Eίδαμε την παράσταση ‘Το Πρόβατο’ στον κήπο του θεάτρου Χυτήριο
Το οικόσιτο πρόβατο (Ovis aries – Πρόβατον ο κριός), το πιο κοινό μέλος της οικογένειας των προβάτων (Πρόβατον – Ovis), είναι ένα μηρυκαστικό, τετράποδο ζώο, που πιθανότατα κατάγεται από τα άγρια πρόβατα mouflon της Νότιας και Νοτιοδυτικής Ασίας. Για την εξημέρωση των προβάτων υπάρχουν τεκμήρια στο Ιράκ, που χρονολογούνται από το 9.000 π.Χ. (Αυτά αναφέρει, ως εισαγωγικό σημείωμα, για το εξαιρετικό συμπαθές τετράποδο η γνωστή σε όλους Wikipedia).
Πρόβατο, στην καθομιλουμένη, αποκαλούμε συχνά – πυκνά και αυτόν που είναι καλοπροαίρετος σε βαθμό υπερθετικό, ώστε να μην αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του ή, ακόμη χειρότερα, αυτόν που τον πάνε σε κάποιου είδους “σφαγή” κι αυτός το διασκεδάζει! Με τον όρο “πρόβατο” χαρακτηρίζουμε και τον πολύ ήσυχο άνθρωπο που δεν προκαλεί και δε δημιουργεί προβλήματα.
Τι πρόβατο αφορά ο τίτλος της παράστασης; Κάτι που συνδυάζει όλα τα παραπάνω· βασικά την αναζήτηση του τέλειου θύματος!
Πάμε να παρουσιάσουμε λίγο, για τους μη μυημένους (που δεν έχουν δει την παράσταση), μια φωτογραφία της στιγμής – βλέπεις το εσωτερικό μια ταβέρνας (χάνι, σύμφωνα με το σενάριο) σε ένα χωριό, στο πέρασμα ενός δρόμου για μια μεγάλη πολιτεία, όπου η μοναδική απασχόληση των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και δη τα πρόβατα. Δεν το λες και το πλέον ειδυλλιακό μέρος για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του, ένα νέο κορίτσι, όπως η Μαρία, που έχει την ευθύνη της λειτουργίας του μαγαζιού, το οποίο ανήκει στο ιερέα του χωριού, που είναι και αδερφός της.
Ο ιερωμένος της ιστορίας θέλει να παντρέψει την αδερφή του με τον Μάρκο, έναν νέο του χωριού και σύντροφό του στις “κατεργαριές” που κάνουν σε περαστικούς από το μαγαζί… Τι ακριβώς κάνουν; Εντοπίζουν αν έχουν χρήματα και μετά, αφού τους μεθύσουν, τους κλέβουν στα χαρτιά! Μέχρι στιγμής, όλα τα θύματά τους είναι μικρής οικονομικής επιφάνειας, αλλά αιδιοδοξούν πως θα περάσει το σωστό “πρόβατο” (του τίτλου που λέγαμε) για να το “κουρέψουν” και να πιάσουν την καλή. Μια βραδιά στο μαγαζί παρουσιάζονται, όχι ένα, αλλά δύο υποψήφια θύματα, απολύτως ιδανικά με τα θέλω του παπά και του Μάρκου, με τη λεπτομέρεια πως ένας από τους δύο μπορεί να είναι ένας επικίνδυνος ληστής που κυνηγάει στην περιοχή η αστυνομία ή όχι· τι κάνει άλλωστε ένας ληστής σε μια ταβέρνα σε ένα τέτοιο μέρος… Το τέλος της βραδιάς αποδεικνύει ότι ο λύκος κρυβόταν μέσα στη στάνη πολύ καιρό πριν, καταστρώνοντας το σχέδιό του, αφού το πρόβατο της ιστορίας δε χρειαζόταν να έρθει ποτέ, αφού ήδη υπήρχε εκει!
Έξυπνη ιδέα και με πολύ ανατρεπτικό φινάλε, η πρώτη μου παρατήρηση, μόλις τελείωσε η παράσταση. Μου άρεσε πάρα πολύ ο σκηνικός χώρος (φοβερή σκηνογραφία με πολύ λίγα μέσα) που σε βάζει όντως σε αυτό που περιγράφει η υπόθεση του έργου. Τα ρούχα των ηρώων πολύ προσεγμένα επίσης, και στα λοιπά τεχνικά δεν υπήρξε κάτι που να ξενίσει το μάτι ή το αυτί (πολύ ωραίες και οι μουσικές επιλογές που έντυσαν κομμάτια της δράσης).
Η Κωνσταντίνα Δαούτη, η Μαρία της παράστασης, έδωσε μια αληθινή εικόνα ενός νέου κοριτσιού που ασφυκτιά στο χωριό και δε βλέπει την ώρα να εξαφανιστεί από εκεί. Η ανατροπή, που πρωταγωνιστεί στο τέλος, γίνεται μεγαλύτερη, καθώς σε καμία στιγμή οι θεατές δεν υποψιάζομαστε κάτι για τις σκέψεις της. Ο Γιάννης Ντάσιος υποδύεται τον ιερέα και αδερφό της – ήταν λιγάκι υποτονικός και δεν μας έβγαλε το δεύτερο πρόσωπο στον βαθμό που προσδοκούσαμε, που έρχεται σε αντιδιαστολή με το ράσο.
Ο Γιώργος Ήμερης είναι ο Μάρκος, το ταίρι του ιερέα στις λαμογιές. Υπέροχος στις σκηνές των χορών, λίγο αμήχανος σε κάποιες άλλες, συνολικά όμως έβγαλε αυτήν την κουτοπονηριά του ήρωά του. Ο Λεωνίδας Μικρόπουλος, στον ρόλο του αγνώστου που πρωτοεμφανίζεται στο μαγαζί και μεθάει με δύο ποτηράκια, ήταν απόλαυση! Από τους πιο ωραίους μεθυσμένους που έχω δει επί σκηνής, ολοκλήρωσε την παράσταση με μια δεύτερη ανατροπή και μια νέα περσόνα, και δικαίως πήρε μεγάλο μέρος του χειροκροτήματός μας. Τέλος, ο Μιχαήλ Άγγελος Δρόσος, στον ρόλο του περαστικού, που έρχεται να αγοράσει πρόβατα από την περιοχή και αποτελεί το ιδανικό θύμα για τους δύο φίλους. Διαψεύδει, όμως, τα όνειρά τους, καθώς τους προκύπτει κάτι άλλο (κι άλλη ανατροπή εδω) και στη συνέχεια “δίνει πόνο” ως πτώμα που πρέπει να απαλλαγούν από αυτό και εξαιτίας του βγαίνουν κι άλλα απλυτα στην φόρα, αλλά συντελείται και το απροσδόκητο, που αποκαλύπτει τι ακριβώς έχει συμβεί εδώ, για να ξεκινήσει ένα νέο παιχνίδι με νέους όρους ξανά.
Ο Θοδωρής Τούμπανος, μαζί με τους ηθοποιούς, έχει γράψει το κείμενο και ατομικά έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία. Το κείμενο καθ’αυτό έχει καλούς διαλόγους, σωστά ελληνικά και πολύ ωραία ροή. Οι ενστάσεις μου αφορούν στη σκηνοθεσία όμως… πολύ έξυπνο το να φτιάξεις ένα κείμενο με ανατροπές που βγαίνουν εκεί που δεν το περιμένει το κοινό, αλλά αυτό χρειάζεται να το περάσεις στην παράσταση με τέτοιο τρόπο, ώστε να ξαφνιάσεις το κοινό σου. Στην περίπτωσή μας υπάρχουν πανέξυπνες ανατροπές και αλλαγές, επειδή όμως η παράσταση δεν αποκτά ρυθμό σταδιακά και οι ηθοποιοί, που δίνουν το καλύτερο εαυτό τους, μοιάζουν να έχουν εντολή αυτόματου πιλότου, που τους στερεί τη δυνατότητα να ανεβάσουν ταχύτητα (κάτι σαν κόφτη δηλαδή). Δε γνωρίζω τι μπορεί να μη δούλεψε ή τι μπορεί να φοβήθηκε ως σκηνοθέτης, αλλά κάποιες φορές το πολύ γρήγορο κείμενο και οι εξελίξεις παρουσιάζονται επί σκηνής σε λάθος χρονισμό κι αυτό ξενίζει το μάτι. Θα προτιμούσα κάτι που θα ταίριαζε με τη ροη του κειμένου κι ας μην πήγαινε στο 100%.
Παρόλα αυτά, η εν λόγω παράσταση είναι μια πολύ τίμια προσπάθεια, από νέα παιδιά που τόλμησαν σε ένα πολύ περίεργο καλοκαίρι και έχω την αίσθηση πως οι καταστάσεις που διαμόρφωσε η υγειονομική κρίση, δεν έδωσαν στην ομάδα την ευκαιρία να δουλέψει όπως ακριβώς θα ήθελε. Είναι, ταυτόχρονα, και δείγμα του πώς αντιλαμβάνονται την τέχνη τους και πόσο την αγαπάνε. Δεν μετάνιωσα καθόλου που την παρακολούθησα και χάρηκα για όλα τα θετικά που προανέφερα και είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον, πιο έμπειροι και σε καλύτερες συνθήκες από τις τωρινές, μπορούν να μας δώσουν πολύ ωραίες θεατρικές δουλειές – νέοι είναι, το μέλλον τούς ανήκει και πρέπει να υποστηρίζουμε τα νέα παιδιά και όχι να βρίσκουμε αφορμές να δημιουργούμε αποδιοπομπαίους τράγους για να φορτώσουμε την κακή μας διαθέση ή τις τυχόν κακές μας μέρες στη δουλειά (είτε αυτή είναι η διοίκηση μιας χώρας ή μιας ταβέρνας, σε ένα χωριό με πολλά πρόβατα και λίγους ανθρώπους….).
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Αύγουστος 2020
