Είδαμε την παράσταση “Τσάρλι Τσάπλιν” στο Θέατρο Ακροπόλ

Οι “μικροί” μου κινηματογραφικοί ήρωες, που κουβαλάω από τα τρυφερά παιδικά μου χρόνια δεν είναι φανταχτεροί, ούτε είχαν να πουν πολλά ή, πιο σωστά, και να τα ‘λέγαν, εγώ δεν τ’ άκουγα. Κανείς δεν τα άκουγε γιατί πολύ απλά ήταν πρωταγωνιστές στον μη ομιλούντα κινηματογράφο. Μιλάω για το δίδυμο του “Χοντρού-Λιγνού” και τον Σαρλώ.

Λένε πως αυτά πως ως παιδί έχεις αποθηκεύσει στο υποσυνείδητό σου και οι εικόνες που σου τροφοδότησαν τη φαντασία, δύσκολα τα κρίνεις και τα έχεις περιβάλλει με ένα φίλτρο αγιοποίησης. Δε θα διαφωνήσω απόλυτα· όμως, μεγαλώνοντας και διαβάζοντας, απομυθοποίησα αρκετά ή μάλλον διαχώρισα τα πρόσωπα από τους ρόλους. Κράτησα όλα τα όμορφα των ηρώων στην οθόνη, αδιαφορώντας, εν μέρει, για το πώς λειτούργησαν στην προσωπική τους ζωή. Με πολύ μεγάλη προσμονή, περίμενα να δω επί σκηνής, στη μητρική μας γλώσσα, το έργο για τον Τσάρλι Τσάπλιν.

Τελειώνοντας η παράσταση, βγήκα απίστευτα γεμάτος! Αυτό που μόλις είχα παρακολουθήσει ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Μια εξαιρετική παράσταση, με σωστή ισορροπία δράματος και γέλιου, αρκετά πιστή στα γεγονότα και την ιστορία, χωρίς διάθεση στρογγυλέματος ή χαϊδέματος. Ίσως, λίγο, να θεωρήσω ότι τα του χαρακτήρα του ήρωα, εκτός κινηματογράφου, να μη φωτίστηκαν ιδιαίτερα (δύσκολος ως χαρακτήρας ο Τσάπλιν – ίσως και το πρωτότυπο κείμενο να μην εμβαθύνει), αλλά σε καμία περίπτωση δεν εντόπισα κάτι που να με ενοχλήσει. Ο Πέτρος Ζούλιας, κατ’εμέ, κερδίζει αυτό το μεγάλο στοίχημα, με μια απο τις ωραιότερες παραστάσεις που παίζονται στην πόλη.

Και το κερδίζει για έναν επιπλέον λόγο, που ακούει στο όνομα Θανάσης Τσαλταμπάσης. Ο αγαπημένος ηθοποιός μεταμορφώνεται στη διττή προσωπικότητα του ήρωα και αποδίδει σεμιναριακά τους δύο ανθρώπους που κατοικούσαν στο ίδιο σώμα. Σε κερδίζει τόσο πολύ με την ερμηνεία του, που σχεδόν ξεχνάς ότι βλέπεις αυτόν και όχι τον πραγματικό Τσάρλι Τσάπλιν! Από τις πολύ ευχάριστες εκπλήξεις φέτος αυτή η ερμηνεία, καθώς ομολογώ ότι, όταν πρωτοάκουσα το όνομά του ως πρωταγωνιστή, φοβήθηκα για το αποτέλεσμα. Χαίρομαι που διαψεύστηκα πανηγυρικά!

Στο πλευρό του ξεχωρίζει η Μαρίνα Ψάλτη, που υποδύεται την άρρωστη μητέρα του ήρωα και ο Γιώργος Κωνσταντίνου, που παρουσιάζει έναν αρκετά πειστικό Χούβερ (ο αρχηγός του FBI, εκείνα τα χρόνια, που δεν σταμάτησε ποτέ να καταδιώκει τον Τσάπλιν). Οι υπόλοιποι ηθοποιοί μου φανήκαν “τόσο όσο”, δηλαδή διεκπεραιωτικοί καθαρά, χωρίς να δω μια προσπάθεια για το παραπάνω, αλλά αυτό δεν είχε κάποια σημαντική επιβάρυνση στην παράσταση. Αν ήταν πιο “ενεργητικοί”, μάλλον θα παρέσυραν ακόμη πιο ψηλά το τελικό αποτέλεσμα. 

Ειδική μνεία στο μικρό αγόρι, που υποδύεται το χαμίνι (από την ομώνυμη ταινία), τον ήρωά μας στα μικρά του χρόνια, αυτό το κομμάτι που κουβαλούσε, ως άνθρωπος, όσα χρόνια έζησε και δεν απέβαλε ποτέ, όσα χρήματα κι αν απέκτησε. Ο μικρός είναι γλυκύτατος και πολύ ταλαντούχος.

Συνολικά, αν εξαιρέσω κάποια κομμάτια, που, λόγω θεματολογίας, κάπως μας κούρασαν (αν ήταν λίγο μικρότερα, δεν θα πείραζε κανέναν), η παράσταση είναι από αυτές που στον συνομιλητή σου λες “μην την χάσεις, να πας οπωσδήποτε να τη δεις!”. Αυτό προτρέπω και όλους εσάς, είτε αγαπάτε τον ήρωα είτε όχι (υπάρχουν τέτοιοι ανάμεσά μας;).

Περισσότερα εδώ.