Είδαμε την παράσταση ‘Tο Υπέροχό μου Διαζύγιο’ στον κήπο του θεάτρου Χυτήριο
“Φτιάξε” λίγο εικόνα… είσαι 50 ετών, έχεις ζήσει μια προστατευμένη ζωή στο σπίτι με την οικογένεια που έχεις δημιουργήσει και ξαφνικά, στο ξεκάρφωτο, πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως όλα όσα είχες δεδομένα πρέπει να τελειώσουν, γιατί ο σύντροφός σου χρειάζεται μια νεότερη ύπαρξη κοντά του για να ζει μαζί της (κι όχι μαζί σου, όπως προ ετών είχε υποσχεθεί).
Πες μου, λοιπόν, τα “παίζεις” ή όχι; Χάνεις τη γη κάτω από τα ποδαράκια σου ή όχι; Και για να δέσει η σάλτσα, πρόσθεσε και τη μετακόμιση του μοναχοπαιδιού σου, που ήταν μια παρέα, ένα στήριγμα, και έχεις έτοιμο το πιάτο της παράστασης που ανεβαίνει στο Χυτήριο.
Με υλικό μια συνηθισμένη κατάσταση (ζευγάρια να χωρίζουν, γιατί κάποιος από τους δύο θέλησε να “ξανανιώσει” με κάποιον καινούργιο -νεότερο κατά προτίμηση- σύντροφο), η Τζεραλντίν Άρον γράφει αυτόν τον μονόλογο και μας παρουσιάζει, με κωμικό τρόπο, τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει μια γυναίκα σε μια τέτοια κατάσταση – μόνη, χωρίς χρήματα, με έντονη την αίσθηση της απόρριψης, σε μια ηλικία που ορίζεται ως καμπή για τον άνθρωπο.
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου είναι η ηρωίδα του μονόλογου και αναλαμβάνει να μας διηγηθεί πώς βίωσε αυτό το απρόσμενο διαζύγιο, μέχρι το πού βρίσκεται η ίδια σήμερα. Σύντροφος επί σκηνής ο σκύλος της ηρωίδας, που λειτουργεί ευεργετικά τον πρώτο καιρο, ως παρέα στην Άντζελα (η χωρισμένη που λέγαμε). Μιλάει με τον τετράποδο φίλο της και συζητάει μαζί του (δεν είναι τρελή, προς Θεού· κι εμείς μιλάμε στις γάτες μας, και γενικώς το συνηθίζουν όσοι ζουν μαζί με ζωάκια συντροφιάς – αν μας απαντούν, δεν θα σας το αποκαλύψω!), ενώ τον βγάζει βόλτα στο πάρκο. Είναι η μόνη της συντροφιά στο σπίτι, βλέπεις.
Απευθυνόμενη στον κόσμο, ξεκινάει να μας περιγράφει το πρώτο σοκ, όταν ο Μαξ, ο σύζυγός της, μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι, αντί να γυρίσει σπίτι με τις βαλίτσες, επέστρεψε για να πάρει και τα υπόλοιπα πράγματά του, ανακοινώνοντάς της την απόφασή του να ζήσει μακριά της, με μια μεξικανή νεότερή της γυναίκα. Από αυτό το σημείο, αρχίζει η διαδρομή της Άντζελας ως προς την διαχείριση των νέων δεδομένων. Η “βοήθεια” που της δίνει η οικιακή βοηθός της, που συμπτωματικά είναι κολλητή με την αντίστοιχη βοηθό στο νέο σπίτι του Μαξ, ενημερώνοντάς την για ό,τι συμβαίνει εκεί, μάλλον την αποσυντονίζει και δεν την αφήνει να σκεφτεί καθαρά.
Η απαίτηση του Μαξ ή Κεφάλα, όπως συχνά – πυκνά στο εξής θα τον αποκαλεί η Άντζελα, να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα με το διαζύγιο, θα δώσει το τελικό χτύπημα στην μισοδιαλυμένη αυτοπεποίθησή της και θα τη βάλει σε μια διάθεση αυτοεπιβεβαίωσης, μέσα από διάφορα ευτράπελα περιστατικά. One night stand, που δεν ολοκληρώνονται, καθώς το σώμα της αρνείται να συμετάσχει, ένας απίθανος εργοδότης που θα αποδειχθεί ολίγον βιτσιόζος, μερικές επισκέψεις στους γιατρούς με συμπτώματα ασθενειών που έχει διαβάσει σε διάφορες πηγές, μια επίσκεψη σε ένα sex shop (με την ανακάλυψη, μετά, των “ευεργετημάτων” των ερωτικών βοηθημάτων) και μια μητέρα που προσπαθεί, με τον δικό της μοναδικό τρόπο, να της δώσει κουράγιο, είναι κάποια από αυτά που ζει, μέχρι να αποφασίσει, σχεδόν δυο χρόνια μετά τον χωρισμό, να γυρίσει τον διακόπτη.
Κάνει τη δική της δουλειά, ρυθμίζοντας παράλληλα ό,τι οικονομικές εκκρεμότητες είχε αμελήσει πριν, υπογράφει το περίφημο χαρτί του διαζυγίου – μετά από μια μικρή περιπέτεια υγείας του Μαξ, που της καλλιέργησε ψευδαισθήσεις, προτού η πραγματικότητα αποκαταστήσει τα πάντα – βρίσκει κανάλι επικοινωνίας με τη μητέρα της και τη φροντίζει μέχρι τον θάνατό της και, στην πιο άκυρη συνθήκη, ανακαλύπτει πως το στήριγμα που αναζητούσε τόσον καιρό υπήρχε ακριβώς μπροστά στα μάτια της, σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν πίστευε ότι θα μπορούσε αυτή να δει κάπως διαφορετικά, ενώ εκείνος δίσταζε να της αποκαλύψει τα συναισθήματά του!
Μια δροσερή πρόταση, καλοσκηνοθετημένη, με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, να ενδύεται την Άντζελα, αλλα και όλα τα περιφερειακά πρόσωπα που παρεμβάλλονται στη ζωή της, σε έναν μονόλογο που κρατάει σε ισορροπία το κωμικό με το δραματικό στοιχείο, παρουσιάζοντας αλήθειες που είναι βγαλμένες από τη ζωή. Υποκριτικά άψογη η κα Παλαιολόγου, κινείται διαρκώς στη σκηνή, χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα που της ρίχνουν, και αφορούν την κάθε ιστορία που θα αφηγηθεί, και την εγκαταλείπει για δύο μόνον αλλαγές κοστουμιού (αστραπιαίες!), ενώ έχει την άνεση να “παίζει” και με το κοινό, δίνοντας την εντύπωση ενός αυτοσχεδιασμού σε ελεγχόμενα σημεία του έργου.
Σκηνοθετικά, ο Δημήτρης Μυλωνάς επέλεξε ένα λιτό σκηνικό χώρο και προσέγγισε με ευαισθησία την ηρωίδα του έργου, δίνοντάς της στιγμές αυθεντικότητας, που το κοινό εύκολα θα αναγνωρίσει και θα ταυτιστεί. Αληθινή μοντέρνα σκηνοθεσία, που εξυπηρετεί στον υπέρτατο βαθμό την παράσταση. Όμορφα και λειτουργικά τα κοστούμια του Γιάννη Μερτζικώφ, υπέροχη η μετάφραση της Μαργαρίτας Δαλαμάγκα Καλογήρου, ωραίες οι μουσικές επιλογές (και λατρεμένοι Guns n’ Roses στον επίλογο).
Για τα καλοκαιρινά βράδια, η παράσταση στον κήπο του Χυτηρίου είναι ενα αναψυκτικό 75 λεπτών, που πίνεται μονορούφι και δεν σου προκαλεί καμία απόλυτως παρενέργεια, παρά μόνο σε διασκεδάζει και σε ψυχαγωγεί, δίνοντάς σου ένα βαθιά αισιόδοξο μήνυμα (ιδιαίτερα χρήσιμο τέτοιες μέρες που ζούμε), πως στις πιο δύσκολες καταστάσεις κι εκεί που πιστεύεις ότι έχεις πιάσει πάτο, αν έχεις ελπίδα και το παλεύεις, θα συντελεστεί ένα μικρό θαύμα και θα καλυτερεύσουν πολύ τα πράγματα!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2020
