Είδαμε την παράσταση ‘Χοντροί άντρες με φούστες’ στο Θέατρο Αλκμήνη

Ο τόπος κι ο χώρος του συγκεκριμένου θεάτρου είναι οικεία για μένα, καθώς στα Πετράλωνα μεγάλωσα και έζησα 32 χρόνια & στο Αλκμήνη έχω δει κάποιες από τις καλύτερες παραστάσεις, όσο χρόνια παρακολουθώ θέατρο. 

Έτσι, με πολύ μεγάλη χαρά, ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση να δω την παράσταση “Χοντροί άντρες με φούστες”. Τι φανταζόμουνα ότι θα δω το συμπεραίνετε εύκολα απο τον τίτλο – μια κωμωδία με κάποιους τύπους εύσωμους που ντύνονται κορίτσια! Ήξερα πως είχε ξανανέβει πριν 2-3 χρόνια η παράσταση με πολύ μεγάλη επιτυχία άρα η καλή βραδιά ήταν εγγυημένη.

Το λιτό σκηνικό του πρώτου μέρους με μπέρδεψε αρκετά ως προς αυτό που νόμιζα ότι θα δω – όμως η παράσταση με αποζημίωσε στο έπακρο! Οι άντρες του τίτλου είναι μια εικόνα της ηρωίδας Φίλις από την παιδική της ηλικία, που έχει παίξει το δικό της ρόλο στη μεταβασή της απο το παιδί στην ενήλικη ζωή και δεν έχουν ουσιαστική σχέση με την υπόθεση.

Έχουμε 4 ήρωες στην παράσταση που έχουν τα “θεματάκια” τους, τα οποία, μέσω ειδικών συνθηκών που δρομολογούνται, φτάνουν στον υπέρτατο βαθμό. Ο συγγραφέας πιάνει την “αγία” αμερικάνικη νεόπλουτη οικογένεια κι όσα συμβολίζει, και με εκπληκτικό μαύρο χιούμορ τα ξεγυμνώνει, δείχνοντας την προσποίηση και την φαυλότητα του ανθρώπινου είδους. Με σκληρές εικόνες, που δεν σου παρουσιάζονται ως έχουν στο σανίδι, αλλά σου υποβάλλονται μέσα απο τη δράση, η παράσταση κάνει το δρομολόγιο Παράδεισος – Κόλαση το βασικό οδικό άξονα που κινείται, χωρίς να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις συμπεριφορές που οδήγησαν ως εκεί, αλλά αφήνει τα συμπεράσματα στο θεατή.

Ερμηνευτικά, έχουμε 4 νέους ηθοποιούς σε μια παράσταση που έχει απαιτήσεις, οι οποίοι τα πηγαίνουν περίφημα. Ξεχωρίζει ο Μπίσοπ που έχει την μεγαλύτερη μεταστροφή και ταυτόχρονη “καταστροφή” και που, από ένα δειλό αγόρι, μετρέπεται σε ένα ψυχωτικό ενήλικο (πολύ τρομακτικός σε κάποιους μονολόγους του, με έπεισε ότι όντως είναι psycho), που αποδίδει το ρόλο του τόσο με το σώμα όσο και το πρόσωπο – ειδικά με αυτο το βλέμμα του τρελού!

Μετά η Φίλις, που η μικρή δόση τρέλας που έχει, μετά απο όσα περνάει στο πρώτο μέρος, χτυπάει κόκκινο και δημιουργεί μια ηρωίδα που μάλλον λυπάσαι και στεναχωριέσαι για την καταληξή της, γτ δεν είναι κακιά, απλώς έχει μια πιο “ελαφριά” θεώρηση των πραγμάτων.

Έπειτα Χάουαρντ και Παμ – εδώ έχουμε έναν σκληρό άνθρωπο που απολαμβάνει τη δύναμη που του δίνουν τα χρήματά του και μια επίσης τρελαμένη ηρωίδα που αντιλαμβάνεται τα πράγματα, φιλτράροντας τα μέσα από το δικό της φακό. Πολυ σουρρεάλ κάποιοι απο τους διαλόγους τους, που όταν τους βλέπεις στο σανίδι γελάς, ενώ, όταν τους κάνεις εσύ, απορείς γτ όλοι σε θεωρούν περίεργο….

Σκηνοθετικά δεν βρήκα κάτι εξεζητημένο, ούτε κάτι που να μου κάνει εντύπωση. Ακολούθησε το μέτρο που χρειαζόταν η συγκεκριμένη παράσταση και στα συν ότι, παρότι 2 ώρες, δε βαρέθηκα καθόλου. Το δεύτερο μέρος θα το ήθελα λίγο μικρότερο, γιατί πιστεύω ότι δεν θα επηρέαζε πολύ να μην μπουν κάποιες σκηνές. Και η μουσική επιμέλεια μου άρεσε και τη βρήκα πολύ σωστά ταιριασμένη με το έργο.

Συνοπτικά, αξίζει να δει κάποιος αυτή την παράσταση για την τρομερή δουλειά που έχουν κάνει τα 4 παιδιά που παίζουν (αν τους δείτε στο φουαγιέ μετά την παράσταση, θα καταλάβετε πόσο μεγάλη είναι η μεταμόρφωση στους ήρωες που ενσαρκώνουν, από αυτό που είναι πραγματικά). Είναι μια δηλητηριώδης μαύρη κωμωδία, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, που μπαίνει σε πολύ ευαίσθητα θέματα που μπορούν να συμβούν σε οικογένειες (εδώ συμβαίνουν όλα σε μια τέρμα δυσλειτουργική) και σε ψυχαγωγεί, ενώ παράλληλα σου περνάει υποσυνείδητα μηνύματα για τον κανιβαλισμό της σύγχρονης κοινωνίας που, επειδή είναι αναιμακτος, δεν σοκάρει τόσο όσο θα έπρεπε…

Περισσότερα για την παράσταση, τους συντελεστές και για κρατήσεις εισιτηρίων, στη δημοσίευσή μας εδώ.