Είδαμε την παράσταση ‘Σχεδόν Σαράντα’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Σχεδόν σαράντα ο Γιώργος Χατζηπαύλου, κλεισμένα 40 και οδεύω στο +1 εγώ. Δεν ξέρω τι είδους κρίση ηλικίας μπορεί να πιάνει κάποιους, αφού κατ’εμε είσαι τόσο όσο νιώθεις!

Σ’ αυτό το δεδομένο πατάει κι η νέα stand-up παράσταση που απολαύσαμε στο Ι.Μ.K. πριν λίγο καιρό. Ξεκινώντας από την παραδοχή πως τα αγόρια ουσιαστικά δε μεγαλώνουν ποτέ – απλά δείχνουν πως αυτό συμβαίνει – στήνει ένα σύμπαν που συγκρίνει τα δύο αντίθετα φύλα. Θα μου πεις, πολυσυζητημένο θέμα και ευκολάκι, αλλά σε πληροφορώ πως εγώ έφτιαξα καινούριο στομάχι εκείνο το βράδυ!

Παίρνοντας γεγονότα και πράγματα που όλοι μας αναγνωρίζουμε / κάνουμε, η δομή της παράστασης παρουσιάζει ένα ανδροκεντρικό περιβάλλον, με πολύ αυτοσαρκασμό για όσα κάνουμε και φυσικά για αυτά που ξεχνάμε να κάνουμε ή βαριόμαστε απλά να πράξουμε (ναι, πες μου τώρα, ότι εσυ δε βαριέσαι ποτέ… τι περιζήτητος γαμπρούλης είσαι βρε; και γιατί μου είσαι ακόμη μπακουράκι;).

Διαπιστώνεις πως ο μικρός κάφρος που κρύβουμε μέσα μας κάνει συχνά πυκνά καθημερινά την εμφάνισή του (εντάξει συγκεκαλυμμένα, σαράντα χρονών γαϊδούρια είμαστε, να κρατάμε λίγο τα προσχήματα!) και πως όλα τα αγόρια έχουν κάποιες κοινές ανησυχίες, που δεν τους τρελαίνουν, όπως, τα αντίστοιχης ηλικίας κορίτσια (είμαστε πιο ζεν, πώς να το κάνουμε). Επίσης, πόσο απλοί στη λειτουργία είναι οι άνδρες (ούτε οδηγίες χρήσεως δε θέλει κάποιος, 2-3 βασικά πραγματάκια να ξέρεις μόνο), σε αντίθεση με τις γυναίκες, που ένα καλό εγχειρίδιο κρίνεται απαραίτητο και άχρηστο ταυτόχρονα γιατί εδώ υπάρχει ο παράγοντας του απρόβλεπτου. Κι όλο αυτό έρχεται, όπως και στην προηγούμενη του δουλειά, ‘(Ακόμα) πιο δύσκολα τα πράγματα’, στο τέλος και σου εξηγεί πως ό,τι κι αν είμαστε, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο, γιατί η συντροφικότητα υπερκαλύπτει τα πάντα. 

Στο μεσοδιάστημα, αν είσαι τυχερός και πετύχεις σε βραδιά που στο κομμάτι που παίζει με το κοινό, βρεθεί “αστεράκι” σαν το κορίτσι (και την άλλη φορά κοπέλα είχε πετύχει, η αλησμόνητη Σοφία – καλή της ώρα, όπου και αν βρίσκεται), που καθόταν πίσω μου, εκεί θα το τερματίσεις. Εγώ, όπως προανέφερα, καθόμουν μπροστά από το ‘θύμα’, οπότε δυσκολευόμουνα να γελάσω όσο θα ήθελα την ώρα του διαλόγου των δύο. Οι υπόλοιποι έκλαιγαν από το γέλιο κι εμένα με είχε πιάσει το συναισθηματικό μου, γιατί ήταν κι η μαμά της μαζί κι έσφιγγα το μπράτσο της καρέκλας και βούρκωσα μέχρι που αφέθηκα (λίγο όμως). Βγαίνοντας από την αίθουσα, είχα την αίσθηση πως η μικρή με κοίταζε (είπαμε μπροστά της ήμουν, με έβλεπε) και πως η δύσμοιρη μάνα έψαχνε την πόρτα να εξαφανιστούν το συντομότερο. Την επόμενη μέρα, δε σου κρύβω πως με έπιασαν και λίγες τύψεις και σκεφτόμουνα πως θα με τιμωρήσει ο Θεός (ποιος Θεός; Ε, διάλεξε έναν που τιμωρεί, εκεί θα τα χαλάσουμε τώρα;), στέλνοντας μου μια αντίστοιχη κόρη, αλλά το ξεπέρασα εύκολα γιατί είπα πως θα φροντίσω το δικό μου παιδί να έχει επίπεδο και χαρακτήρα κι όταν πηγαίνει στον Χατζηπαύλου της εποχής της, να μην την κόβει από το βλέμμα του ‘ροφού’ μες το κοινό και να το γλεντάει (μπαμπάς… κουκουβάγια).

Και φέτος η παράσταση του Γιώργου Χατζηπαύλου τα σπάει, θα περάσεις πολύ καλά, θα γελάσεις με την καρδιά σου και ίσως αντιληφθείς και κάποιες αλήθειες που κάνεις κι εσύ πως δε γνωρίζεις (εγώ τις αντιλήφθηκα πάλι και βρίσκομαι στη διαδικασία της επεξεργασίας – ανάλυσης και ενσωμάτωσης μέσα μου, με άγνωστο φυσικά το χρόνο που η διαδικασία θα ολοκληρωθεί!).

Περισσότερα εδώ.