Είδαμε την παράσταση ‘Τελευταία Στοιχήματα’ στο Θέατρο Undeground

Tελειώνει η παράσταση και το πρώτο μου σχόλιο είναι: “Σαν να είδαμε ένα Big Brother εποχής!”….

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, το θέμα της παράστασης πραγματεύεται τα όρια της ανθρώπινης εξαθλίωσης για ένα κομμάτι ψωμί… ντυμένη με τον μανδύα της “φιλανθρωπίας”, από πλούσιους “χορηγούς” της εποχής, η “εκδήλωση” των μαραθωνίων χορού ξεκίνησε τη δεκαετία του ’30, εν μέσω οικονομικού κραχ, με έπαθλα χρήματα ή οτιδήποτε άλλο θα ήταν χρήσιμο στους συμμετέχοντες. Οι άνθρωποι που δεχόταν να υποβληθούν σε αυτό το μαρτύριο, που είχε και πραγματικούς θεατές (ναι, κόβονταν κανονικά εισιτήρια), είχαν αποφασίσει πως θα ‘εφταναν μέχρι τέλους για να κερδίσουν το έπαθλο, δηλαδη μέχρι εξάντλησης. Μια ωραιότατη αναβίωση της ρωμαϊκής αρένας με καινούριους μονομάχους-μελλοθάνατους, προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος, που βλέπει τα πάντα σαν μια ωραιότατη ευκαιρία για να βγάλει κέρδος…

Στην παράστασή μας δεν είναι τόσο έντονο το στοιχείο της φτώχειας, αλλά βλέπουμε πως τα ζευγάρια που συμμετέχουν, βρίσκονται εκεί για να κερδίσουν, άλλοι το έπαθλο, άλλοι προβολή, άλλοι λίγες στιγμές δόξας. Ετερόκλητοι άνθρωποι, που μοιραία θα συγκρουστούν μεταξύ τους, διαλεγμένοι “προσεκτικά”, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η απαραίτητη ίντριγκα που θα δημιουργήσει ενθουσιασμό στο κοινό, άρα περισσότερα κέρδη στον διοργανωτή. Το πιθανολογούμενο γεγονός στο τέλος να μην υπάρχει κάποιος “ζωντανός”, ώστε να στεφθεί νικητής, δεν δείχνει να υποψιάζει κανέναν από τους συμμετέχοντες, ένα ακόμη δείγμα για το είδος των ανθρώπων που ρίχνονται προς βορά στην αρένα…

Πολλά γεγονότα, δανεισμένα από πιο σύγχρονες αντίστοιχες αρένες -κυρίως τηλεοπτικές- βρήκα μέσα στην παράσταση, ενταγμένα πολύ έξυπνα, σαν μικρά δρώμενα, με στοχοθεσία κοινωνικής παρατήρησης. Η “φιλανθρωπία”, οι “ευγενείς κυρίες” επικεφαλείς οργανισμών που (υποτίθεται) μεριμνούν για τον άνθρωπο, σημαντικές προσωπικές στιγμές για τους ανθρώπους, που γίνονται σενάριο για περισσότερο “ματι”, και ένας χαρισματικός παρουσιαστής που επιλέγει πάντα τον πιο αδύναμο για να πουλήσει το ρολάκι του (αυτό που ζητάει όποιος πληρώνει για το έπαθλο), που θα βάλει το χεράκι του να κατρακυλήσουν πιο γρήγορα και πιο χαμηλά οι συμμετέχοντες.

Αρκούντως επίκαιρο σαν θέαμα, μιας και για αρκετούς οι μέρες που ζούμε προσομοιάζουν με εκείνες της δράσης. To σημαντικότερο, όμως, όλων σε αυτή την παράσταση είναι πως παρακολουθείς μια συλλογική δουλειά, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιος από τους συμμετέχοντες επί σκηνής ή εκτός αυτής. Πολύ σπουδαία επιτυχία αυτή η συλλογικότητα, που δείχνει πως, όταν ένα σύνολο δουλεύει για έναν σκοπό, με σωστή καθοδήγηση, μπορεί να κάνει εξαιρετική δουλειά. 

Όλο αυτό το πιστώνεται η κα Δήμητρα Χατούπη, που, μετά το, επίσης εξαίρετο, Τερεζίν πέρυσι, ξαναπαρουσιάζει μια καταπληκτική παράσταση. Ξεχώρισα κάποια από τα παιδιά που παίζουν και πιστεύω πως, αν συνεχίσουν να δουλεύουν με την ίδια προσήλωση και σεμνότητα, κάποια στιγμή θα κάνουν σπουδαία καριέρα. Εκπληκτικά τα κοστούμια κι η μουσική επένδυση της παράστασης, μοναδική μου ένσταση ο χώρος του θεάτρου (δεν αναδεικνύει την παράσταση πιστεύω). Απο τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής θεατρικής χρονιάς!

Περισσότερα εδώ.