Ειδαμε την παράσταση “Σκηνές απο ένα γάμο” στο Θέατρο Πόλη

Εγώ είμαι αυτός που συχνά δηλώνω πως ζω σε λάθος χώρα – μάλλον, για να είμαι σωστός, ζω σε μια πανέμορφη χώρα που οι άνθρωποί της έχουν πολύ ιδιαίτερη νοοτροπία. Γιατί, κακά τα ψέμματα, αν φρικάρω μια μέρα και θελήσω να ξεφύγω λίγο, μπορώ να πάρω το αυτοκίνητό μου και σε πολύ λίγη ώρα να βρεθώ σε ένα πολύ όμορφο μέρος που θα μου φτιάξει τη διάθεση. Δεν είμαι στη βόρεια Ευρώπη να περιμένω τις καλοκαιρινές διακοπές για να ζήσω κάτι που το έχω πρόσφορο.

Κάπως έτσι, τα έργα των δημιουργών από τον Ευρωπαϊκό Βορρά έχουν στοιχεία και συνήθειες κάπως “ξένες” με τον Έλληνα θεατή και είναι στο χέρι του σκηνοθέτη να καταφέρει να κάνει προσιτό το θέαμα στο κοινό.

Ένα έργο κορυφαίου Σουηδού δραματουργού λοιπόν, μεταφέρεται στο σανίδι – ένα ζευγάρι που έχει ζήσει τον απόλυτο έρωτα, μετά την αποξένωση, τον χωρισμό για να καταλήξει στην αυτογνωσία. Πολιτισμένες καταστάσεις δλδ, γιατί, μεταξύ μας, σε ποια Ελληνίδα θα πάει ο σύζυγος να της πει στα μούτρα ότι την παρατάει για μια νεοτέρή της, αφού έχει φάει όλη την φρίκη Χ ετών γάμου και εκείνη θα το πάρει ψύχραιμα; (όποιος γνωρίζει μια τέτοια κυρία, θέλω πολύ να την γνωρίσω!) Και ποιος Έλληνας, αφού γλεντήσει με τη μικρή, αφού τελειώσουν τα κουράγια του και το πουλάκι είναι έτοιμο να πετάξει για άλλα μέρη, θα γυρίσει πισω να πει στην πρώην ότι έκανε λάθος; (βασικά ούτε οι ξένοι πρέπει να τα κάνουν αυτά, αλλά έργο είναι).

Ερμηνευτικά μου άρεσε πάρα πολύ η Παναγιώτα Βλαντή. Μου έβγαλε αυτή την ευαισθησία και την αγωνία που θέλει ο ρόλος και κάποιος φορές έμοιαζε πάνω στην σκηνή πολύ γυάλινη-εύθραστη. Μπήκε στο πνεύμα της ηρωίδας και προσέγγισε αρκετά τον χαρακτήρα του έργου.

Ο Δάνης Κατρανίδης με έπεισε ως Βορειοευρωπαίος ψυχρός σύζυγος, αναπαράγωντας με πειθώ όλα αυτα που κάνουν οι απανταχού πενηντάρηδες που νιώθουν ότι μια νεότερη σύντροφος θα τους κάνει να ξανανιώσουν. Μιλούσε αρκετές φορές πολύ γρηγορα και κάποιοι ίσως χάναν τα λόγια (δεν κατάλαβα αν είναι σκηνοθετική οδηγία ή δικό του). Δε με έπεισε ως μετανοηθείς στο τέλος του έργου, αλλά σε γενικές γραμμές υποστήριξε καλά το δικό του κομμάτι.

Σκηνογραφικά, που έχω διαβάσει διάφορα σχόλια, εμένα μου άρεσε πολύ το στήσιμο. Και το αρχικό σκηνικό με τους 2 χώρους που είναι μαζί-απομονωμένοι οι ήρωες και οι 2 πολυθρόνες που αναλόγως την σκηνή έφερναν μαζί, αντικρυστά, κοντά ή απόμερα τους 2 πρωταγωνιστές. Το σκηνικό με τις φωτογραφίες στο δεύτερο μέρο μέρος με τους συμβολισμούς του το βρήκα εμπνευσμένο!

Σκηνοθετικά, όπως προείπα, ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα αυτή η παράσταση. Λένε πως οι τολμηροί ανταμείβονται, εγώ λέω πως ο χρόνος είναι αυτός που κρίνει καλύτερα τα πράγματα. Με καινοτομίες η σκηνοθετική ματιά του Ενκε Φεζολαρι, τόλμησε να μην πατήσει στα πρότυπα ενός ανεβάσματος έργου με 2 πρόσωπα και είναι αναμενόμενο να υπάρχουν πολλές απόψεις. Προσωπικά μου άρεσε αυτή η νεα ματιά που έδειξε καθαρά πτυχές της σχέσης του ζευγαριού και ο τρόπος που χειρίστηκε την δημιουργία της απόστασης σταδιακά μεταξύ τους.

Μουσικά δεν έχω κάτι να θυμάμαι, πέρα απο κάτι σε πιάνο που συνόδευε το έργο, αλλά σε επανάληψη….

Συνολικά μιλάμε για ένα αρκετά δύσκολο έργο που η ομάδα στο θέατρο αυτό τόλμησε να ασχοληθεί και κατάφερε να παρουσιάσει μια παράσταση αρκετά καλή που έχει κερδίσει το θεατρικό κοινό της πόλης. Φιλοξενειται σε πολύ όμορφο χώρο και σίγουρα αξίζει κάποιος να την παρακολουθήσει.