Είδαμε την παράσταση ‘Sexy Laundry’ στo Θέατρο Κάππα
Λένε ότι οι μακροχρόνιες σχέσεις σκοτώνουν τον έρωτα… επιτρέψτε μου να διαφωνήσω, όχι ως κάποιος ειδικός επί του θέματος, αλλά με την ιδιότητα αυτού που είναι μαζί με την ίδια σύντροφο τα τελευταία 30 χρόνια. Η φθορά μέσα στο πέρασμα του χρόνου είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός για καθετί γύρω μας – έτσι και οι άνθρωποι, όσο μεγαλώνουν βιολογικά, αλλάζουν σωματικά, και όχι μόνο, και σε αυτό να προσθέσουμε και την καθημερινότητα με τα όποια επακόλουθά της, που προσθέτει το κάτι παράπανω στις δυσκολιές τέτοιων σχέσεων.
Ο Λάρι κι η Άλις είναι ένα ζευγάρι λίγο μετά τα 50, με 25 χρονάκια γάμου στην πλάτη, 3 παιδιά και όλες τις χαρές, τις εκπλήξεις, τις λύπες, τις δύσκολες, αλλά και τις όμορφες στιγμές μιας κοινής πορείας. Η Άλις αισθάνεται πως ο χρόνος είναι εχθρός της και ότι δεν είναι ελκυστική πλέον για τον σύντροφό της, κάτι που στηρίζει στην απουσία σεξουαλικών συνευρέσεων για αρκετόν καιρό. Θέλοντας να δώσει μια ακόμη ευκαιρία στον γάμο τους, κανονίζει να περάσουν ένα διήμερο μόνοι τους, σε ενα υπερπολυτελές νεόδμητο ξενοδοχείο, μακριά από τη ρουτίνα τους και με μοναδική συντροφιά ένα βιβλίο… με ασκήσεις για εκείνους που είναι αρχάριοι στην… ερωτική πράξη!
Σε αυτό το δωμάτιο, βρίσκουμε το ζευγάρι να προσπαθούν να εκτελέσουν, όσο πιο πιστά μπορούν, τις ασκήσεις του πρώτου κεφαλαίου – η Άλις είναι ενθουσιασμένη, γιατί θεωρεί πως θα τα καταφέρουν, ενώ ο Λάρι, ως πιο ορθολογιστής, πιστεύει ότι το βιβλίο δεν πρόκειται να βοήθησει σε τίποτα, αλλά υποχωρεί για το χατήρι της. Οι δύο σύζυγοι διαφωνούν, συζητούν και διαπιστώνουν, για ακόμη μια φορά, πόσοι διαφορετικοί είναι μεταξύ τους – αυτό είναι που τους έφερε κοντά και η “συγκολλητική” ουσία τόσα χρόνια. Η Άλις, σε συναισθηματικό οίστρο, δεν αφήνει τον Λάρι να ολοκληρώσει συχνά την πρότασή του και ως εκ τούτου ερμηνεύει κατά το δοκούν τα μισολεγόμενά του, πράγμα που φέρνει νέες εντάσεις και αποπροσανατολισμό από την “αποστολή” τους. Όταν ηρεμούν, ψάχνουν να βρουν τι είναι αυτό που πήγε στραβά και για ποιον τελοσπάντων λόγο, ενώ είναι βέβαιοι πως αγαπιούνται, έχουν περιέλθει σε αυτήν την κατάσταση…
Η παράσταση σού δίνει την αίσθηση ότι λείπει ένας τοίχος του δωματίου και εσύ παρακολουθείς, χωρίς να έχουν αντιληφθεί οι εντός του χώρου το βλέμμα σου. Είναι τόσο ειλικρινές και απλό στην σύλληψή του αυτό, που αυτομάτως μεγεθύνει τη δυσκολία να συμβεί επιτυχώς! Σε αυτό το κομμάτι, ο Σπύρος Παπαδόπουλος παίρνει άριστα, καθώς η σκηνοθετική του προσσέγγιση φέρνει αυτό το αποτέλεσμα. Ο ίδιος κρατάει και τον ρόλο του Λάρι, ενός συμπαθητικού άνδρα, κατά βάση, που η αδεξιότητα, η πίστη και η (κρυμμένη) τρυφερότητά του, αναδεικνύονται μέσα από την ερμηνεία του και το ανδρικό κοινό εύκολα θα ταυτιστεί μαζί του, ενώ οι γυναίκες θα βρουν κοινούς τόπους με τους συντρόφους τους (νυν και πρώην). Πετυχαίνει να είναι αληθινός και στις κωμικές στιγμές του, αλλά και στις πιο “σοβαρές”, έχοντας μια ουσιαστική αρμονία λόγου και κίνησης. Στο πλάι του, η Ρένια Λουιζίδου ενσαρκώνει μοναδικά την Άλις, που έχει να αντιμετωπίσει, εκτός των ανασφαλειών που γεννά η ροή του χρόνου και η συνειδητοποίηση πως βρίσκεται για τα καλά σε αυτό που λέμε “μέση ηλικία”, και τα προσωπικά της αδιέξοδα, αφού αισθάνεται πως έχασε πράγματα για τα οποία μετανιώνει, γιατί δεν τα αξιολόγησε σωστά – επιπρόσθετα σε αυτά, η κούραση από την καθημερινότητα. Η επί σκηνής παρουσία της είναι εξίσου οικεία και στα δύο φύλα και σίγουρα οι κυρίες της ηλικίας της ηρωίδας, καθώς και οι μεγαλύτερες θα ταυτιστούν απόλυτα.
Είναι, όμως, το Sexy Laundry μια παράσταση για μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό; Φυσικά και όχι, και αυτό το αποδεικνύει ο πυρήνας του έργου, που δεν προσανατολίζεται στην ηλικία των ηρώων, αλλα στην ουσία και την ποιότητα της σχέσης τους. Το κείμενο, που τη μετάφρασή του στα ελληνικά έκανε με πολύ μεγάλη επιτυχία η Νικολέτα Κοτσαηλίδου, μιλάει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια που βρίσκονται αρκετό καιρό μαζί, σε συνθήκες συμβίωσης, και η πλήξη από την επανάληψη των ίδιων ακριβώς “επεισοδίων” καθημερινά και η ατολμία να δουν τα σημάδια της όποιας κόπωσης, ώστε να βρεθεί εγκάιρως μια λύση, τα οδηγούν πολλές φορες σε συγκρουσιακές καταστάσεις άνευ (σοβαρού) λόγου. Στους ήρωες του έργου, αυτά που τους κρατάνε μαζί έχουν βαθιές ρίζες και ουσία, γι’αυτό και στο τέλος της παράστασης υπάρχει μια διάχυτη συγκίνηση στην πλατεία – τι συμβαίνει, όμως, όταν ένα ζευγάρι μένει μαζί γιατί δεν αισθάνεται έτοιμο να αποδεχτεί ότι τίποτα δεν μπορεί να διορθώσει την κατασταση; (στις ακραίες των περιπτώσεων, που δεν σπανίζουν δυστυχώς, η απάντηση στα δελτία ειδήσεων, στο αστυνομικό ρεπορτάζ και στις δικαστικές αίθουσες…).
Το όμορφο-λουσάτο δωμάτιο που διαδραματίζεται όλη η δράση, διά χειρός Ηλένιας Δουλαδίρη, κερδίζει από την πρώτη στιγμη τις εντυπώσεις με την αισθητική και την πιστότητά του – το ίδιο καλά λειτουργούν και τα κοστούμια, που επίσης έχει επιμεληθεί, και δείχνουν ένα ευκατάστατο ζευγάρι με εντελώς “ανάποδες” στυλιστικές προτιμήσεις! Οι μουσικές επιλογές του Ιάκωβου Δρόσου, που συμπλήρωναν τα διαστήματα άνευ διαλόγου ή κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές των δύο πρωταγωνιστών, ήταν πολύ εύστοχες και μας “κέρδισαν”.
Η εποχή μας είναι αυτή που ζητάμε από τους ανθρώπους να μιλάνε για ό,τι τυχόν τους προβληματίζει, οπότε ένα έργο, όπως αυτό, βρίσκει εύκολα μεγάλο μέρος του κόσμου που θα το επιλέξει, καθώς, μέσα από την τρυφερή-ρομαντική του προσέγγιση, μιλάει με θάρρος για αλήθειες που αφορούν όλους όσοι ζουν μέσα σε σχέσεις και συχνά είτε δεν βλέπουμε είτε αποφεύγουμε να αντιμετώπισουμε, μεταθέτοντας στο διηνεκές την ενασχόληση μαζί τους. Δείχνει τον μόνο δρόμο που υπάρχει, για όσους έχουν κάτι πολύ βαθύ να τους δένει και δεν είναι άλλος από τον διάλογο κι όλο αυτό σε “συσκευασία” αισθηματικής κωμωδίας, που, με την απλοτητά της, πέρα από το γεγονός ότι σου εξασφαλίζει ένα υπέροχο βράδυ-απόγευμα, σε συγκινεί βαθιά και ανθρώπινα.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάρτιος 2023
