Είδαμε την παράσταση ‘Σταματία,το γένος Αργυροπούλου’ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Ήταν από τις παραστάσεις που είχα πει πως οπωσδήποτε θα δω… και την πρόλαβα λίγο πριν τελειώσει, ευτυχώς… Βγαίνοντας από το θέατρο, δεν είχα πολλά να πω… παρά μόνο ένα… η Σταματία Αργυροπούλου, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου!
Το ίδιο κωμική και δραματική, ταυτόχρονα, περσόνα, παγιδευμένη σε έναν ιστό από κομμάτια διαφόρων κόσμων και εποχών, με αυτή την ιδιάζουσα γλώσσα, το υβρίδιο δημοτικής με μπόλιασμα καθαρεύουσας, που δίνει -και καλά- έναν τόνο σοβαρότητας σε αυτόν που την χρησιμοποιεί (έτσι νομίζει…), με μια προσήλωση σε καταστάσεις που συνέβησαν και οφείλει η ηρωίδα να ξεπεράσει και να να συνεχίσει, και σε μια διαρκή σύγκρουση μέσα στο θολωμένο μυαλό… λες και χωρίς δίπολα ο κόσμος δε μπορεί να λειτουργήσει.
Μέσα στην κατάσταση αυτή, τα όποια δίκια έχει η ηρωίδα και τα όσα σωστά παρατηρεί κι επισημαίνει, χάνονται γιατί δεν εμπνέει η συνολική στάση της κανένα σεβασμό και καμία εμπιστοσύνη. Η Σταματία είναι ένας άνθρωπος εσωτερικού χώρου, αισθάνεται ασφάλεια στον εγκλεισμό… σπίτι το λες αυτό, γάμο το λες, ίδρυμα θα το πεις, έχει ανάγκη να αισθάνεται τον “αποκλεισμό” για να λειτουργήσει, καθώς έτσι αισθάνεται σιγουριά. Μετά τους θανάτους των οικείων της, κλείνεται στο σπίτι, για να ακολουθήσει ένα άλλο σπίτι που θα φιλοξενηθεί και στο τέλος ένας οίκος ευγηρίας, καθώς, από όσους περάσαν στη ζωή της, δεν κατάφερε να βρει κάποιο κώδικα επικοινωνίας με κανέναν… ούτε κι έψαξε, όμως, κάποιον να χρηστεί σύντροφος και συνοιδοπόρος. Πηγαίνοντας κόντρα στη φύση, διαπράττει ύβρη κι η ύβρις, ως γνωστόν, τιμωρείται…
Το κείμενο του Κώστα Σταματίου ξεκινάει λίγο μετά τα χρόνια του εμφυλίου και περιδιαβαίνει, μέσα από τα λόγια της ηρωίδας του, όλες τις επόμενες δεκαετίες μέχρι και σήμερα, με μαεστρικό τρόπο, σκιαγραφόντας τα γεγονότα μέσα από τη διήγηση της ηρωίδας. Με κριτικό τρόπο, παρουσιάζει τα πολιτικά γεγονότα και το πώς επηρέασαν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, σε όλες τις υποθέσεις που μας αφορούν.
Εξαιρετική η σκηνοθετική προσέγγιση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και δεν υπάρχουν λόγια για να εκθειάσει κάποιος την ερμηνεία της Ελένης Ουζουνίδου. Δεν είδαμε μια ηθοποιό επι σκηνής, είδαμε έναν δικό άνθρωπο, που ζούμε κοντά του, είδαμε την ίδια τη μισαλλόδοξη και διχασμένη χώρα που, ως ευχή ή κατάρα, – κάποιος που μάλλον μας κάνει πλάκα- μας έστειλε να γεννηθούμε εδώ.
Όπως η ηρωίδα ζει μέσα στους διχασμούς της και βρίσκεται μόνη να διηγείται την ιστορία από τη δική της οπτική γωνία, κάπως έτσι αισθάνομαι πως κάποιες φορές μοιάζει η πατρίδα μας… κι αν για έναν άνθρωπο η επιλογή του αποκλεισμού σε ένα κλειστό περιβάλλον (π.χ. γηροκομείο) μπορεί να μην είναι τόσο τραγική, κάποιες φορές, για έναν οργανισμό, όπως μια χώρα, μια τέτοια εξέλιξη είναι ολέθρια. Όπως ολέθριο είναι να μην μπορεί να ακολουθήσει την εποχή και να μένει στάσιμη σε δογματισμούς και αυταπάτες… μονάχα που εδώ η τιμωρία από τη διαπραττόμενη ύβρη δεν αφορά έναν, αλλά πάρα πολλούς, και το ερώτημα είναι αν όλοι αυτοί έχουν συνομολογήσει ότι αποδέχονται μια τέτοια μοίρα… προσωπικά δεν το έχω κάνει και υποψιάζομαι πως ούτε κι εσύ…
Υ.Γ. Μια Σταματία όλοι έχουμε στο περιβάλλον μας… Αν μπορούμε να τη βοηθήσουμε ουσιαστικά, τουλάχιστον ας μην της επιτρέπουμε να δηλητηριάζει μέσα από την αφέλειά της κι άλλες ψυχές…
Περισσότερα εδώ.
