Είδαμε την παράσταση ‘Το δάνειο’ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Σου φαίνονται πολύ μακρινές οι εποχές που σ’ έπαιρναν τηλεφωνο και σου έδιναν κάρτες και δάνεια με τις απλούστερες των διαδικασιών και χωρίς να ρωτάνε πολλά πολλά; Δεν τις λες και τόσο μακρινές, και το ‘σκάσιμο’ αυτής της φούσκας έδειξε πως ο γυμνός βασιλιάς απευθυνόταν σε επίσης γυμνούς αυλικούς και υπήκοους, που δεν είχαν συνειδητοποιήσει τίποτα απολύτως…
Εδώ έχουμε μια ισπανική κωμωδία – θα μπορούσε να είναι και ελληνική – με ήρωες έναν τραπεζίτη και έναν -εν δυνάμει- δανειολήπτη σήμερα. Σήμερα που δάνεια δεν παίρνει σχεδόν κανείς και, αν αυτό συμβεί, θα πρέπει να περάσεις από πολύ σκληρή δοκιμασία.
Ο δανειολήπτης επισκέπτεται την τράπεζα για να εισπράξει μια ωραιότατη άρνηση στο αίτημά του για καταβολή δανείου 3.000 ευρώ. Ο λόγος; Δεν πληροί τις προϋποθέσεις ούτε στο ελάχιστο… όμως αυτός έχει ανάγκη τα χρήματα και δεν σκοπεύει να φύγει χωρίς αυτά! Ο τραπεζικός, απεναντί του, βλέπει τα νούμερα και τις εξηγήσεις που θα πρέπει να δώσει, αν χορηγήσει ένα τόσο επισφαλές δάνειο. Τρέμει στην πιθανότητα να συμβεί ένα ‘ατύχημα’ και η ωραία δομημένη ζωή του να πάψει να υφίσταται. Δεν υπάρχει λόγος να συμβεί αυτό!
Αυτόν τον φόβο ιχνηλατεί, ως τελευταίο μέσο πίεσης, ο έτερος ήρωας και τον απειλεί πως θα του ξελογιάσει τη σύζυγο, αν δεν του δώσει το δάνειο, με το ακλόνητο επιχείρημα πως του είναι εύκολο, καθώς έχει μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Του περιγράφει και τη διαδικασία όλου του εγχειρήματος. Ο τραπεζίτης αρχίζει να αποδομείται εσωτερικά, να τον καταλαμβάνουν υπερβολικές φοβίες και, παρόλο που διώχνει τον αγενή συνομιλητή του, κάνει το μοιραίο λάθος – τηλεφωνεί και αφηγείται στην γυναίκα του όλη την απίστευτη ιστορία. Εκείνη αντιμετωπίζει ως προδοσία το γεγονός ότι πίστεψε και στο ελάχιστο ο σύζυγός της πως θα μπορούσε ποτέ να γίνουν πραγματικότητα τα σενάρια που του είπε ο πελάτης της τράπεζας, και αλλάζει τους όρους της μεταξύ τους σχέσης, εξορίζοντάς τον από το σπίτι τους!
Από το σημείο εκείνο και μετά ο ήρωας αυτός θα χάσει ολοκληρωτικά τον έλεγχο, θα υποκινείται από τα ταπεινότερα των συναισθημάτων, θα ψάξει να βρει βοήθεια στο οικογενειακό του περιβάλλον, αλλά κι από εκεί θα αντιμετωπίσει πολύ άσχημες εκπλήξεις. Ο άλλος ήρωας, θέλοντας να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, θα πιέσει με τη σειρά του τις καταστάσεις για να εξασφαλίσει τελικά την πολυπόθητη υπογραφή. Στη συνέχεια, ο κόσμος του τραπεζίτη θα ισοπεδωθεί πλήρως και το μόνο χέρι που θα βρει απλωμένο, είναι αυτό του ανθρώπου, που εξαιτίας του επιταχύνθηκαν όσα συνέβαιναν, εν αγνοία του, στο παρασκήνιο…
Κωμικοτραγικό το έργο, θίγει πολλές καταστάσεις πίσω από την ιστορία της χορήγησης ενός επισφαλούς δανείου. Οι 2 ήρωες ξεκινάνε από αντίθετες αφετηρίες και καταλήγουν συναγωνιστές και σχεδόν φίλοι. Μια ατάκα που χρησιμοποιείται ως απειλή για την οικογενειακή γαλήνη και σε κανονικές συνθήκες ούτε που θα λάμβανε σοβαρά κανείς υπόψη, είναι το κλειδί που απασφαλίζει το ψέμα που ζει, εν μέσω οικονομικής ευμάρειας, ο ‘δυνατός’ τραπεζίτης και δείχνει πως στην εποχή μας το χρήμα δεν μπορεί να διασώσει τίποτα, όταν υπάρχει διάβρωση στα θεμέλια.
Ο Γιάννης Σαρακατσάνης είναι ο πελάτης που θα ζητήσει το δάνειο. Πλάθει με πειστικότητα τον απελπισμένο του ήρωα και μας γίνεται απόλυτα συμπαθής, ακόμα κι όταν χρησιμοποιεί το λεκτικό τέχνασμα-απειλή, καθώς του αναγνωρίζουμε την απόλυτη απογνωση. Παραμένει σεμνός και προσγειωμένος, πιστός στο χαρακτήρα και τις αρχές του, ακόμα κι όταν οι συνθήκες αντιστρέφονται και μετατρέπεται στο δυνατό παίκτη της παρτίδας. Δεν εγκαταλείπει στο τέλος τον τραπεζίτη, παρόλο που θα μπορούσε να το κάνει, προσφέροντάς του τη δυνατότητα να έχει μια αξιοπρεπή ζωή στο εξής, με σαφώς μικρότερα ανταλλάγματα από αυτά που πλήρωνε μέχρι τότε.
Ο Μιχάλης Οικονόμου είναι ο αντίθετος πόλος της ιστορίας, ο τραπεζίτης. Αδίστακτος, εριστικός, με μηδενικό σεβασμό στον αδύναμο, αντλεί δύναμη από το αξίωμά του και τη ζωή που έχει χτίσει, με την οικονομική του άνεση. Όταν θα του μπει ο σπόρος της αμφιβολίας, θα ξεκινήσει να σπάει σταδιακά η μάσκα του, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό του εαυτό. Μεταμορφώνεται σταδιακά σε ανθρώπινο ράκος και, χάνοντας κάθε όριο αξιοπρεπειας, εκλιπαρεί για να διασώσει κάτι από τον ψεύτικο κόσμο του. Διαπιστώνει πως από τη ρόδινη προσωπική του ιστορία έχουν μείνει μόνο τα αγκάθια, ότι οι Εφιάλτες βρίσκονται δίπλα μας και δεν τους αντιλαμβανόμαστε και πως η βοήθεια έρχεται από αυτούς που δεν υπολογίζεις.
Άριστοι οι 2 πρωταγωνιστές, επικουρούμενοι από την εξαιρετική σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και του Παντελή Δεντάκη. Πολύ καλή απόδοση στα ελληνικά, του πρωτότυπου κειμένου, και ξεχωριστή βαρύτητα δίνει στα δρώμενα η μουσική, που επιμεληθήθηκε ο Φοίβος Δεληβοριάς – τα ιντερμέδια με την κιθάρα, που παρεμβαίνουν στην δράση, πολύ ευρηματικά, με κορυφαίο το ‘άσεμνο’ τραγουδάκι που κλείνει την παράσταση. Όμορφο και λειτουργικό το σκηνικό και πολύ καλός ο σχεδιασμός στα φώτα.
Πήγαμε να δούμε μια κωμωδία και συναντηθήκαμε με ένα κοινωνικό σημερινό έργο, με αρκετές κωμικές στιγμές, που, αν τις καλοσκεφτείς, δεν θα σε κάνουν να γελάσεις, γιατί αυτή είναι η ζωή σου… αν όχι απολύτως η δική σου, ίσως του γείτονά σου, του κολλητού σου, ενός κοντινού σου ανθρώπου. Περάσαμε υπέροχα, απολαύσαμε την παράσταση στο έπακρο και πήραμε πολύ τροφή για σκέψη. Απο τις αξιολογότατες φετινές παραστάσεις, σε ένα θέατρο που δικαιολογεί με τέτοιες δουλειές, γιατί συγκαταλέγεται στα πολύ αγαπημένα μας.
Υ.Γ. Να ευχηθούμε καλή επιτυχία στο κ. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στα νέα του καθήκοντα, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου!
Περισσότερα εδώ.
