Είδαμε την παράσταση ‘The Curing Room’ στο Vault
Κυριακή απόγευμα στο Vault… Έχω γνώση όσων λέγονται στην πόλη για το έργο που θα παρακολουθήσουμε. Δεν ξέρω τι να πιστέψω, γιατί την πολύ ‘αγιαστούρα’ την τρέμω και συνήθως, μόλις κάτι ακουστεί, σαν επιδημία όλοι σπεύδουν να κρεμάσουν το δικό τους ‘στολίδι’ στο άρμα του νικητή, προσδοκώντας λίγη από την προσοχή του και πολλή από αυτήν της ομήγυρης…
7 Σοβιετικοί στρατιώτες, οι μόνοι που απέμειναν ζωντανοί από αυτούς που συνέλαβαν οι Γερμανοί, βρίσκονται κλειδωμένοι στο κελάρι ενός μοναστηριού στην Πολωνία, άνοιξη του 1944. Το πώς βρεθήκαν όλοι εκεί, δεν γνωρίζουν, ούτε γιατί δεν υπάρχουν ανώτεροι αξιωματικοί μεταξύ τους. Προσπαθούν, με γνώμονα τους στρατιωτικούς βαθμούς τους, να διαμορφώσουν μια ιεραρχία, καθώς έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν… υπακούοντας τους ανωτέρους της πυραμίδας.
7 αλλοεθνείς άντρες που βρεθήκαν κάτω από την ίδια σημαία και ντυμένοι με την ίδια στολή, που δηλώνουν Σοβιετικοί, αλλά που γνωρίζουν ότι διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, ξαφνικά απογυμνώνονται από τα πάντα. Ούτε στολές, ούτε σημαίες, ούτε φως, ουτε φαγητό, ούτε νερό, το απόλυτο τίποτα, η ολοκληρωτική ταπείνωση, συνοδευόμενη από μεγάλα ερώτηματα. Πρωταρχικό και βασανιστικότερο όλων, πότε θα έρθουν να τους σώσουν;
Στηρίζονται σε ψέματα του αδύναμου κρίκου της αλυσίδας, που, όταν θα αποκαλυφθεί η αλήθεια για εκείνον, δεν θα υπάρχει ούτε διάθεση ούτε τρόπος για τιμωρία και περιμένουν τη λύτρωση. Όταν οι μέρες περνούν και δεν αλλάζει τίποτα, ξυπνούν τα πιο άγρια ένστικτα σε κάποιους. Πρέπει να επιβιώσουν και θα επιβιώσουν με κάθε τρόπο. Διλήμματα ηθικά, και όχι μόνο, φρενάρουν τις ακραίες αποφάσεις και ενέργειες, αλλά ο δρόμος έχει ήδη χαραχθεί και τα γεγονότα απλά ακολουθούν τη ‘φυσική’ τους εξέλιξη.
Στο παιχνίδι της επιβίωσης εκεί κάτω, οι δυνατοί δεν κερδίζουν πάντα και η τύχη παίζει παράξενα παιχνίδια, επιτείνοντας την καταβύθιση στην απελπισία και την παράνοια. Το λογικό της στιγμής γίνεται τύψεις λίγο αργότερα, για να ξαναγίνει λογικό σε έναν ατέρμονο κύκλο. Και όταν το μαρτύριο τελειώσει, αυτός που θα μείνει για να πει την ιστορία και να φωτίσει το σκοτεινό κελάρι είναι εκείνος που, λόγω ειδικών καταστάσεων, έχει το μικρότερο καταλογισμό ευθύνης – οι δύο που του κρατούσαν, μέχρι πριν λίγο, συντροφιά, δεν αντέχουν και σε μια στιγμή αναλαμπής και αυτογνωσίας (;) ή φόβου για μια πιθανή τιμωρία και μια ατίμωση, προτιμούν την αυτοκτονία. Ο μόνος διασωθείς δεν θα κατηγορηθεί, για τους λόγους που αναφέραμε πριν, για τίποτα, αφήνοντάς σου, όμως, το ερώτημα ποιος έκρινε ότι αυτός ο άνθρωπος, με τις δεδομένες αδυναμίες, ήταν ικανός για πόλεμο…
Με αφετηρία την τελευταία σκέψη, αντιλαμβάνεσαι πως η παράσταση βρίθει συμβολισμούς και πίσω από τα γεγονότα βρίσκονται πολλά νοήματα. 7 γυμνοί άνθρωποι, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, κατεβαίνουν εν ζωή στην κόλαση και κάνουν το σύγχρονο τρενάκι του τρόμου να μοιάζει ταξίδι αναψυχής… Παρακολουθείς σταδιακά, όσο περνάει ο καιρός και προτού αρχίσει ο αληθινός κανιβαλισμός, πως εσωτερικά τα “σκουλήκια” αρχίζουν και κατατρώνε τον καθένα. Έννοιες και ιδεολογίες πηγαίνουν περίπατο, καθώς όλοι, σταδιακά, διαπιστώνουν το επίπλαστο αυτών και τα παιχνίδια που παίχτηκαν στις πλάτες τους. Αντιλαμβάνονται ότι είναι μονάδες μηδαμινής σημασίας για τους έχοντες την ισχύ και, όταν τελικώς καταρρέουν και οι τελευταίες δικές τους ηθικές αντιστάσεις, οδηγούνται στην απόλυτη κτηνωδία, στο βωμό της επιβίωσης…
Αν τότε υπήρχαν κάμερες και μια διαθέσιμη παραγωγή να χρηματοδοτήσει, πιθανόν κάποιοι να μετέδιδαν ζωντανά τις τελευταίες μέρες αυτών των ανθρώπων και να θησαύριζαν από την αδηφάγα περιέργεια του τότε πρόσφορου κοινού. Ευτυχώς γι’ αυτούς δεν τα γνώριζαν τότε αυτά… Παρόλα αυτά, διαπιστώνεις με την παρακολούθηση του έργου, πόσο ‘ωραίος’ ήταν εκείνος ο πόλεμος, όπως άλλωστε και κάθε πολεμική ενέργεια, ανεξαρτήτως εποχής. Ο ανθρωπος φτάνει στα άκρα, κινούμενος απο τα ταπεινότερα των ενστίκτων και, όσοι μέσα σε αυτή την κατάσταση μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει, την επόμενη μέρα δεν είναι ποτέ οι ίδιοι…
Άκρως τολμηρή πρόταση για τη θεατρική Αθήνα η παράσταση. Όχι για το θέαμα των 7 γυμνών, βασανισμένων, στρατιωτών, αλλά για όσα διαπραγματεύεται επί σκηνής. Σκληρό θέαμα να τρως τον τέως συντροφό σου, σκληρό θέαμα η προδοσία, σκληρό θέαμα η σταδιακή μετάβαση από το ανθρώπινο στο ζωώδες. Σπουδαία δουλειά στη σκηνοθεσία από τον Δημήτρη Καρατζιά, που τόλμησε, για τους σωστούς λόγους, να παρουσιάσει ένα δυνατό έργο γεμάτο μηνύματα. Υπέροχη, για ακόμη μια φορά, η μουσική του Μάνου Αντωνιάδη. Πολλά χειροκροτήματα και πολλές υποκλίσεις στους 7 που ανέλαβαν το δύσκολο έργο να στέκονται επι σκηνής γυμνοί από κάθε άποψη και να ενδυθούν τις προσωπικότητες των ηρώων, παρουσιάζοντάς μας με τον πιο ζωντανό και ζοφερό, συνάμα, τρόπο μια από τις αγριότερες ιστορίες εκείνων των χρόνων. Στα δικά μου μάτια, την ημέρα που είδα την παράσταση ξεχώρισαν, λίγο περισσότερο, ο Παναγιώτης Μπρατάκος κι ο Στέλιος Ψαρουδάκης, χωρίς αυτό σημαίνει πως οι υπόλοιποι υστέρησαν, απλά αυτοί μου ‘μιλήσαν’ πιο δυνατά τη δεδομένη στιγμή.
Δεν θα σε παροτρύνω να πας να δεις την παράσταση, το έχουν κάνει ήδη πάμπολλοι πριν από μένα… Αν πας, όμως, σιγουρέψου ότι πηγαίνεις για να δεις Θέατρο. Μη γίνεις κι εσύ ενοχλητικός στο διπλανό σου, όπως αυτός που είχα δίπλα μου, και σε όλη την παράσταση έστελνε μηνύματα από το κινητό, περιγράφοντας την ‘ανατομία’ των πρωταγωνιστών. Υπάρχουν, όχι σε μακρινή απόσταση από το Vault, καταλληλότερα μέρη για τη λίμπιντό σου – κι αν ακόμη πας για ένα τέτοιο λόγο, προσπάθησε να σεβαστείς τους γύρω σου και προπάντως τους 7 ηθοποιούς που επί σκηνής κάνουν μια πολύ δύσκολη δουλειά (και σίγουρα δεν τους αρέσει να τους αντιμετώπιζουν ως ‘αντικείμενα’).
Περισσότερα εδώ.
