Είδαμε την παράσταση ‘Στα Σκοτεινά – Making Movies’ στο Cartel
This is not a story
This is not a book, this is your life
And this is not a play
Some TV show you’ve seen
This is real life
You know that
(Banderas – This is your life, 1991)
H περιοχή του Ελαιώνα, αυτή που για τους αρχαίους Αθηναίους είχε ξεχωριστή σημασία και αξία, αποτελεί ένα “άγριο” τοπίο της πόλης, παρότι βρισκεται στα 10′ λεπτά από το κέντρο της. Με ανοιχτές πληγές από την παραλίγο αναβάθμιση, που ακυρώθηκε, ελέω κορμοράνων, δεν σε προκαλεί για την επισκεφθείς, καθώς οι κακοί δρόμοι και αυτοί που κινούνται στα σκοτεινά της στενά λειτουργούν αποτρεπτικά. Σε αυτό το αφιλόξενο και σκληρό περιβάλλον βρίσκεται ένας από τους αγαπημένους μας θεατρικούς χώρους, το Cartel. To επισκεφθήκαμε για να δούμε (επιτέλους πια!) την παρασταση ‘Στα Σκοτεινά – Making Movies’.
Μπαίνοντας στην αίθουσα, το μάτι πέφτει στο αφαιρετικό σκηνικό, με τα νάυλον χωρίσματα, και στον ατμοσφαιρικό φωτισμό. Λογικό το τελευταίο, καθώς η παράσταση βασίζεται στο έργο του Γιώργου Ηλιούπουλου “Βedtime stories”, που έχει ως κεντρικό άξονα τις σκέψεις μας, πριν παραδοθούμε ολοκληρωτικά στον Μορφέα. Σε αυτήν την παράσταση οι 8 ιστορίες, οι 8 μονόλογοι, έχουν κοινή συνισταμένη το σεξ. Όχι πάντα ως έκφραση έρωτα, αλλά σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί να υπάρξει, απωθημένο, πληγή, ντροπή, μέσο κ.τλ.
Όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονται από 4 άνδρες ηθοποιούς, ακόμα και οι γυναικείοι. Ένας ηθοποιός παίρνει τον λόγο, στο κέντρο της σκηνής, κι ένας άλλος αναλαμβάνει την ιδιότητα του view master και με την κάμερα καταγράφει αυτό στο οποίο που οφείλουμε να εστιάσουμε, προβάλλοντας το συναίσθημα του ηθοποιού, μεσα από την αντίστοιχη προβολη του προτζέκτορα. Ένα ωμό, ανίερο κάποιες φορές, αληθινό κείμενο, μια ειλικρινής κατάδυση στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων, σε αυτά που το προσωπείο που φοράνε την ημέρα δεν θα επιτρέψει ποτέ να πούνε. Το ερώτημα που σου εμφυτεύει αυτή η διαδικασία είναι σημαντικό – τι είναι πιο σκληρό, η αλήθεια που κρύβουμε ή το ψέμα που στήνουμε σαν εικόνα μας;
Μια θεατρική εμπειρία ξεχωριστή, σε μια παράσταση που, αμέσως μετά τη θέασή της, αδυνατείς να πιστέψεις πως όλο αυτό ήταν σκηνοθετημένο, καθώς η φυσικότητα και η αμεσότητα όλων των πρωταγωνιστών είναι ανυπέρβλητη. Νιώθεις πως η τετράδα αυτή μπορεί να βρισκόταν κάπου δίπλα σου, σε ένα καφέ ή στο διπλανό δωμάτιο κι εσύ είτε κρυφάκουσες είτε κοίταξες από την κλειδότρυπα κι έγινες μάρτυρας όλων αυτών των μυστικών… Όλα αυτά που είδες-άκουσες είναι το μείγμα και της δικής σου ζωής, είναι πράγματα που έχεις κάνει-ζήσει-υποκριθεί-κατακρίνει-αποδεχτεί κι αυτό αποτελεί, κατ’εμέ, σημαντικότατο λόγο που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δεν αφαιρείσαι ούτε μια στιγμή (για να σου λύσω και την απορία για τους στίχους στην αρχή…).
Εξαιρετική δουλειά από τον σκηνοθέτη της παράστασης, Θοδωρή Βουρνά, που έστησε στα μάτια μου ίσως ό,τι αρτιότερο έχω δει φέτος. Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν οι υπεύθυνοι του φωτισμού και της μουσικής της παραστασης για την υπέροχη δουλειά τους. Τέλος, για τα 4 αγόρια που πρωταγωνιστούν δεν μπορώ να γράψω μόνο έναν χαρακτηρισμό! Λειτουργούν και δένουν καταπληκτικά ως ομάδα, σε τέτοιο βαθμό που ξεχνάς ότι βλέπεις 4 άτομα, αλλά το μυαλό σου τους αντιμετώπιζει ως μια ενιαία ύπαρξη. Εκπληκτικό αυτό, ως γεγονός και ως πράξη, και πιστώνεται στους ίδιους και στον σκηνοθέτη της παράστασης. Θα ήταν πραγματικό άδικο να γράψω, αν ξεχώρισα κάποιον!
Για σένα που δεν έχεις πάει ακόμη να δεις την παράσταση, μην το καθυστερείς. Μη σε τρομάζουν η παρακμιακή φύση της περιοχής, ούτε οι φαγωμένοι από τις βροχές δρόμοι, γιατί, όπως συχνά συμβαίνει, στα σημεία αυτά που δε βλέπει ο ήλιος και οι άνθρωποι, υπάρχουν κρυμμένα “διαμαντάκια” που δεν θα ανακαλύψεις ποτέ αν δεν τολμήσεις. Σπεύσατε πριν ολοκληρωθούν οι παραστάσεις!
Περισσότερα εδώ.
