Είδαμε την παράσταση ‘Το Νυφικό Κρεβάτι’ στο Κηποθέατρο Παπάγου
Μια απορία που έχω, είναι γιατί το κρεβάτι στο δωμάτιο ενός νιόπαντρου ζευγαριού ορίζεται ως “νυφικό” και όχι ως κάτι άλλο, πιο κοινό του ζευγαριού; Η παρουσία του εκεί αφορά μόνο το κορίτσι, γιατί το αγόρι π.χ. είθισται την πρώτη νύχτα του γάμου να κοιμάται στο πάτωμα; ‘Η ό,τι τυχόν συμβαίνει αφορά αποκλειστικά και μόνο τη νύφη (ο γαμπρός, τι στο καλό ρόλο παίζει;).
Με χαλαρή διάθεση και με ευχές προς το σύμπαν για μια καλή θέση πάρκινγκ (Έλενα, ακολούθησα τη συμβουλή σου, να ξέρεις), ανήμερα μιας σημαντικής μέρας για μας, ανηφορήσαμε στην όμορφη γειτονιά του Παπάγου, για την πρεμιέρα της παράστασης “Το Νυφικό Κρεβάτι”. Φυσικά, οι προαναφερθείσες δεήσεις και δεν έπιασαν τόπο (μα, την ξέρω εγώ την τύχη μου!) και όλη μας η προσμονή για κάτι καλό εστιάστηκε στην παράσταση.
Πρώτη εντύπωση από το σκηνικό του έργου, πολύ θετική – ολόλευκο μεγάλο κρεβάτι με ασορτί έπιπλα κρεβατοκάμαρας και πολύ ωραία μουσική που έπαιζε από κάποιο cd το live κάποιου καλλιτέχνη… ώπα, μισό… κι αυτοί που χειροκροτάνε, χειροκροτάνε το cd; Αφού ξεπεράσαμε το πρώτο “σοκ”, διαπιστώσαμε ότι η μουσική έπαιζε ζωντανά και τραγουδούσε ο Αντώνης Παλαμάρης (που θα συνόδευε και στη συνέχεια την παράσταση με μουσικά θέματα και με το πασίγνωστο “Historia De Un Amor”, σε διάφορες εκτελέσεις, που είναι και το βασικό μουσικό θέμα της παράστασης· σας συστήνω να ψάξετε την πρώτη εκτέλεση του κομματιού, σε ρυθμούς bolero, από τον Παναμέζο τραγουδιστή, Carlos Almaran, πίσω στο 1956 – απλά μαγικό), ο οποίος μας γλύκανε την αναμονή και ήταν μια πανέξυπνη ιδέα!
Το έργο χωρίζεται σε 6 σκηνές – στιγμιότυπα ενός ζευγαριού. Από την πρώτη, που, ως νεόνυμφοι και αδαείς περί των… “ερωτικών”, βρίσκονται μαζί στο δωμάτιο, σε μια κατάσταση μέθης, ντροπής και σαστιμάρας, αλλά και προφανούς άγχους, μέχρι την τελευταία που, σε προχωρημένη ηλικία και αφού έχουν αποκαταστήσει τα παιδιά τους, αναχωρούν από το μεγάλο σπίτι για ένα μικρότερο, παραχωρώντας το σε ένα νέο ζευγάρι που ξεκινάει, όπως κι εκείνοι τότε, τη νέα κοινή τους ζωή. Σκηνές, που είναι πολύ προσιτές σε πολλά ζευγάρια, όπως η έλευση του πρώτου παιδιού, η κούραση από την τριβή της καθημερινότητας και της ρουτίνας, η “φρίκη” ότι μεγαλώνουν τα παιδιά και δεν είσαι πια το κέντρο του ενδιαφέροντός τους και η αντιμέτωπιση αυτής της συνθήκης, οι νέοι σύντροφοι που πάντα θα είναι λίγοι γι’ αυτά (ειδικά για τους μπαμπάδες που έχουν κόρες – πόσο γέλασα στη σκηνή που ο Ορέστης Τζιόβας αποκαλεί τον υποψήφιο γαμπρό τους, “σκαμπό” – ευτυχώς που εγώ είμαι ψηλός και τέτοιους χαρακτηρισμούς μάλλον τους απέφυγα).
Όλη η ιστορία στη διασκευή των Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου δίνεται με πολλή τρυφερότητα και μερικές παρεμβάσεις χιούμορ (χαρακτηριστική περίπτωση η αμοιβαία “δυσανεξία” μάνας νύφης και γαμπρού, με τον δεύτερο να κάνει βιτριολικά σχόλια γι’αυτήν σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται), και στα μάτια του κοινού περνάει σαν ένα παραμύθι που ο καθένας βρίσκει τις δικές του μικρές αναφορές. Ιστορικές αναφορές λίγο δύσκολο να βρει κάποιος (εκτός αν ειναι αιωνόβιος θεατής), αφού η ιστορία τοποθετείται στο Λονδίνο γύρω στο 1900 και διατρέχει ένα διάστημα 30 περίπου ετών, με αναφορές σε πρόσωπα του περιβάλλοντος του ζευγαριού (αρκετά από αυτά θα απασχολούσαν στο μέλλον τις επόμενες γενιές) και γεγονότα που συμβαίνουν τότε και επηρεάζουν τη ζωή τους.
Οι διάλογοι, που έχουν έξυπνες ατάκες, και ο ρυθμός που αποκτά η παράσταση την κάνουν πολύ ευχάριστη στην παρακολούθησή της. Σε αυτό βοηθάει η πολύ καλή σκηνική χημεία των δύο πρωταγωνιστών, Πηνελόπης Αναστασοπούλου και Ορέστη Τζιόβα. Με δυνατά σημεία, στα πιο συναισθηματικά κομμάτια του έργου η πρώτη και αντίστοιχα στα κωμικά ο δεύτερος, δημιουργείται μιας αίσθηση ισορροπίας και, στα δικά μου μάτια, μιας πραγματικότητας – δεν είμαστε συνεχώς κι εμείς, ως ζευγάρι, σε κοινή διάθεση και καθένας έχει τη δική του εκδοχή έκφρασης. Ερμηνευτικά, ήταν υπέροχοι και δικαίως κέρδισαν το πολύ ζεστό χειροκρότημα όλων μας.
Στα τεχνικά θέματα τώρα, κάποιες μικρές αστοχίες με τα χειλόφωνα, τις προσπεράσαμε, στη λογική ότι πάντα κάτι δεν θα δουλέψει σωστά σε μια πρεμιέρα (άλλες φορές το βλέπουμε – ακούμε κι εμείς και άλλες το αντιλαμβάνονται μόνο οι συντελεστές), αλλά όλα τα υπόλοιπα ήταν άψογα! Φανταστική ιδέα, ο βοηθός σκηνής, που, σε κάθε αλλαγή, με μια ξεχωριστή χορογραφία, διαμόρφωνε τον χώρο· καταχειροκροτήθηκε κι αυτός, καθώς ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό και άρεσε. Για τη μουσική τα είπαμε και πριν· πολύ ωραία φωνή, επίσης, ο Αντώνης Παλαμάρης.
“Το Νυφικό Κρεβάτι”, που σκηνοθετεί φέτος το καλοκαίρι και περιοδεύει στην Ελλάδα, ο Αλέξανδρος Ρήγας, είναι μια παράσταση γεμάτη από πολύ έξυπνες ιδέες, που δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Περνάει τα μηνύματά της και υμνεί τον έρωτα δύο ανθρώπων, που τους κράτησε μαζί σε όλα τα δύσκολα που πέρασαν, χωρίς να γίνεται υπερβολικά συναισθηματική, αλλά επιτυγχάνοντας την ισορροπία χιούμορ και συγκίνησης. Πολύ ευτυχείς που είδαμε αυτήν την εκδοχή, ενός έργου που είναι ιδιαιτέρως αγαπημένο για εμάς και προτείνουμε ανεπιφύλακτα να τη σημειώσετε στην ατζέντα σας και την παρακολουθήσετε.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021
