Είδαμε την παράσταση ‘Το έξυπνο πουλί’ στο θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις

Ο κύριος Ζορζ Φεντό είναι ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους θεατρικούς συγγραφείς που υπηρέτησαν το είδος της φάρσας. Πολύ παλιότερος από μας (καμια 150αρια χρόνια σχεδόν πίσω!), καταπιάστηκε με τα ευτράπελα που συμβαίνουν σε έναν γάμο (σε ό,τι έχω δει μέχρι σήμερα), με σκοπό να σατυρίσει την υποκρισία και τη νοοτροπία της αστικής τάξης των ημερών του. Όχι πως σήμερα που κοντεύουμε να εξαλείψουμε πλήρως τον διαχωρισμό των τάξεων (πλούσιοι – φτωχοί, δε χρειάζονται ενδιάμεσοι…), έχουν αλλάξει πολύ τα δεδομένα, απλά διαφοροποιήθηκαν κάποιοι παράγοντες (η απιστία και το κέρατο καλά κρατούν).

Πηγαίνοντας στο θέατρο περίμενα να δω ένα ακόμη ανέβασμα, κλασικό, με αναφορές στην εποχή που συντελούνται τα γεγονότα. Στη σκηνή μάς υποδέχτηκαν οι δύο σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές της παράστασης (Μάνος Βαβαδάκης και Γιώργος Κατσής), διαβάζοντάς μας αποσπάσματα από παλιότερα βιβλία με κανόνες καλής συμπεριφοράς (μας φανήκαν τόσο γελοία και υποκριτικά όλα αυτά, γνωρίζοντας πως πίσω από την τότε βιτρίνα γίνονταν αρκετές “ομορφιές”) που μας έφτιαξαν τη διάθεση για την παράσταση που θα ακολουθούσε. Πιστέψαμε, δε, πως θα πιανόταν ο θίασος από αυτά και θα τα κανιβάλιζε.

Φευ! Ο θίασος μπήκε και δεν ασχολήθηκε καθόλου με τέτοια θέματα… αντιθέτως σκόρπισε, από την πρώτη στιγμή, μια νότα ανανέωσης και μια διαφορετική προσέγγιση, πιο σημερινή, χωρίς λογοκρισία και μικροαστική συμπεριφορά και επί σκηνής. Ίσως κάποιες στιγμές, ακόμη κι εγώ να “ενοχλήθηκα” από την ελευθεροστόμια την ώρα της παράστασης, αλλά μετά αντιλήφθηκα πως στην καθημερινότητα κάπως έτσι δεν εκφράζομαι κι εγώ, οπότε προς τι αυτή η αντίδραση;;;

Η υπόθεση του έργου απλή – ένας αδιορθωτος γυναικάς, φλερτάρει μια κυρία στο δρόμο, την ακολουθεί μέχρι το σπίτι της, όπου εκεί αποκαλύπτεται πως είναι φίλος του άνδρα της (τότε οι κυρίες δε γνώριζαν τους φίλους των ανδρών τους… και σήμερα επίσης αρκετές!). Στην επιμονή του, η ηρωίδα δηλώνει πως ο μόνος τρόπος να ενδώσει είναι να την απάτησει ο συζυγός της. Φυσικά ο ζωηρούλης μας θα ψάξει να βρει τον τρόπο να παγιδεύσει τον φίλο του, ενώ στην πορεία θα μπλεχτούν στην ιστορία η γυναίκα του “θερμού αγοριού”, ένας εργένης φίλος τους – που ψάχνει να βρει τον έρωτα ματαίως, μια ερωμένη εκ Γερμανίας (φοριέται πολύ το γερμανικό κοστουμάκι) και θα δημιουργηθούν καταστάσεις ακραία αστείες (όπως σε μια φάρσα που σέβεται το κοινό της). Το τέλος θα βρει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, σε ανατροπή όσων περιμένεις με αυτά που έχουν διαδραματιστεί (είπαμε το happy end πουλάει διαχρονικά), αλλά δεν σε πολυπείθει πως όλα είναι τοσα αρμονικά – όπως θα παρουσιάζοταν σε παλιότερα χρόνια – ούτε πως δεν θα υποτροπιάσουν ξανά οι ήρωες (δύναμη της συνήθειας βλέπεις).

Πολύ ωραίο και λειτουργικό το λιτό σκηνικό, πολύ ωραίοι κι οι φωτισμοί της παράστασης. Υποκριτικά δε θέλω να ξεχωρίσω κάποιον, γιατί θα αδικήσω όλη την ομάδα που βγάζει πολύ κέφι και διασκεδάζει το κοινό. Είναι όλοι υπέροχοι! 

Σπεύσατε να δείτε μια νέα αιρετική ματιά σε ένα κλασικό κείμενο, από μια παρέα νέων ηθοποιών και δημιουργών, που προσεγγίζουν τα πράγματα από την ηλικιακή τους σκοπιά του σήμερα κι όχι όπως θα ήθελαν να δουν την παράσταση οι γονείς τους. Και καταφέρνουν να προσφέρουν κάτι πολύ δύσκολο και σημαντικό, το γέλιο!

Περισσότερα εδώ.