Είδαμε την παράσταση ‘Το τρελό αίμα’ στο Θέατρο Τέχνης ‘Κάρολος Κουν’ (Φρυνίχου)

Θα ομολογήσω ότι την Αντζελα Μπρούσκου την είχα ακούσει από φίλους και δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ κάποια δουλειά της. Είχα διαβάσει κολακευτικά σχόλια για την παράσταση που σκηνοθέτησε στο Εθνικό και η αίσθηση που μου άφησε στην παρουσίαση του προγράμματος του Τέχνης το φθινόπωρο, ήταν τα 2 βασικά συστατικά που με ωθήσαν να απαντήσω θετικά στο κάλεσμα για την θέαση του Τρελού Αίματος.

Mπαίνοντας στο χώρο του θεάτρου, είδαμε την υπέροχη δουλειά των σκηνικών, που μου θύμιζαν κάτι απο μυστικό δείπνο, με βουκολικές προεκτάσεις και υποψιαστήκαμε πως αυτό που θα παρακολουθούσαμε, θα ήταν σίγουρα πολύ ξεχωριστό.

Κι όντως με το τέλος της παράστασης είχαμε γίνει κοινωνοί μιας ιστορίας γεμάτης σουρρεαλιστικά στοιχεία, που διερευνούσε τα όρια της αμαρτίας, λοιδωρούσε τον σύγχρονο καταναλωτικό τρόπο ζωής μας, έκλεινε το μάτι στην υποκριτική θρησκευτική προσήλωση και σου πέταγε ωμά στο τραπέζι αλήθειες και γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα σου, αλλά ΠΑΝΤΑ κανείς ούτε έχει δει ούτε έχει ακούσει…

Καταπληκτική δουλειά στο κείμενο της παράστασης, όπου συνδέθηκαν 2 διηγήματα του Παντελή Πρεβελάκη, κομμάτια από τα Μισοφέγγαρα του Γιάννη Κοντραφούρη και σκέψεις – ιδέες των συντελεστών, που αναδείχθηκαν από τη συνολική σκηνοθετική – εικαστική προσέγγιση της Άντζελας Μπρούσκου, που παρουσίασε, με μια goth αισθητική, τη δημιουργία της. Ιδανικό το πάντρεμα της μουσικής, από την Nalyssa Green, με τα δρώμενα επί σκηνής και πολύ καλή δουλειά στους φωτισμούς.

Σίγουρα ξεχώρισα το πρωταγωνιστικό δίδυμο Παρθενόπης Μπουζούρη – Διαμαντή Καραναστάση, που είχαν φοβερή χημεία μεταξύ τους και κάποιες φορές είχες την αίσθηση ότι οι 2 ήταν ενωμένοι σε ένα σώμα, και πολύ καλοί οι συμπρωταγωνιστές τους, Βασίλης Παπαγεωργίου, Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, που αθόρυβα υποστήριζαν με τις στιγμές τους την παράσταση.

Μια ξεχωριστή παράσταση, που σκοπός της είναι να σε παρασύρει σε βιωματικές εμπειρίες και στη δίνη σκέψεων, που προσωπικά θεωρώ από τις καλύτερες (σίγουρα στην πεντάδα) που είχα την ευτυχία να δω φέτος. Συστήνεται σε όσους δεν την έχουν παρακολουθήσει ακόμη.

Περισσότερα εδώ.