Είδαμε την παράσταση ‘Σταγόνες πάνω σε καυτές πέτρες’ στο Baumstrasse – Δρόμος με Δέντρα
Rainer Werner Fassbinder… όνομα που μου θυμίζει Τζιμάκο και τα πρώτα ελληνικά μου ακούσματα στην εφηβεία. Μετέπειτα έψαξα λίγο τι ακριβώς ήταν ο συγκεκριμένος Γερμανός. Τον έμαθα ως κινηματογραφικό δημιουργό, που είχε την δική του άποψη για την τέχνη και το έργο του έχει αποτελέσει πεδίο πολλών συζητήσεων μεταξύ των υποστηρικτών και των πολεμιών των δημιουργιών του. Με τις όποιες ιδιαιτερότητές του είναι μια προσωπικότητα που σε μαγνητίζει, όπως όλοι αυτοί οι ιδιοφυείς άνθρωποι, που όλη τους η ζωή μοιάζει σαν μια κραυγή κάποιου που αισθάνεται ότι κατα λάθος βρέθηκε εδώ….
Το συγκεκριμένο έργο, όπως αναφέρει και το δελτίο τύπου, στηρίζεται σε προσωπικές του εμπειρίες και ανήκει στις πρώτες του δημιουργικές προσπάθειες – η δε λεζάντα “κωμωδία με ψευτοτραγικό τέλος” υποδηλώνει τις προθέσεις του συγγραφέα.
Ο συγκεκριμένος πολυχώρος βρίσκεται σε μια περιοχή εντελώς βιομηχανική κι έχει διατηρήσει αυτή την ταυτότητα. Οι θέσεις μας βρίσκονταν σε μια εξέδρα απέναντι από μια σκηνή με ένα βαγόνι παλιού τσίρκου μέσα της (έτσι αντιλήφθηκα αυτή την κατασκευή, που μου άρεσε πολύ παρεμπιπτόντως) και έναν καναπέ που ήταν τοποθετημένος μέσα σε ένα γεωμετρικό σχήμα απροσδιόριστο (αλλά είχε τη δική του χρήση στην παράσταση).
Η ιστορία έχει να κάνει με έναν νεαρό, που κάποιο βράδυ γνωρίζει έναν μεγαλύτερό του άνδρα και τον ακολουθεί σπίτι του. Εκεί γίνεται παιχνιδάκι στα χέρια του και η κατάληξη αυτού είναι μια συμβίωση των 2. Παρακολουθούμε σταδιακά, τη σχέση και τα επίπεδα φθοράς της, ενώ περνάνε οι μήνες και με έναν απολύτως λογικά παράλογο τρόπο ενσωματώνονται και 2 ηρωίδες στην πλοκή για να προωθήσουν την εξέλιξη. Η παλιά αγαπημένη του νεαρού, γοητεύεται από το χαρισματικό σαρανταπεντάρη (εκεί προσδιόρισα προσωπικά την ηλικία του, που δεν αναφέρεται πουθενά στο κείμενο) και η παλιά αγαπημένη του μεγαλύτερου ήρωα, που έχει κάνει μια ιδιαίτερη διαδρομή, αλλάζοντας τις νόρμες και τα θέλω της για να βρίσκεται μαζί του και μην αντέχοντας την απόσταση, επιστρέφει να τον ξαναδιεκδικήσει.
Όλο αυτό το παράλογο γαϊτανάκι, με τις υπαρξιακές του προεκτάσεις, οδηγεί σε κάποιες αποφάσεις το νεαρό πρωταγωνιστή, που τις αναιρεί για να πάρει κάποιες πιο οδυνηρές για τον ίδιο… Το “ψευτοτραγικό” τέλος μπορεί να είναι λυτρωτικό για όλους, όπως το είδα, καθώς όλοι παίρνουν αυτό που ήθελαν…
Από τις ιδιαίτερες παραστάσεις, που προσωπικά πάντα απολαμβάνω, με μύησε στο σύμπαν του συγγραφέα και μου έδειξε όλα αυτά που είχε πιθανότατα στο μυαλό του – η απομυθοποίηση των σχέσεων και η φθορά που δημιουργεί η καθημερινή τριβή. Εξαιρετικοί όλοι οι πρωταγωνιστές, σε μια καλοκουρδισμένη σκηνοθετικά παράσταση, που δεν επιχείρησε να προσαρμόσει στο σήμερα τους ήρωες της, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του λόγου του Fassbinder. Πολύ ωραία ατμόσφαιρα δημιουργεί η σχεδίαση των φωτισμών και φυσικά μην παραλείψω τους – ειρωνικά μεσα το πνεύμα της παράστασης – βοηθούς σκηνής, που δίνουν χρώμα στο όλον.
Για τους θεατές που ψάχνουν κρυμμένα νοήματα πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις και τους γοητεύουν τα “δύσκολα” έργα που σε αφήνουν με ένα αμήχανο χαμόγελο και σου δίνουν τροφή για σκέψη διαρκείας, η συγκεκριμένη δουλειά είναι must see!
Περισσότερα εδώ.
