Είδαμε την παράσταση ‘Victor/Victoria’ στο Pantheon
Στη συνέντευξη τύπου, ο σκηνοθέτης και οι συντελεστές μάς είπαν πως σκοπός τους ήταν, με το ανέβασμα αυτού του έργου, να κάνουν να φυσήξει λιγο αεράκι ‘Broadway’ και από την γειτονιά μας, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη εποχή για όλους, και να προσφέρουν ένα θέαμα στο κοινό που θα το ψυχαγωγήσει και θα το θυμούνται (για καλούς λόγους) για καιρό. Αν τα κατάφεραν ή όχι, δε θα σου πω, θα βγάλεις τα συμπεράσματά σου στο τέλος του κειμένου!
Αρχίζω, λέγοντας πως δεν έχω δει ούτε την κινηματογραφική μεταφορά του έργου, ούτε το ανέβασμα της αείμνηστης Αλίκης (δεν με πήγαιναν σε τέτοια θεάματα οι γονείς μου!), οπότε αυτή ήταν η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το έργο.
Μου αρέσει πολύ η εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία, η εποχή του Μεσοπολέμου, εκεί στη δεκαετία του ’30, λίγο μετά το κραχ του 1929 και στις παρυφές της ποταπαγόρευσης στην Αμερική, που έφερε στην Ευρώπη αρκετούς Αμερικανούς για ‘δουλειές’. Το Παρίσι, τότε, ήταν κάτι σαν την πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης και μπορούσε να συναντήσει κανείς σχεδόν τα πάντα.
Η ηρωίδα του έργου, σε αυτήν την πόλη, θα ψάξει να βρει την Ιθάκη της και, μέσα από μια σειρά γεγονότων, θα αποκτήσει πολύ περισσότερα από όσα φανταζόταν. Όλη αυτή η ιστορία θα ντυθεί με φανταχτερά κοστούμια, εντυπωσιακά ξενοδοχεία, πλούσια μαγαζιά και πολύ καλόγουστη μουσική τζαζ.
Η Εβελίνα Παπούλια είναι η ενσάρκωση της ηρωίδας που γίνεται άνδρας για να βρει δουλειά, ένας άνδρας που υποδύεται (θεωρητικά) γυναικείους ρόλους επί σκηνής, χορεύοντας και τραγουδώντας. Την έμπνευση αυτής της θεότρελης, πλην όμως αποδοτικότατης ιδέας, έχει ο Τόντυ, ένας gay καλλιτέχνης, που συναντά την ηρωίδα την πρώτη μέρα της στην πόλη, και σταδιακά γίνεται ο ιμπρεσάριός της – στο ρόλο του ο Γιάννης Ζουγανέλης. Το σχέδιο πάει μια χαρά, μέχρι που έρχεται ο έρωτας, στο πρόσωπο του Γιάννη Στάνκογλου – ένας Αμερικανός ‘επενδυτής’ που προαναφέραμε, γκάνγκστερ για τις κακές γλώσσες – οπότε οι επιλογές των ηρώων αλλάζουν άρδην…
Η Εβελίνα Παπούλια είναι πάρα πολύ καλή στο ρόλο του/της Victor/Victoria, έχει την άνεση και τη δυνατότητα να αποδώσει και κινησιολογικά και φωνητικά στο ρόλο. Επειδή έχει μια φυσική σεμνότητα, μας έλειψε λίγο εκείνο το ψήγμα θράσους, που απαιτούσε ίσως ο ρόλος της, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τη θετικότατη άποψή μας για την παρουσία της.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης ‘κουβαλάει’ το Γιάννη Ζουγανέλη, που όλοι αγαπάμε και γνωρίζουμε, οπότε μας είναι κάποιες φορές πολύ δύσκολο να τον μελετήσουμε πιο προσεχτικά. Στην παράσταση αυτή μου φάνηκε πως ήταν λιγάκι πιο ‘εξωστρεφής’ στην ερμηνεία του – ίσως να είναι και σκηνοθετική οδηγία – και στο δεύτερο μισό διέκρινα πως κατέβασε ρυθμό, αποδίδοντας με χάρη, παρόλα αυτά, το χαρακτήρα του.
Ο έτερος Ιωάννης, ο κ. Στάνκογλου έχει το παρουσιαστικό του Αμερικανού σκληρού άνδρα και την υποκριτική ικανότητα να υποστηρίζει ένα τέτοιο χαρακτήρα, όμως δε μπορεί να τραγουδήσει τόσο καλά. Στο σύνολο της παράστασης, αρκετές φορές, μου φάνηκε λιγάκι παράταιρος και μάλλον θα προτιμούσα κάποιον άλλον να δω σε αυτό το ρόλο.
Η εκπληξη της παράστασης είναι η Θεοδώρα Τζήμου (και το είχε πει η Παπούλια στη παρουσίαση – θα δείτε μια Τζήμου που θα κάνει την διαφορά!). Απίστευτα πολύ άνετη και σπιρτόζα, στον κόντρα ρόλο της Νορμα Κάσσιντυ, είναι η απόλυτη bimbo (που δε μοιάζει με καρικατούρα όμως) και όλη την ενέργεια και τη φρεσκάδα της ηρωίδας τη μεταδίδει απλόχερα στο κοινό, που την καταχειροκρότησε -δικαιωματικά- και γι’ αυτό κέρδισε από τους περισσότερους τα ευνοϊκότερα των σχολίων.
Επίσης, πολύς καλός ο Γιώργος Κοψιδάς, που τον είχαμε προσέξει στις τηλεοπτικές και θεατρικές του προηγούμενες δουλειές και ο διαχρονικά αγαπημένος Δημήτρης Φραγκιόγλου, σε έναν ρόλο κοντά σε αυτούς που τον έχουμε συνηθίσει, κυρίως τηλεοπτικά.
Για ακόμη μια φορά, μεγάλη υπόκλιση στο Μανώλη Παντελιδάκη, για την υπέροχη δουλειά που έχει κάνει στα σκηνικά της παράστασης. Οι δύο συντελεστές που για μένα αξίζουν τα περισσότερα συγχαρητήρια και, δυστυχώς, οι περισσότεροι τους παραβλέπουν είναι η Chali Jennings, για τις φανταστικές της χορογραφίες, και ο Αλέξιος Πρίφτης, για την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ζωντανής ορχήστρας.
O Aπόλλωνας Θεοχάρης, με την διπλή ιδιότητα του ενδυματολόγου – σκηνοθέτη, μπορώ να πω πως κέρδισε το στοίχημα και τις εντυπώσεις. Πολύ όμορφα και ταιριαστά τα ρούχα της παράστασης και σκηνοθετικά κατάφερε να παρουσιάσει ένα θέαμα που δε ζηλεύει τίποτα από ξένες αντίστοιχες παραγωγές και δεν έχω ξαναδεί εγώ μέχρι σήμερα στην Αθήνα από ‘ελληνικό θίασο’. Το όραμα που μας παρουσίασε στη συνεντευξη τύπου τού ‘βγήκε’ σε μεγάλο βαθμό, όπως κι οι επιλογές στους συνεργάτες για τη δημιουργία της παράστασης.
Η μόνη μου ανησυχία από την πρώτη στιγμή αφορούσε στη μετάφραση-απόδοση του ξενόγλωσσου κειμένου και την ‘προσαρμογή’ του στο σήμερα, όπως είχε λεχθεί. Δυστυχώς οι φοβίες μου δικαιώθηκαν και το κείμενο το βρήκα ‘ευκολάκι’ – με δανεικές εκφράσεις που… κάπου έχουν ξανακουστεί. Σε ορισμένα σημεία με ενόχλησε η αργκό και κάποιες λέξεις μου ακούστηκαν πολύ άσχημα και προσβλητικές για τους gay συνανθρώπους μας – παρακμιακό χιούμορ καφενειακού επιπέδου, με σκοπό να εκμαιευθεί το γέλιο εύκολα.(*)
Συνολικά, η παράσταση είναι πολύ καλή, σου γεμίζει το μάτι και σε καταδιασκεδάζει. Ίσως το καλύτερο μιούζικαλ που έχω δει, μέχρι στιγμής, και αξίζουν τα συγχαρητήρια στην παραγωγή, που υποστήριξε μια τόσο φιλόδοξη προσπάθεια. Ενα όμορφο υπερθέαμα, με την πιο δυνατή ομάδα στους χορευτές και μουσικούς αυτή την στιγμή σε θεατρική παραγωγή. Να το προτιμήσετε όσοι ψάχνετε κάτι για καθαρή απενοχοποιημένη διασκέδαση.
Περισσότερα εδώ.
(*)Δεν ξέρω αν η διαφορετικότητα των ανθρώπων είναι κάτι που οφείλουμε να το “περιποιούμαστε” με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλέσει γέλωτα (εγώ δεν είδα να γέλασε κανείς από τους γύρω μου…). Σήμερα οι gay, αύριο αυτοί με κάποια άλλη διαφορετικότητα και μετά απορούμε για την κρίση και τι μας οδήγησε σε αυτή και γιατί δε βλέπουμε φως, όταν αδυνατούμε να καταλάβουμε τα δέοντα… μεγάλο φαουλ της παράστασης, αυτό το κομμάτι, που ιδιωτικά το έχω ακούσει από αρκετούς (τώρα μη ρωτήσεις γιατί δεν το γράφουν…).
