Είδαμε την παράσταση ‘Συρανό’ στο Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη”

Καλοκαιράκι στην πόλη, χωρίς θεατρικές κι όχι μόνο εξόδους, στα διάφορα ανοιχτά θέατρα δεν λογίζεται. Αγαπημένος προορισμός, το Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη” στο Βύρωνα και όταν μου δίνεται η ευκαιρία να δω μια παράσταση με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο δύσκολα με κρατάς σπίτι!

Η εν λόγω παράσταση έχει το ιδιαίτερο χρονικό της για μένα, καθώς στις 3 φορές που παρουσιάστηκε (Παλλάς και Πάνθεον), όλο το σύμπαν συνωμότησε εναντίον μας και, όποτε κανονίζαμε να πάμε, κάτι θα προέκυπτε και δεν… Είχα πειστεί πως θα την κατέγραφα στο βιβλίο των παρατάσεων που ήθελα να δω, αλλά….

Μην υποψιαστείς ότι η καλοκαιρινή εκδοχή του εν λόγω έργου είναι η ίδια με την όποια “χειμερινή”. Σαφέστατα μικρότερη σε διάρκεια, με πρωταγωνιστή και σκηνογράφο, επιμελήτρια κουστουμιών και σκηνοθέτη ίδιους και αρκετά ανανεωμένο θίασο. Άλλο σκηνικό που μπορεί να προσαρμοστεί στα κατά τόπους θέατρα, που περιοδεύει η παράσταση, πλην, όμως, πολύ λειτουργικό και όμορφο (Παντελιδάκης rules!).

Όσοι γνωρίζετε κάποια από τις κινηματογραφικές μεταφορές ή έχετε δει κάποια άλλη θεατρική μεταφορά του έργου, θα έχετε προσέξει το καταπληκτικό κείμενο και την εξαιρετική μυθοπλασία ενός έρωτα που δεν μπορεί, για “ειδικούς” λόγους, να βρει ανταπόκριση. Μια ηρωική ερωτική κωμωδία, λοιπόν, που, στην εν λόγω παράσταση, η απόδοση του κειμένου είναι εξαιρετική και η σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα αγγίζει το υποδειγματικό.

Ερμηνευτικά, ξεχωρίζει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, σε έναν ρόλο που πιθανότατα τον θεωρεί, ρόλο ζωής ή που βρίσκει σημεία ταύτισης με τον ερωτευμένο ήρωα. Στο δικό του ρυθμό κινείται όλη η παράσταση και ως μόνη παρατήρηση θα πω πως κάποιες στιγμές οι υπόλοιποι έδειχναν να μην μπορούν να ακολουθήσουν (αυτά βλέπει κάποιος στην πρώτη παράσταση, γιατί στις επόμενες σίγουρα θα λείπει το άγχος της πρεμιέρας από τους ηθοποιούς και θα αποδίδουν καλύτερα). Για τη συμπρωταγωνίστριά του, Δήμητρα Ματσούκα, θα πω ότι ξανθιά δε μου αρέσει καθόλου και πως δεν είδα τίποτα περισσότερο από το σύνηθες νιαούρισμα που έχει ως σήμα κατατεθέν (έτσι πουλάει το μοντέλο, γιατί φυσικά να το αλλάξουμε…;). Ωραία νότα η Βασιλική Μαζαράκη με το βιολί επί σκηνής στην πανέμορφη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα καλοκαιρινή πρόταση, που θα συγκινήσει και θα ψυχαγωγήσει τους θεατές της. Αξίζει κάποιος να τη δει για όσα θετικά προάνεφερα και για να περάσει ένα άκρως διασκεδαστικό δίωρο, παρακολουθώντας ένα από τα ωραιότερα κλασικά θεατρικά έργα.

Υ.Γ. Στον καράσχετο που πίσω μας σχεδόν όλο το βράδυ συνέκρινε τον πρωταγωνιστή με τους κινηματογραφικούς Συρανό, Ζεραρ Ντεπαρντιέ και Στηβ Μαρτιν, θα μεταφέρω τον οίκτο και την συμπάθειά μου. Μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, να προσέχουμε τι λέμε, μην παρουσιάζουμε την άγνοια ως σοφία…

Υ.Γ.2. Στους μπροστινούς μας (μάλλον φοιτητές δραματικής σχολής), που έβρισκαν όλο τεχνικά λάθη, εύχομαι μια μέρα να καταφέρουν να παίξουν σε τέτοιες παραγωγές. Μέχρι τότε χαμηλά το κεφάλι και δουλειά (όπως κατάλαβες, πάλι κουβαλούσαμε μαζί το γνωστό “συλλέκτη” και μας σπάσαν μερικώς τα νεύρα!).

Περισσότερα εδώ.