να νοσήσει από μια βαρύτατη μορφή κατάθλιψης και πως το υπόγειο του σπιτιού του, με όσα παρέχει, ήταν για εκείνη η μόνη λύτρωση.
Ο σύζυγος θα ξαφνιαστεί στιγμιαία και θα ανασύρει ιστορίες που θα υποστηρίξουν την εκδοχή του συνομιλητή του. Μάλλον έχει κι αυτός κάτι που τον βασανίζει. Σαν αράχνη ο ιδιοκτήτης του υπογείου, στήνει τον ιστό του, γνωρίζοντας λεπτομέρειες για το υποψήφιο θύμα, το οποίο, όπως μάλλον αποδεικνύεται απο την εξέλιξη, δεν βρέθηκε εκεί για το σκοπό που αρχικά ανέφερε, αλλά για δικούς του άλλους προσωπικούς λόγους….
Το Υπόγειο είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, όπου ο ισχυρός παίρνει τον ρόλο της γάτας και ο δεύτερος ρόλος του ποντικού πηγαίνει στον άλλο ήρωα. Μόνο που ο συγκεκριμένος ποντικός έχει επιλέξει, όπως θα αποδειχτεί, να παίξει το παιχνίδι, ελπίζοντας σε μια κάθαρση που ίσως δεν θα συνοδεύεται απαραίτητα από κάτι πιο ακραίο….
Οι δύο άνδρες ηθοποιοί στέκονται απέναντι και συζητούν. Οι πρώτες εντυπώσεις δείχνουν ότι ο σύζυγος κρατάει στο χέρι τον άγνωστο με τα ιδιαίτερα γούστα και είναι θέμα χρόνου να μην τον βλέπουμε τόσο σίγουρο…. γνωρίζει κάτι ο τόσο άνετος οικοδεσπότης ή είναι αλαζονικός εκ φύσεως; Μήπως γνωρίζει καλά τον εαυτό του, σε αντίθεση με τον φιλοξενούμενό του; Ίσως ναι, αυτό να είναι το κλειδί του υπογείου, αφού η κυνικότητα στη συμπεριφορά του, μετά την αρχική σύγκρουση, οδηγεί σε ομολογίες και στην ομαλή μετάβαση σε αυτό που εξαρχής ήταν ο σκοπός της επίσκεψης.
Ένα πολύ δυνατό έργο, που οφείλεις να παρατηρείς τα πάντα από το πρώτο λεπτό, είναι το ‘Υπόγειο’. Μικρές λεπτομέρειες, στις κινήσεις, στις σκιές, στα ρούχα, στις εκφράσεις, δίνουν τα μηνύματα που θα χρειαστείς για να αποκωδικοποιήσεις τα όσα θα δεις στην εξέλιξη. Μιλάει για τα μεγάλα μυστικά που κρύβουμε μέσα μας και τη διαχείρισή τους. Με όχημα την ακραία βια, που δεν παρουσιάζεται σε φυσική μορφή, αλλα περιγράφεται ως εικόνα (πράγμα που την κάνει ακόμα πιο αποκρουστική), δίνει δύο αρρωστημένες μορφές ανθρώπων, με βαρύτατες ψυχολογικές παθήσεις, ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να διαχειριστεί το κακό που έκανε σε κάποια στιγμή της ζωής του και το κουβαλάει μέσα του, ως μετεωρίτη, και ενός άλλου που δηλώνει ότι προσφέρει ανακούφιση από τέτοια βάρη, μέσα από μια επώδυνη διαδικασία λύτρωσης, με μόνη ανταμοιβή του, τη δυνατότητα να παρακολουθεί από κοντά το μαρτύριο και τον πόνο…
Δύσκολο εγχείρημα να καταπιαστεί κάποιος με ένα τόσο δυνατό έργο και να διαχειριστεί όλα όσα έχει σκεφτεί ο συγγραφέας του, ακροβατώντας σε πολύ λεπτές ισορροπίες. Αυτό το κατάφερε περίφημα η Νατάσα Παπαμιχαήλ, που έχει τον ρόλο και του πνεύματος της νεκρής συζύγου (με το κόκκινο φορεμα – συμβολισμός;) στην παράσταση.
Ο Χριστόδουλος Στυλιανού είναι ο σύζυγος που ψάχνει την εξαφανισμένη γυναίκα, ο ήρωας με τα κόκκινα παπούτσια (σημειολογικό αυτό), ο άνθρωπος που έχει το μεγάλο μυστικό και ψάχνει τον άνθρωπο με το μυστηριώδες υπόγειο για να πάρει τις απάντησεις του. Εξαιρετικός στον ρόλο του, επιβλητικός και δυναμικός στην αρχή, για να μετατράπει σε έναν εύθραυστο άνθρωπο, μόλις ο συνομιλητής του του τράβηξει τη μάσκα….
Ο Δημήτρης Μαύρος, μυστηριώδης και τρομακτικός, ήρθε και έγινε ο άνθρωπος με τα κόκκινα χέρια (έτερο σημειολογικό), ο άνδρας που προσφέρει τον πόνο ως μέσο ηδονής και κάθαρσης, ένας σαδιστής που ευαγγελίζεται “θεραπείες” για να εκπληρώνει την αρρωστημένη του επιθυμία…
Πολύ ωραία δουλειά στα παρελκόμενα-υποστηρικτικά της παράστασης, δηλαδή κίνηση, φώτα, μουσική και φυσικά κοστούμια, που βοήθησαν στο μέγιστο βαθμό για να βγει το πολύ καλό αποτέλεσμα της παράστασης.
Το ‘Υπόγειο’ είναι μια πολύ ξεχωριστή θεατρική πρόταση, που πραγματεύεται, με βασικό άξονα, την κατάθλιψη και το πώς την αντιμετώπιζουμε, μια σειρά από άλλα θέματα, όπως διαπροσωπικές σχέσεις, διαδίκτυο και χρήση του, αντιμετώπιση ακραίων συναισθημάτων. Δεν είναι τοποθετημένο σε συγκεκριμένο χωροχρόνο, δίνει απαντήσεις σε κάποιες ερωτήσεις σου, αλλά τα συμπεράσματα τα αφήνει σε σένα, όπως και την ελευθερία να διαφοροποιηθείς από την εκδοχή του συγγραφέα.
Στη δική μου εκδοχή, όλα αυτα συνέβησαν στο υπόγειο του μυαλού του ήρωα και στο υποσυνείδητό του – εκεί κατέβηκε, αφού ομολόγησε, όσα τον βάραιναν, στη γυναίκα του, η οποία δεν τα διαχειρίστηκε καθόλου και έφυγε (πέθανε ή όχι, δεν το εξετάζω) και εκεί ζει ο τιμωρός του, που θα του προσφέρει εξιλέωση από τις αμαρτίες του.
Αν θες να ζήσεις μια αρκετά δυνατή θεατρική εμπειρία, με πολύ καλές ερμηνείες και σκηνοθεσία, και προπάντως διαθέτεις γερό στομάχι και χρόνο για να κουράσεις το μυαλό σου μέρες μετά, να επιλέξεις να κατέβεις στο όμορφο Olvio και να παρακολουθήσεις αυτήν την παράσταση. Σιγουρα θα βγεις αποζημιωμένος για την επιλογή σου!
Περισσότερα εδώ.
Theodore A.K.A Evil Chef, Δεκέμβριος 2019
