Είδαμε την παράσταση ‘Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη’ στο Θέατρο 104 (ΙΙ)

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κορίτσι που το έλεγαν Σοφία. Ήταν πολύ όμορφη, καταγόταν από πολύ πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια και της άρεσε τόσο πολύ να ζωγραφίζει, που όταν μεγάλωσε σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Ήταν το πρώτο κορίτσι στην εποχή της που σπούδασε και εκείνη άνοιξε τον δρόμο της γυναικείας παρουσίας στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Μια μέρα τη συνάντησε τυχαία στο δρόμο ο Περικλής. Ήταν και εκείνος όμορφος νέος, με χρυσά μαλλιά και γαλάζια, σαν το ουρανό, μάτια και ήταν συγγραφέας. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και οι δυο τους ερωτεύτηκαν αμέσως. “Με συγχωρείτε, η ομορφιά σας με θάμπωσε” της είπε – “Και εμένα η δική σας” είπε εκείνη. Αυτό ήταν! Από τότε, συναντιόντουσαν συνέχεια στην αγαπημένη τους Αττική Γη, εκείνος έγραφε και φιλοσοφούσε, η Σοφία ζωγράφιζε και αντάλλαζαν μεταξύ τους αγκαλιές, παθιασμένα φιλιά και όρκους αγάπης. Ζούσαν τον απόλυτο έρωτα.

Η Σοφία έπρεπε να συνεχίσει στις σπουδές της στη ζωγραφική στο εξωτερικό και ο Περικλής αποφάσισε να την περιμένει στην Αθήνα μέχρι εκείνη να τελειώσει και να γυρίσει πίσω. Όσο η Σοφία έλειπε, οι δύο νέοι αλληλογραφούσαν· στα γράμματά τους αποτυπωνόταν το φλογερό τους πάθος, αλλά και η νοσταλγία τους και περίμεναν τη στιγμή που θα βρισκόντουσαν ξανά και θα αγκαλιαζόντουσαν και πάλι. Ζούσαν τον απόλυτο πόνο του αποχωρισμού.

Τα χρόνια περνούσαν και η Σοφία δεν γυρνούσε πίσω και ο Περικλής, γεμάτος πλέον απελπισία, σε ένα γράμμα του της γράφει “Σοφία μου, ένα ύστατο χαίρε από την Αττική γη που αφήνω για πάντα. Με άπειρα γλυκύτατα φιλιά. Χαίρε Σοφία μου. Ο Περικλής σου”. Καβάλα στο άσπρο άλογο, μπήκε στη θάλασσα του Σκαραμαγκά και αυτοπυροβολήθηκε.

Γύρισε πίσω, και έζησε εκείνη και γέρασε στην Αθήνα, πίστη πάντα στον Περικλή και εκείνος έμεινε για πάντα νέος στη θύμισή της.

Μια παράσταση Ωδή στον Έρωτα, την Αγάπη τη Μεγάλη και στον αβίαστο σεβασμό στην ελευθερία του άλλου. Ο έρωτας έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Δε ρωτάει πριν έρθει ή αν είσαι έτοιμος να τον ζήσεις, απλά εισβάλλει στη ζωή σου και τα κάνει όλα άνω-κάτω. Κάνει το κορμί σου να πάλλεται με δονήσεις ισχυρές που εν συνεχεία γεννούν ρίγη. Από την άλλη, ο ίδιος έρωτας είναι που σε γεμίζει ανασφάλεια και φόβο μη τον χάσεις ή μην είναι όλο αυτό ένα ψέμα. Πεθαίνει και ανασταίνεται συνεχώς! Αρκεί να υπάρχει η αγάπη σαν βάση… και η κατανόηση και ο σεβασμός ως… συνοδευτικά! Μην αφήσεις την ματαιόδοξη πλευρά του νου σου να κατασπαράξει τη ρομαντική του πλευρά, αυτή που συναισθάνεται και παράγει όλο αυτό το ιδεώδες μαγικό δέσιμο.

Πρώτη φορά θα χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο. Το έργο ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα, βασισμένο στα ημερολόγια της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου που έγραφε για τον έρωτά της με τον συγγραφέα Περικλή Γιαννόπουλο.

Επί σκηνής υπήρχαν ταυτόχρονα πέντε Σοφίες, η Ελένη Κουτσιούμπα, η Νεφέλη Μαϊστράλη, η Αμαλία Νίνου, η Αριστέα Σταφυλαράκη και η Μαριέττα Σγουρδαίου και δύο Περικλήδες, ο Σταύρος Γιαννουλάδης και Θανάσης Ζερίτης. Με απίστευτη πειθαρχία και συντονισμό στην ερμηνεία τους οι επτά ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν στις δυσκολίες που κρύβει μια τέτοια προσέγγιση. Κατάφεραν να αφηγηθούν και να αναπαραστήσουν τις σκηνές του ζευγαριού με επιτυχία και να μεταφέρουν τον κόσμο σε μια άλλη εποχή. Η κυρία Μαριέττα Σγουρδαίου, ως Σοφία σε μεγάλη πλέον ηλικία, κλείνει την παράσταση και, φυσικά, απογειώνει κάθε συναίσθημα και κάθε συγκίνηση!

Το “πάντρεμα” του όμορφου λόγου και της μαγείας της εποχής εκείνης, καλά δουλεμένα και ειπωμένα από ταλαντούχους ανθρώπους, με σεβασμό στα πρόσωπα και τα γεγονότα, σε συνδυασμό με τα εντυπωσιακά κουστούμια και το λιτό, αλλά λειτουργικό σκηνικό, απέδωσε το πιο καλλιτεχνικά καλαίσθητο αποτέλεσμα.

Είναι παρήγορο στις μέρες να περισσεύει τόση διάθεση, αγάπη και χιούμορ.

Μακάρι όλοι οι χώροι στην πόλη να γέμιζαν με τέτοιες παραστάσεις και προθέσεις.

Η παράσταση έχει ολοκληρωθεί και ελπίζουμε να την ξαναδούμε στο θεατρικό σανίδι. Πληροφορίες εδώ.