Είδαμε την παράσταση ‘Βασιλιάς Ληρ’ στον Πολυχώρο Πειραιώς 260
Ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω όλοι αυτοί οι ‘θεατρικοί ειδήμονες’ που έχουν κατακλύσει τις σελίδες αριστερά-δεξιά και σχολιάζουν τα πάντα όλα, τι σπουδές έχουν (σχετικές με τ’αντικείμενο), αν τα παίρνουν από κάποιους (γιατί αν δεν τα παίρνουν και τόσο ξύδι το χύνουν ατελώς, μάλλον πρέπει να το κοιτάξουν…) και αν η κακοήθεια είναι αυτό που θεωρούν ως αποστολή τους στη Γη. Ο απόλυτος μηδενισμός δεν προσφέρει τίποτα και στην τελική, αν θεωρούν ότι αυτοί θα τα πράτταν καλύτερα ας σκηνοθετήσουν-παίξουν-γράψουν μουσική κι εμείς απο κάτω θα τους χειροκροτήσουμε και θα τους αποθεώσουμε στα κείμενά μας.
Εγώ δεν έχω θεατρικές σπουδές, δηλώνω απλώς θεατής που κρίνει με βάση αυτά που μου αφήνει κάθε παράσταση, κι αφού περάσουν λίγες μέρες για να αξιολογήσω καλύτερα ό,τι είδα. Επίσης μεγάλη ντροπή μου, που τόσα χρόνια δεν είχα πάει ούτε μια φορά στην Πειραίως 260 (γίνεται το Φεστιβάλ Αθηνών εκεί), γιατί νόμιζα ότι θα αντίκρυζα κάτι πολύ χύμα και κόντρα στην αισθητική μου.
Στο χώρο Δ, την προηγούμενη Παρασκευή, βρεθήκαμε για να δούμε το Βασιλιά Ληρ. Οι γνώσεις μου στο σαιξπηρικό κείμενο είναι αρκετά καλές κι είχα δει παλιότερα και μια κινηματογραφική μεταφορά του έργου – θεατρικό πρώτη μου φορά. Επιβλητικός ο χώρος του θεάτρου, πολύ μεγάλη σκηνή, και πάρα πολύς κόσμος! Ευγενέστατο προσωπικό, που μάλλον δεν είχε την εμπειρία διαχείρισης τέτοιου πλήθους.
Σκηνικό λιτό – έχω διαβάσει από πριν ότι ο σκηνοθέτης επιλέγει μια punk-rock-goth αισθητική στις παραστάσεις του – και στον τοίχο, στο βάθος, με τεράστια γράμματα προβάλλει ο τίτλος της παράστασης (στον ίδιο τοίχο στην διάρκειά της θα προβληθούν γραμματικά όλες οι καταστάσεις και τα συναισθήματα που αφορούν τα δρώμενα επί σκηνής). Υπέροχη η μουσική που ντύνει την έναρξη και, μετα τα πρώτα λεπτά, έχω ήδη ξεχωρίσει τα πρόσωπα που θα κερδίσουν ως το τέλος τις εντυπώσεις.
Αρχικά, ο πρωταγωνιστής Γιώργος Κιμούλης ως Ληρ, μου έβγαλε μια εσωτερικότητα και μια ωμή τρέλα στο παίξιμό του, αποφεύγοντας τις υπερβολες και έγινε ένα με τον ήρωά τουμ δίνοντάς μας μια μεστή ερμηνεία.
Επίσης πολύ καλή η Κόρα Καρβούνη, ως 1η κόρη του βασιλιά, που με έκανε να θέλω να ανέβω πάνω στη σκηνή να τη χαστουκίσω! Έβγαλε όλη την διπλοσωπία της ηρωίδας και συνεργάστηκε πολύ καλά με την άλλη κόρη που ενσάρκωσε η Στεφανία Γουλιώτη που μου άρεσε πολύ η κίνηση της και η υποχθονιότητα που έδειξε ως ηρωίδα.
Ο καλύτερος όλων, κατ’εμέ, ο Αργύρης Πανταζάρας στο ρόλου του “τρελού”. Αεικίνητος, με φοβερή σκηνική παρουσία, με ενθουσίασε με την ερμηνεία του και στις σκηνές των διαλόγων με το Ληρ, ως πιστός σκύλος-ακόλουθος.
Η τρίτη κόρη που ερμήνευσε η Πηνελόπη Τσιλίκα, δεν με έπεισε καθόλου και την βρήκα πολύ υποτονική και το αντίστοιχο θα το πω για το Δουκα του Κεντ – Γιώργο Γάλλο, που φαινόταν σα χαμένος μέσα στην παράσταση, και, όσοι δε γνώριζαν το έργο, απορούσαν τι ακριβώς κάνει (ερώτηση απο ζευγάρι δίπλα μας). Οι 2 γιοι του, Χάρης Τζωρτζάκης και Προμηθέας Αλειφερόπουλος – ο πρώτος έδειξε πιο ζωντανός και τράβηξε τα βλέμματα του κοινού, ενώ ο δεύτερος, με εξαίρεση το φιλοσοφικό διάλογο με το Ληρ, δεν άφησε στίγμα.
Σκηνοθετικά, μου άρεσε η προσέγγιση του θέματος κι η αξιοποίηση του πολύ μεγάλου σκηνικού χώρου. Με μπέρδεψαν λίγο 2 σκηνές που είχαν γυμνό (Χάρης Τζωρτζάκης στο πρώτο μέρος και Κόρα Καρβούνη στο δεύτερο), αλλά επειδή στις θέσεις που ήμασταν δεν ακούγαμε τόσο καθαρά, οπότε υποψιάζομαι πως κάτι έχασα που δικαιολογούσε αυτό. Για την σκηνή του Ληρ που γυρνάει γυμνός μέσα στο δάσος, θεωρώ ότι η υπερβολή χτύπησε κόκκινο στις αντιδράσεις των διάφορων σελίδων*, καθώς και στο αυθεντικό κείμενο, νομίζω, περιγράφεται έτσι ο βασιλιάς, ως συμβολισμός κάθαρσης απο την πρότερη ζωή του και εναρμόνισης με τη φύση.(παράγωγο της τρέλας που τον διακατέχει εκείνη την χρονική περίοδο) Το πρώτο μέρος είχε καλύτερη ροή απο το δεύτερο, που έστρωσε κάπως προς το τέλος.
Μουσική από τις ωραιότερες επενδύσεις σε παράσταση που έχω ακούσει, αλλά έχω μια υποψία ότι έγινε μια υπερβολή στη χρήση της (και στην εντασή της κάποιες στιγμές). Κουστούμια έρωτας, τα αγάπησα κυριολεκτικά!
Συνολικά, με τις όποιες αδυναμίες της, η παράσταση είναι ένα σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός για την πόλη. Έχω την αίσθηση πως, όσο περνάει ο καιρός, οι όποιες ερμηνευτικές ενστάσεις θα αναγνωριστούν και θα διορθωθούν απο τους συντελεστές (δεύτερη παράσταση ήταν, δικαιολογούνται κάποια σφάλματα). Για τους ανοιχτόμυαλους θεατές που αγκαλιάζουν τις διασκευές σε κλασικά έργα και έχουν θετική προδιάθεση επιβάλλεται να κατέβουν εδω στη γειτονιά μας και να δουν την παράσταση – οι υπόλοιποι ας πάνε κάπου αλλού…
Περισσότερα εδώ.
*Ήμαρτον πλεον με την επιδημία, να τραβήξουμε αναγνώστες. Το πρωί της μέρας που πήγαμε, παντού στις ελληνικές σελίδες έπαιζε το θέμα του γυμνού Ληρ, στην πρεμιέρα της παράστασης, με κάτι τίτλους που τους βρήκα, πέρα απο γελοίους, και αντιαισθητικούς. Ο ψευτοπουριτανισμός πουλάει δυστυχώς και είναι θλιβερό να λειτουργούμε σήμερα με μέτρα και σταθμά παλαιότερων εποχών (εδώ η μάνα μου, όταν έμαθε πως είδα την παράσταση με ρώτησε ‘είναι τόσο πορνό, όπως άκουσα;’… άντε τώρα να της εξηγήσεις ότι δεν πρέπει να πιστεύει ό,τι ακούει ή ακόμα χειρότερα να της πεις να πάει να δει ιδίοις όμμασι την πραγματικότητα).
