Eίδαμε την παράσταση ‘Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα’ στο Τσάι στη Σαχάρα
(Αρχές Σεπτέμβρη του 2014 βρέθηκα πρώτη φορά στα Ιλίσια και στο Τσάι στην Σαχάρα – Ελεύθερο ζευγάρι η παράσταση… είχα ακούσει πολλά για τον πρωταγωνιστή και έπρεπε να κρίνω ιδίοις όμμασι. Λίγους μήνες αργότερα ξανά εκεί για τον ίδιο ηθοποιό ως Άρνυ… και πριν μια βδομάδα περίπου τρίτωσε το καλό… την ημέρα που θα δω κάτι κακό από αυτόν να δω πώς θα γράψω!)
Όλοι γνωρίζουμε τη Μόνα Λιζα ή Τζοκόντα, το διάσημο πίνακα στο μουσείο του Λούβρου. Η αλήθεια είναι πως όσες φορές κι αν έχουμε κοιτάξει τον πίνακα, δε μπορούμε να πούμε με σιγουριά τι είδους χαμόγελο είναι αυτό που στολίζει το πρόσωπο της διάσημης κυρίας… χαράς, θλίψης ή κάτι άλλο;
Ο κεντρικός ήρωάς μας στην πρώτη ανάγνωσή του, ενώ τον βλέπουμε στην σκηνή, μοιάζει με ένα άκρως εμμονικό άτομο – το σχέδιό του να επιστρέψει η κλεμμένη Μόνα στην Ιταλία, τόπο καταγωγής και των δύο και όσα γίνονται επ’ αυτού του σκοπού, δικαιολογούν την κρίση μας. Σε μια πιο προσεκτική ματιά διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα τέτοιο άτομο, αλλά και με έναν βαθύτατα συναισθηματικό νέο, που βλέπει στον πίνακα όσα συμβολιζει η Ιταλία μέσα στην ψυχή του. Ο πίνακας αποτελεί την οδό να δώσει στη χώρα του κάτι που νομίζει ότι της το χρωστάει… θα δώσει την ζωή του και απαλλαγμένος πια από τα σαρκικά δεσμά θα διαπιστώσει ότι η πατρίδα που είχε φτιάξει μέσα του, απλά δεν υπήρξε ποτέ…
Στην πορεία αυτή, γύρω απο τον πίνακα και τον ίδιο, θα βρεθούν διάφοροι άνθρωποι που θα χρωματίσουν την πλοκή, δείχνοντάς μας με τον τρόπο τους ο καθένας, γιατί οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές (η Μόνα Λίζα κι ο Βιτσέντζο Περούτζια), είναι τόσο ξεχωριστοί.
Πολύ καλή δουλειά από τη σκηνοθέτιδα κα Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, που πήρε από τους ηθοποιούς που συνεργάστηκε το καλύτερό τους και μας το πρόσφερε απλόχερα.
Ο Θωμάς Βούλγαρης αλλάζει πολύ γρήγορα ρόλους (πραγματικός χαμαιλεόντας) και προσωπικά τον απόλαυσα στη σκηνή του “καλλιτέχνη” που λοιδωρεί τον πίνακα, μια ενότητα του έργου πολύ χιουμοριστική.
Η Ελένη Φίλιππα, ακρως συγκινητική ως μάνα και πολύ καλή ως πρώην πόρνη, σε όλες τις εμφανίσεις της έλαμψε και μας έβγαλε μια πολύ τρυφερή συνολικά εικόνα.
Ο Γιώργης Κοντοπόδης με ξάφνιασε υπέροχα – σε ένα ρόλο απαιτήσεων, που εύκολα θα μπορούσε κάποιος άλλος να τον μετατρέψει σε μια καρικατούρα, μας υποχρέωσε να μην παίρνουμε τα μάτια μας από πάνω του. Φαίνεται πως έχει δουλέψει πολύ τον ήρωα και έχει σχεδόν ταυτιστεί μαζί του την ώρα της παράστασης. Ακόμη και τις στιγμές που είναι ακίνητος, παίζει με το πρόσωπο και τους μορφασμούς του (βρείτε μου πόσους ηθοποιούς παγκοσμίους φήμης ξέρετε που πετυχαίνουν κάτι τέτοιο), κρατώντας σε μέσα στο έργο. Η ευφυΐα που τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο μέσα από το ρόλο περνάει στο κοινό και σίγουρα επιβραβεύεται για τη δουλειά που αθόρυβα κάνει χρόνια τώρα. Απορώ πώς αυτός ο άνθρωπος δεν βρήκε μέχρι σήμερα θέση και σε πιο προβεβλημένους χώρους και μεγάλες παραγωγές, καθότι το αξίζει πολύ περισσότερο από άλλους συναδέλφους του…
Συνολικά, η παράσταση είναι από τις πάρα πολύ καλές δουλειές που έχω δει μέχρι σήμερα, αυτή τουλάχιστον την σεζόν, με βάση τα μέσα και τον χώρο που ανεβαίνει. Δεν μπορώ να την κατατάξω σε κάποιο είδος εύκολα, αλλά σίγουρα είναι ακρως διδακτική. Θα εκπλήξει όσους γνώρισαν τον πρωταγωνιστή στο ‘Ελεύθερο Ζευγάρι’, αλλά θα τους δείξει παράλληλα το πόσο καλός ηθοποιός είναι (τόσο, που κάνει ό,τι παίζει να φαίνεται εύκολο!).
Να πάτε να τη δείτε, για να γίνεται κι εσείς κοινωνοί των μυστικών του χαμόγελου της Μόνα Λίζα και για να περάσετε ένα πολύ όμορφο δίωρο.
Περισσότερα εδώ.
