Είδαμε την παράσταση ‘Yard Gal’ στο Vault
Το 1996, ένας απίθανος τύπος ονόματι Danny Boyle, μας παρουσίαε μια ταινία που αρκετοί κριτικοί της εποχής θεώρησαν σκουπίδι και ‘περιποιήθηκαν’ αναλόγως, αλλά την τίμησε δεόντως το σινεφίλ κοινό, και πλέον 20 χρόνια μετά μνημονεύεται ως ιδιαίτερα σημαντική. Στο ‘Trainspotting’, αυτό που είχε να κάνει με τα ‘σκουπίδια’ δεν ήταν η ταινία καθαυτή, αλλά οι ήρωές της, που η καθωσπρέπει κοινωνία είχε χαρακτηρίσει έτσι, παιδιά μιας παρακμιακής γειτονιάς, που είχαν ήδη στις πλάτες τους τον μισό ποινικό κώδικα και μια ροπή προς παντός είδους ουσίες και καταχρήσεις. Και οι 20χρονοι, τότε, πρωταγωνιστές, στο τέλος της διαλέγουν τη ζωή, κάνοντας μια προσπάθεια να ξεφύγουν από την κατάστασή τους (το πώς τα κατάφεραν, το δείχνει το φετινό φιλμ, που, επίσης, έχουν αντιμετωπίσει με τον ίδιο τρόπο οι ‘ειδήμονες’… (τελικά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ).
1998. Η 26χρονη, τότε, Ρεμπέκα Πρίτσαρντ, γράφει ένα έργο για τα κορίτσια στις λιγότερο φωτεινές συνοικίες του Λονδίνου και τον μικρόκοσμό τους. Οι ηρωίδες της, 16 και 17 χρονών, παιδιά με ανύπαρκτες οικογένειες, κακοποιημένα, που λειτουργούν ως συμμορίες και έχουν κι αυτά ροπή σε ουσίες και αλκοόλ. Φυσικά, για να αποκτούν τα προαναφερόμενα, θα κλέψουν και θα εκδίδονται.
Στη σκηνή του Vault, συναντήσαμε τη Μαρί και τη Μπου. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, που δέθηκαν πολύ, με μια βαθιά φιλία. Μας παρουσίασαν με τη δική τους γλώσσα (όχι τόσο σκληρή όσο θα ήταν στο πρωτότυπο κείμενο, αλλά προσαρμοσμένη στα δικά μας γλωσσικά στοιχεία), όλη τους τη διαδρομή. Ορφανοτροφείο, πατέρας που κακοποιεί την κόρη, συμμορίες κοριτσιών, κρατητήρια, κλαμπ, που η πρέζα κι οι φόνοι είναι μέρος της διασκέδασης, διεφθαρμένους μπάτσους, βαποράκια…. Και θάνατο… θάνατο που τον μυρίζεις, και που φλερτάρουν μαζί του καθημερινά τα πρόσωπα των ιστοριών που σου αφηγούνται τα δύο κορίτσια. Ανατριχιάζεις, βλέποντας πόσο αψήφιστα τόσο νέοι άνθρωποι τον αντιμετωπίζουν, και σου δένει κόμπο το στομάχι η περιγραφή εκείνης της κοπέλας που έπεσε από ύψος πολλών μέτρων και, όταν την μαζέψαν, δεν είχε πρόσωπο… Σε σοκάρει η περιγραφή ότι ένα νέο κορίτσι μαχαιρώνεται στη μέση του δρόμου και οι περαστικοί το αντιμετωπίζουν σαν το απόλυτα φυσικό φαινόμενο και πως οι ηρωίδες δε θέλουν καμιά βοήθεια από τον κόσμο γύρω τους (κι αν πεθάνει, σκέφτεσαι, αβοηθήτη· για να καταλάβεις από τα δρώμενα ότι δεν την ενδιαφέρει… δεύτερος κόμπος… πιο σφιχτός).
Το γεγονός αυτό που φανερώνει μια πραγματικότητα, που αγνοεί η ηρωίδα μας (Μαρί), αλλάζει τις δυναμικές και τη φυσική εξέλιξη του πράγματος (δλδ. εκδίκηση), ανατρέπει και τους ρόλους. Η προστατευόμενη Μπου γίνεται προστάτιδα για την απειλούμενη Μαρί και παίρνει τη θέση της στη φυλακή. Οι μέρες του εγκλεισμού και τα γεγονότα που θα διαδραματίζονται παράλληλα, οδηγούν τις ηρωίδες σε αποφάσεις που κοινό τόπο έχουν την προσπάθεια για ζωή. Μόνο, που σε αυτή την πορεία, οι δρόμοι που ακολουθούν είναι χωριστοί… Στο τέλος επανερχόμαστε στην αρχική σκηνή που τα δύο κορίτσια μας έχουν πρωτοσυστηθεί… δεν μπορείς να προσδιορίσεις ούτε τον τόπο, ούτε τον χρόνο. Εικόνες από τις μέρες εκείνες στην προβολή και οι δύο φίλες ξανά μαζί… τα καταφέραν και βρέθηκαν μετά από καιρό και μας είπαν την ιστορία της άγριας νιότης τους ή ήρθαν σαν πνεύματα να μας δώσουν τα μηνύματά τους, γιατί δεν ευοδώθηκε η προσπάθειά τους και συναντήθηκαν σε μια άλλη διάσταση ξανά, ελεύθερες από προβλήματα και εξαρτήσεις. Ατομικά, δεν κατάλαβα απόλυτα τι συνέβη, μιας κι όλη η αφήγηση γινόταν σε παρελθοντολογικούς χρόνους και τίποτα δεν πρόδιδει την κατάσταση τώρα… υιοθέτησα εκείνη τη στιγμή το καλό σενάριο, γιατί ήδη είχα δεχτεί μεγάλη δόση γεγονότων που χαλάνε τη διάθεση· τις επόμενες μέρες σκεφτόμουνα και το δεύτερο σενάριο. Μεχρι σήμερα, δεν έχω καταλήξει ακόμα ποια εκδοχή να διαλέξω και ποια πραγματικά θα ήταν η ιδανική για τα δύο κορίτσια… μακάβριο ναι, αλλά μπαίνω στη διαδικασία να υποψιάζομαι ότι ίσως αυτό να ήταν και μια αποδεκτή λύση της τραγωδίας…
Όπως αντιλαμβάνεσαι από τα προαναφερόμενα, δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη παράσταση. Δύσκολο εγχείρημα, που παρουσιάστηκε εξαιρετικά από τον Αλέξανδρο Σταύρου και τις ηθοποιούς του. Με μια γλώσσα πολύ ζωντανή και ωμή, έξω απο τα ‘καθωσπρέπει’, έρχεται και σου ‘τρίβει’ στην μούρη όλα αυτά που συμβαίνουν δίπλα σου και μπορεί να προσπερνάς ή να κάνεις πως δεν υπάρχουν. Φανταστική δουλειά από όλους όσοι δουλέψαν για την πάρασταση (φώτα, ρούχα, σκηνικά, προβολές), σε ένα είδος θεάτρου που δεν το έχουμε συνηθίσει. Αν σκοπός των συντελεστών ήταν όσοι παρακολουθούν την παράσταση να φεύγουν με αίσθημα ναυτίας και τέρμα προβληματισμένοι, για μένα το πετύχαν στο έπακρο… κι αν τολμάς να πεις ότι δεν είμαστε Λονδίνο και πως αυτά τα γεγονότα δεν συμβαίνουν στην πόλη μας, δεν θα διαφωνήσω απόλυτα μαζί σου, γιατί κι εγώ δεν τα έχω δει με τα μάτια μου, τα έχω ακούσει ότι διαδραματίζονται στα δυτικά της πόλης και ξέρεις όλα αυτα με μια παλίρροια μπορεί να βρεθούν έξω κι από την δική μας πόρτα ή ακόμη χειρότερα πίσω από αυτήν….
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και αν ήμουν λίγότερο ‘κότα’ θα τους τα έδινα και δια ζώσης… την επόμενη φορά!
Περισσότερα εδώ.
